28

So, last Saturday, I turned 28. And honestly, the overall feeling of my psyche was apathetic at best, sleepy at worst. Is that a good thing or a bad thing?

Perhaps burdened with the weight of this quarter-life crisis thing, or maybe I just lack sleep, some realizations flooded my weary mind when I woke up that noon. One, I'm 28. Two, there will be no drinking today thanks to the liquor ban. Three, I'm freaking tired, physically.
And four, I'm 28.

I really won't consider 28 as some magic number. I was never the type of person who would set fixed goals and plans by numbers. I prefer everything random and spontaneous.
Que sera sera.

But one of the early memories that stuck to my mind through the years was making a birthday card for my mom's 28th birthday. I can't remember what age I was back then, and I'm too lazy today to do the math, but hey, the image is clear - my small hands holding my dad's Yoken markers, writing the number 28 on a small piece of white cartolina.

Why? I don't know. Maybe I've always thought that my mom will always be 28? Maybe I've pegged "28" as some sort of, I don't know, period of maturity? Maybