Yes daw.

Buhay ko bilang commuter part 1

Maraming bad trip sa mundo. Maraming hassle sa buhay.

Tulad na lang kunwari ng araw-araw na commute ko sa trabaho.

Para sa isang industriyang panginoon ang deadlines, at normal ang overtime, sinong maniniwalang mas stressful pa ang pag-commute kesa sa trabaho ko mismo?

Shuttle, MRT-Bus, drive - ano pa man ang means of transportation, papatayin ka ng traffic. Kaya pipiliin mo ang lesser evil -

1) Drive ng kotse - gastos sa gas, gastos sa parking

Isang irony ng buhay ang parking sa Makati. Kapag ordinaryong empleyado ka, mauubos ang suweldo mo sa parking fee.
At kapag big boss ka na, at may malaking suweldo, tsaka ka magkakaroon ng libreng parking space.

2) MRT-Bus - ang stress ng pakikipag-kapwa

Umagang-umaga, ganda ng disposition mo. Sarap ng tulog, sarap ng gising, sarap ng almusal. Tapos makikipagsiksikan ka sa MRT station sa Cubao. Pagdating mo sa Ayala station, pakiramdam mo, buong araw kang nag-overtime.

3) Shuttle - mahabang pila, enclosed space, malas mo minsan pag amoy basang medyas 'yung unit

Ang good news, isang sakay lang hanggang Makati. Puwede ka matulog habang bumibiyahe.


At ang lesser evil, commute by shuttle. Pero ang problema pa rin, ang pila at biyahe. Pag taffic sa kalsada, 'di agad makakabalik ang unit sa terminal, pahaba nang pahaba ang pila. O kung bumibiyahe ka na, mahirap ma-stuck sa traffic nang nakasiksik sa upuan. Puwede kang matulog, kung kaya mo matulog. Personally, ako hinde. Minsan lang pag talagang sobrang antok, pahirapan pa 'yun.

Kaya naman naisip ko, imbis na mag-rant na lang ako sa loob ng shuttle, gamitin ko na lang ang oras para sa mga bagay na mas constructive. Tulad ng pagbabasa.

Tutal, wala kang panalo sa traffic, unless na isa kang kupal na mayaman na may wangwang sa kotse, o kupal na trapong may bitbit na mga hagad kasama ng motorcade - in both cases, mamatay ka na.

Sabi nila, para maging magaling na writer, dapat wide reader. Ngayon, hindi ako magaling na writer, at wala akong time dati magbasa. Ang itinerary ko sa isang weekday - gising maaga, sabak sa trapik, habol ng deadline, kain sa bahay, knock out, tulog. Sa weekend - bawi sa tulog.

Ang problema ko, hindi naman dahil sa tinatamad ako. Mahirap lang mag-focus sa binabasa kapag unti-unting nadudurog ang mundo mo. Same reason kung bakit bihira lang ako mag-blog.

So, 'di ko akalaing masasabi ko'to pero, thank God sa traffic. Sa umaga lang. 'Di ako nakakapagbasa sa gabi.

Actually, dati sinubukan ko. Nagbitbit ako ng maliit na book lamp na may clamp. Kaso pagsindi ko, sobrang liwanag, nakakahiya.

Lagi akong may bitbit na libro sa bag. 'Pag nakapila sa umaga, imbis na mag-memorize ng mga mukha ng mga taong masarap i-caricature, nag-e-enrich ako ng aking literacy. Naks.

Minsan, sa tagal sa pila at traffic, nakakatapos ako ng 2-3 nobela sa isang linggo, kaya minsan, baka makapag-post ako ng book review rito.

Ngayon, ang next project, paano gamitin ang oras na stuck sa traffic para makagawa ng sarili kong nobela...

Kailangan kong bumili ng shotgun...

Last year, ginapang ko ang pagpapa-ayos sa kotse ko.
Full restoration - body lift, body repair, scrape to metal, urethane paint.

Matagal na proseso rin, matagal na paghihintay, pero sulit ang results.

Sa loob ng sampung taong minamaneho ko ito, sa loob ng sampung taon ng mga adventures, wow...

Pogi na ang boks.

Kahapon, nagpa-car wash ako. Wala pang wax, bago-bago pa lang kasi ang pintura kaya masama raw lagyan agad ng wax. Siguro next month pa.

Sa car wash, may pagka-OC ang wash boy. Madalas kasi, 30 minutes lang inaabot, eto halos isang oras. Pero makikita mo naman kung paano nililinis. Walang tigil sa pagpunas ng loob at labas ng kotse, mukhang nabigyan yata ng raise kaya ganado maglinis.

Pagkatapos, ayun, ang kintab na ng boks! Hindi ko aakalaing makakapagmaneho ako ng ganito kakintab na kotse. Wala pang wax 'yan.

Sabi nila, iba raw ang bonding na boy and his car. O siguro, boy and his hobby, para sa mga 'di car guys. May mga lalaking addict sa sports, may mga addict sa errr, ewan, mga baril, may mga addict sa martial arts. Ako eto, addict sa kotse.

Typical guy addiction. 'Di ko na-outgrow 'yung mga kotse-kotsehan ko dati. Pero imbis na mga tuner cars na mala-Fast n Furious, dito ako sa vintage cars.

Iba pa rin kasi ang design noon. Bilugan, makurba, makintab.

Nang makapagbayad na ako, lumapit ako sa bagong linis na beetle. May pride sa bawat lakad ng paa ko. Oo, nalubog ako sa utang. Oo, halos kumain ako ng alikabok. Oo, ginapang ko ang restoration ng kotse ko, at ito ang prize.

Pagbukas ko ng pinto, biglang humangin nang malakas. Nakalimutan ko ang miserableng init ng hapon, at napangiti ako.

Isang click, start agad.

'Di ko inabante agad. Pinakinggan ko muna 'yung krug-krug-krug ng makina. Hingang-malalim. Emote. Ngiti.

Tsaka ko pinaandar.

Nag-drive na ako papunta sa bahay ng GF.

Pumarada ako sa labas.

Last year, may nabanggang motorsiklo sa puno, tumilapon ang pasahero, at tumama ang ulo nito sa front fender ng beetle. Walang helmet, at nag-iwan ng malaking dent sa makapal at matigas na bakal.

Delikado kaya? 'Di naman siguro tatama ang kidlat nang dalawang beses sa isang lugar, 'di ba?

So oks na. Kakalubog lang nun ng araw.

Nung pauwi na ako, gabing-gabi na.

Paglabas ko ng gate, palapit sa kotse, may napansin akong gagimbal-gimbal.

Makintab ang pintura ng beetle.

Sa tama ng ilaw ng mga poste parang lumiliwanag ang kurba ng mga fenders nito.

Lahat ng ilaw sa kalsada, parang nakasalamin sa kinis ng dark green na pintura.

At sa kakinisang nagpapalutang sa puso ko, lagpak-lagpak na nakasambulat ang tae ng ibon.

Sa madaling salita, putangina.

Hindi naman sa maselan ako. Sa garahe sa bahay, nababagsakan naman ng ebs ng ibon ang kotse ko.

Normal na 'yun e- alikabok, tae ng ibon, dagta ng puno, itlog ng langaw...

Minsan, sa sobrang busy ng sked ko, isang buwang 'di mahuhugasan 'yung kotse ko.

Lalo na nung 'di pa bago ang pintura nun, ulan lang ang car wash.

Pero naman, ngayon pa?

Kakalinis lang, wala pang kalahating araw, wala pang gitna ng gabi, ginawa nang banyo ang bubong ng beetle!

Isa pa kasing nakapagngingitngit, buti kasi sana kung isang PLOK lang e.

Kaso hinde.

Mukhang nananadya ang lintik na ibon.
O mga ibon.

Dahil carpet bomb ang nangyari.

Either isang grupo silang mga putanginang ibon silang nag-bombs-away sa kotse ko, o isang dambuhalang ibong may matinding-matinding LBM!

Ang punchline? Walang spot ng ebs sa kalsada, sidewalk, o sa malapit na mga halaman.

Pag-uwi sa bahay, pagparada sa garahe, 'di na ako pumasok.

Kumuha ako ng isang timbang tubig, at trapo ('yung basahan, hindi 'yung congressman) at nagsimula na akong maglinis.

Habang sinisingit ko ang mga braso ko sa ilalim ng roofrack, lalo pang lumilitaw ang mga litid ko sa galit. Putaragis, puwede namang targetin ang hood, 'di ba? O fenders, para madali linisin. Kailangan talagang sa bubong na may roofrack e.
Fucker.

Napuyat tuloy ako.

Ngayon, gusto kong malaman kung ano factors na kino-consider ng mga ibon sa pagpili nila ng tataehan. Makaktulong 'yun 'di ba? Mystery 'yun e.

Lagi kong nababasa sa iba't-ibang car fora 'yung joke tungkol sa mga ibong tumatae sa bagong linis na mga kotse. 'Kala ko comedy lang 'yun, pero wow. Totoo pala.

Alam ko, 'yung isang kaibigan ko, may hunting rifle sa bahay. Dati sa lolo niyang war veteran, ngayon susubukan niyang i-register sa pangalan niya. Tinanong ko kung puwedeng mahiram. May grudge lang akong aayusin, at siyempre, sa kanya lahat ng tamaan. Kinuwento ko ang nangyari.

Cool daw 'yun, pero mas mabuti raw kung shotgun ang gagamitin.

Shotgun... isang bagong item sa wishlist ko...

Ang Hiwaga ng Horror Tunnel

Isang kulay gray na weekend, kasama ko si gf magbayad ng bills sa banko. Nung nakaraang weekdays, abot tenga ang workload, at 'di ko naasikaso 'yung pagbayad ng utang. Buti na lang may bukas na branch sa may Sta. Lu.

Paglabas namin ng banko, tutal nasa mall na rin kami, so lakwatsa na, libot-libot.

Umabot kami sa top floor ng Sta. Lu, sumilip sa Planet Toys, at paglabas, napatingin kami sa World of Fun. "Tara, tingin tayo dun!" yaya ni gf. Oks lang. Naisip ko, 'di pa kami nakakarating sa amusement park, malayo naman ang Enchanted Kingdom, oks na'to.

E 'di lakad na kami. Wala namang bayad ang entrance. Libot kami dun, silip sa mga bump car, sa mga video arcade, sa mga nagvivideoke... Maraming tao, pero 'di naman siksikan. Kakalakad namin, napadaan kami sa labas ng Horror Tunnel.

Tinginan. Niyaya ko siya kung trip niya, kaso ayaw. May hesitation. Medyo madali kasi matakot.

Habang nakatayo kami dun, biglang lumabas ang train. Bleh. Generic na blue na train lang.
Naalala ko tuloy, first time ko sa horror ride, sa Fiesta Carnival nung mid-80s. Kasama ko nun utol ko, tsaka lolo ko.
'Yung train nun, karir. Bawat isang car, may kanya-kanyang demonic na design, at iba-iba ang kulay. Sa loob pa ng ride, well, nakakatakot nga para sa isang bata nun - dumadagundong sa speakers ang malalaking boses na nagtatawanan, mga boses mula sa hukay, may mga mechanical pang bangkay na bumabangon sa bukas-sarang kabaong. Astig.

'Yun na siguro ang pinakapanalong horror ride na nasakyan ko. Nung medyo matanda na ako, sumubok kami sa Calle Trese ng Star City, tsaka dun sa "Kilabot ng Mummy" na horror house nila, at napaka-boring. Wala na ring train dito, lakad na lang sa loob - na dapat sana mas kinarir pa 'yung pananakot sa loob para mas masaya. Kaso, 'yung attraction dun, same plastic toys na makukuha mo rin sa department stores pag halloween.

O siguro, iba na rin ang point of view ko. Mas marami na kasing mas nakakatakot sa totoong buhay, mga hilakbot na kapag ikumpara mo, nagmumukhang Disneyland ang pinakamalupit na horror ride. Tulad kunwari ng pagpardon sa mga convicted child rapist at mga mayayamang gagong namamaril ng teenagers sa kalsada. O ng oil price hike.
O ng tax sa suweldo.

O ng time sheet.

So anyway, nandito na kami ni gf, nakatayo pa rin. Ayaw niya talaga, so sige lang, lakad ulit...

Pagka-ikot namin, balik ulit kami sa tapat ng Horror Tunnel. Tinginan ulit.

"Sige na nga, halloween naman e!"

Yes! So bumili kami ng ticket, nagulat ako, P10 lang isa! Naks! Tapos pila kami ulit sa labas. Tatlong beses umiikot 'yung train bago matapos ang ride. Naghihiyawan 'yung mga nakasakay na teenagers. Ako naman, nag-iisip, ngayon lang ulit ako makakasakay sa horror ride. Sana nakakatakot 'yung attraction sa loob. Sana mas kinarir. Kahit na alam kong goma at paper mache ang mga demonyo't bangkay at zombies, at least detalyado sana para lang ma-relive ko 'yung experience ng unang sakay ko nun...

At eto, tumigil na 'yung train. Baba na mga pasahero, kami naman. Dun kami sumakay ni gf sa pinakadulo. Ang boring talaga tingnan ng train na'to. Wala man lang arte. Wala man lang effect...

Tapos umandar na. Nung pumasok 'yung mga naunang cars sa loob, hiyawan na. Napakapit si gf sa braso ko nang mahigpit.
Natatakot. Ako naman, excited nang konti.

At na-disappoint.

Maliit lang 'yung loob ng ride. Sa pader sa kaliwa, kulay itim lang. Wala man lang drawing ng mga zombie o kalansay o kulto o mga demonyong naliligo sa ilog ng dugo. Wala. Ang meron lang, glow in the dark na spray paint ng mga paniki at nitso. WTF!?

At sa kanan naman, parang kuweba tapos may bariles na may nakapatong na ulo ng unggoy. WOW! NAMPOTAH! SYET! ULO NG UNGGOY NAKAPATONG SA BARILES! TANGINA DI AKO MAKAKATULOG MAMAYA! GRABE!!!! IBANG LEVEL NA NG HORROR ITO!!!!!

Sa kabilang dulo, malapit sa exit, may staff member na nakasuot ng itim na tela at gomang halloween mask na nakita namin kanina sa may Planet Toys. Inaabot niya 'yung mga teenager sa unahan ng train. Sigawan siyempre, hiyawan. Pagdating sa amin, bored na yata 'yung "halimaw" kasi kumakaway na lang habang umaangil.

Tapos labas ang train, at napalitan ang kadiliman ng mga mukha ng mga taong nakapila sa bakuran. Pero 'di pa tumitigil ang train. May dalawang ikot pa. Hindi na rin takot si gf. Sus, disappointed ako. Kaso inisip ko, ano ba ine-expect ko sa P10?

Nilamon muli ang train ng Horror Tunnel, at nandun ulit ang mga spray-painted na paniki at nitso, ang bariles na may ulo gn unggoy... Boring...

Nang biglang nagpupuputok 'yung sahig na parang fireworks! Astig! Sigawan ang mga bata sa harap. Nice! So bale, dahil boring 'yung attractions sa loob, babawiin sa special effects! Kung 'di ka natakot, panindak na lang! Cool! So paano 'yun? Kada ikot, padagdag nang padagdag 'yung effects? Tangina ang saya! O sige, 'di masyado nakakatakot, pero interesting na! Tuloy-tuloy ang pagputok sa sahig. Tapos biglang tumigil 'yung train. Hinihintay kong sugurin kami ng mga "halimaw" ibang experience naman 'yun! Kaso, may narinig kaming boses.

"Ma'am! Nag-overheat po!"

Mausok nang konti, nagulantang 'yung mga pasahero. Ako naman, tawa nang tawa nang tawa nang tawa.

"Ma'am! Nag-overheat po!" paulit-ulit na sigaw nung staff member na ngayo'y nagtatanggal ng maitim na tela tsaka maskara. 'Yung mga teenager sa harap, nagsisigawan na rin. "Sunog! Sunog!"

Ngayon, takot na takot na si gf. 'Di ako mapigil sa kakatawa.

"Mga ma'am, mga sir, baba na lang po muna kayo, dun po ang exit..."

E di baba kami, tapos nagpalit sila ng isip, pinasakay na lang kami ulit, tapos itutulak nila palabas 'yung train.

At ayun, iniluwa kami ng Horror Tunnel, mabagal ang andar ng train, tulak-tulak sa magkabilang gilid ng dalawang pawisang staff members.

Bumaba kami, lumabas. Relax na si gf, tumatawa na rin - tawang tuloy-tuloy, na sobrang lakas, na medyo nag-alala na rin ako kasi baka hikain siya.

Puwede raw ipa-reimburse 'yung bayad namin, pero naisip ko, 'wag na.

Sulit itong horror ride na'to.

What's happiness?

You're in a restaurant. For the last hour you've been chugging down mugs of bottomless iced tea.

Then, you feel the need to relieve yourself.

You go to the CR and find that it's out of order. The only option is to go out and find a public toilet.

So you hold it in and call the waiter to pay the bill.

The waiter takes his time while you almost curl on your seat.

The bill arrives. You whip out your wallet then find out, to your shock and horror, that your cash won't cover the bill.

So you use your credit card instead.

The waiter takes it.

You wait again. This time you stand and walk around your table while holding in all those iced tea.

The waiter goes back, and tells you that the bank is offline. You take your other credit card and hand it over. The waiter goes back to the counter again.

After what seems like an eternity, the waiter comes back and you sign the forms.

You dash outside the restaurant into the mall.

The mall is packed with people. It takes all of your concentration to hold everything in.

A fountain splashes loudly in plain view. You try to avoid looking at it.

You squeeze through the crowd, searching for the restroom, but your mind can't concentrate on your bladder and your sense of direction at the same time.

You try to run, but the movement just makes things worse, so you opt to walk. Slowly.

Each step is torture.

Then, you see the familiar CR icon on a door. You rush to it, only to find that it's locked because it's for mall employees only.

A guard walks past you and you call out to him.

You ask him for directions to the nearest comfort room.

He apologizes and tells you that it's his first day of work. He takes out his pocketbook guide and looks into it.

He finally gives you vague directions.

You walk agonizingly slow.

Everything seems to melt before your eyes in a blurry haze of madness.
You can only feel the pressure building inside you, this pressure that can burst any moment.

Then you see it.

The open door of the restroom.

With teary eyes, you sigh your relief as you walk slowly towards it.

You enter the restroom to see lots of people inside.

You fall in line.

The excitement builds more and more as you get nearer the urinal.

Finally, you reach the urinal.

You zip open your fly.

You let it all loose.

Now, this exact moment of release, this instance of freedom - this is HAPPINESS!

Scratching itches

A thought crossed my mind the other night.

And by "crossed" I mean "stabs me in the dark with a sudden realization that won't let me sleep peacefully."

This, of course, is the fact that I haven't done anything literary since I started working.

And no, blogs really don't count.

To be honest, I really haven't stopped writing. That's what I do for work.

The downside is, writing copy for capitalist propaganda really takes its toll.

Last month, I started reading again. And this week, I started experimenting again. With poetry.

The justification is, hell, anyone can easily put together a decent essay. Fiction is good, but it can take forever to complete
given my hellish workload.

Poetry, well, I can string a few lines together, then progress to tweaking it immediately.

Sure enough, I finished one yesterday. I'm now on the tweaking process.

As for blog entries, I've been active for sometime over at Multiply.
That is, until the system started to fuck my entries.

If time permits, maybe I'll get this blog up and running again.

Two months ago.

Gabi nun. Kakarating ko lang sa bahay ng gf. Pinarada ko ang VW. Malawak ang kalsada. Pagbaba ko, ‘di pa masyado nakagilid. So start ulit, at inayos ko ang parking. Dikit na dikit sa sidewalk. Malawak ang kalsada. Siguro mga 3 lanes. Nakagilid na ang VW. Oks.

Pasok ako sa loob, nood kami ng TV.

Maya-maya, may malakas na KRASH! Labas ng bahay lahat ng mga tao. Sunod ako.
Silip kami sa gate. Maraming tao sa labas. Sa tapat ng VW. May nakatumbang motor, may mga tao sa paligid. Tumatakbo sa utak ko: syetwagsanasyetwagsanasyetwagsanaPUTANGINAWAG NAMAN!

Labas ako ng gate, kabado. Malakas ang amoy ng beer.

Sa likod ng beetle, may basag na bote ng Red Horse. Nakatakip pa ng tansan.

Sa harap ng beetle, may nakatumbang motor. Lahat ng tao, nagsilabasan sa bahay. May 2 mokong na pinagkakaguluhan. Umikot ako sa paligid ng beetle. Mukhang oks. Isang ikot ulit, walang basag na bintana, walang basag na ilaw. Pero yung isang lalaki, mukhang basag ang ulo. Tapos nakita ko, sa isang fender, may malaking lubog.

Na nakakatakot.

Ganito kasi ‘yun. ‘Yung fender ng beetle, matigas ang lata. Kapag kinatok mo yung hood kunwari, o yung bubong, ang tunog, tunog-lata: TONK-TONK-TONK. Yung fender, kapag kinatok mo, solid: TOK-TOK-TOK.

Tapos nakalubog. Gaano ka kabilis tumilapon, gaano ka kalakas sumalpok para lumubog ‘yung bakal?

Dumating na ‘yung ambulance. Dumating na ‘yung mga pulis at baranggay tanod. Kinunan ng litrato ‘yung scene.

2 kotse ang tinamaan. ‘Yung beetle ko, sa fender, at ‘yung isang kotseng nakaparada sa driveway na natanggalan ng bumper.

Parehong walang helmet ‘yung mga naka-motor, parehong may tama. At ‘yung bike? Otso ang gulong, literally – 8!

So ano nangyari?

Ganito, sa isang bagong-bukas na gasolinahan sa may kanto, umuwi na ‘yung supervisor. At pag wala ang bosing, nag-iinuman pala ang mga matsing. On duty. E kinulang ng toma, umalis ngayon ang dalawa para bumili ng extra. So ngayon, meron kang dalawang medyo lasing na mokong sa motor. Nung nakabili na, nagmamadali silang bumalik. Mabilis ang takbo. May kasalubong. Iwas, tama ang gulong sa malaking lubak, out of control na. Humampas sila sa kotseng nakaparada sa driveway, sinabit ang bumper, dumiretso’t humampas sa puno. Paghampas, tumilapon ‘yung pasahero’t sapol sa matigas na bakal na fender ng beetle ko. ‘Yung bote ng Red Horse, tumalsik, lumampas sa beetle ko, at nabasag sa tapat ng gate ng bahay ni gf. At wala silang helmet.

Nasa ambulance na ‘yung pasahero, hindi makalakad, masakit ulo. ‘Yung driver, walang pinsala sa katawan, pero magkaka-hemorrhage sa bulsa.

Nilagay na ng mga tanod ‘yung sitrang motor sa likod ng owner jeep, at dinala sa presinto.

Sumunod na ako, kasama ng gf ko.

Ngayon, sa puntong ito, kung may galit man ako, nalunod ang lahat sa isang malaking pakiramdam ng WTF.

Una kasi, putsa, malawak ‘yung kalsada para sa isang 2-way street. Puwede kang mag-parada sa magkabilang gilid ng kalsada, tapos maluwag pa rin sa gitna. Ni hindi nga dinadaanan masyado ng sasakyan itong lugar.

Pangalawa, tinabi ko na ‘yung beetle. Ginilid ko na talaga para lang walang sumabit, pero kung malas ka talaga, ‘di ba? ‘Yung isang kotse nga, nakapasok sa driveway, tinamaan pa rin. Parang nginuya ng dragon ‘yung bumper.

Anyways, ipapasok ko na rin naman itong beetle ko sa talyer para ipaayos.

So nandun na ako sa police outpost. May isang pulis na nakatambay. Wala masyadong tao. Nandun ‘yung driver, nagmumukhang tae. Nandun ako, si gf, at ‘yung dalawang may-ari ng kotse.

Naiisip ko nun, kawawa rin itong si gago. Dalawang kotse tinamaan niya, sinira pa niya motor niya. At magkano ba suweldo ng gasboy? Malamang pagkatapos pa nito, siguradong tanggal siya sa trabaho.

Kinuwento ni mokong ang nangyari. Napapailing na lang ‘yung pulis. Inuman on-duty. Nagmomotor nang may tama at walang helmet. ‘Yung may-ari ng kotse, medyo cool naman, pero ‘yung isa, alam mong nagtitimpi.

Handa naman siyang makipag-ayusan. Tinanong ako kung magkano estimate ng tama ko, sabi ko medyo mahirap din dahil di lang simpleng pukpok ng yero gagawin dun. Buong fender kailangan pintahan din. Dati, nabangga sa likod ‘yung beetle ko. Kailangan ayusin ‘yung engine lid. Inabot ako 3k lahat. Dapat 3k din ang gastos ditto, pero dahil naawa pa ako, at dahil ipapaayos ko na rin naman ‘yung buong kotse ko, sabi ko 2k. Tumawad si gago. “Pards naman, nananahimik kotse ko, ikaw bumangga.” Nauwi sa 1700p.

Iniisip ko pa nun, sana sa headlight na lang sila tumama. Mas madugo siguro, pero band-aid lang ang katapat. Walang basag na bungo, at isa pa, 300p lang naman ang surplus na headlight.

Babayaran daw niya ngayon. Nasa gasolinahan daw pera niya. Nagbiro pa ‘yung pulis – baka naman kukupit ka pa sa kahera! Nag-volunteer ‘yung dalawa na sila na maghahatid sa gasolinahan. Kaya naghintay na lang ako sa presinto.

Pagbalik, inabot na sa akin ‘yung pera. Pumirma na akong oks na ako. Siningil ako ng pulis dun sa picture na kinunan nila kanina. Tinuro ko na si mokong.

Sa narinig ko, maghahanap na lang siya ng surplus na bumper para palitan ‘yung winarak ng motor niya. Siguro naman naayos na ‘yun kasi nung mga sumunod na araw, pag bumibisita ulit ako sa gf ko, nakikita ko si mokong at ‘yung mga may-ari ng kotse, nag-uusap habang tinitingnan ‘yung sirang bumper sa tapat ng bahay nila.

Wala na akong balita mula nun.

Pinasok ko ‘yung beetle sa talyer, at ngayon, matatapos na sa loob ng 2-3 linggo. Nung dumaan ako isang beses, na-scrape na ‘yung pintura. Tiningnan ko ‘yung fender na dating lumubog. Pinukpok na kaya oks na.

Kinatok ko – TOK-TOK-TOK.

Makapal at matigas talaga ‘yung bakal.

28

So, last Saturday, I turned 28. And honestly, the overall feeling of my psyche was apathetic at best, sleepy at worst. Is that a good thing or a bad thing?

Perhaps burdened with the weight of this quarter-life crisis thing, or maybe I just lack sleep, some realizations flooded my weary mind when I woke up that noon. One, I'm 28. Two, there will be no drinking today thanks to the liquor ban. Three, I'm freaking tired, physically.
And four, I'm 28.

I really won't consider 28 as some magic number. I was never the type of person who would set fixed goals and plans by numbers. I prefer everything random and spontaneous.
Que sera sera.

But one of the early memories that stuck to my mind through the years was making a birthday card for my mom's 28th birthday. I can't remember what age I was back then, and I'm too lazy today to do the math, but hey, the image is clear - my small hands holding my dad's Yoken markers, writing the number 28 on a small piece of white cartolina.

Why? I don't know. Maybe I've always thought that my mom will always be 28? Maybe I've pegged "28" as some sort of, I don't know, period of maturity? Maybe I thought that by 28 I should have my own family, with my kid giving me a similar birthday card?

I really don't know.

What I do know is that I'm 28, and I'm not that young anymore.

Fuck you, Malu Fernandez.

This might be a late rant, seeing that I just received an e-mail fifteen minutes ago from a friend. Checking my next e-mail, a multiply update message, Waboy has put up the article, and a link to a TV Patrol video about the beast's resignation.

So, okay, it's genuine. No need to research more, this is not a hoax like the Art Bell hate letter a few years ago.

But before delving into these links, I browsed the article, and at first, I thought it was a joke. Really. A sick parody of an article.

Okay, I'll be more objective here.

I can't believe an article written half-assed like that can be published.

The article is shit. It smacks of narrow-mindedness, superficiality, materialism, and social-climbing - the amounts of which are so ridiculous it only says two things - either the writer intended it as a joke article, or the writer (using the term loosely here) oozes with the attributes just mentioned above.

Add to this the photo of an ugly woman, and the irony is just unbearable.

Really, if you're going to rant about the ugliness of the people around you, at least make sure that you look like a stunning supermodel. At least that makes things a little bit bearable, and people will just brand you as another airhead snob.

But to put down your honest and hardworking countrymen, and looking like a wild "stinky linky" hippo?

Shifting languages here...

NAMPOTA NAMAN KASI, BAKIT KAILANGANG PROBLEMAHIN ANG PUTANGINANG PEDICURE E KUNG YUNG PUTANGINANG MUKHA NAMAN AY MAS MAGASPANG PA SA PUTANGINANG 60-GRIT NA SANDPAPER?

E PUTANGINA NAMAN KASI, JO-MALONE-JO-MALONE KA PANG PUTANGINA KANG HIPPO KA E DI NAMAN MATAKPAN ANG ALINGASAW NG PUTANGINANG MUKHA MONG SOBRANG LANGIS KAILANGAN KO PUNASAN NG GATSBY YUNG PUTANGINANG MONITOR KO PAGBUKAS NG PUTANGINANG PICTURE MO!

At putangina, anong pumasok sa kukote ng mga nag-approve sa pag-publish ng artcile na yun? Offensive contents aside, basura ang putanginang article, at wala akong napulot kundi bullshit at pagyayabang.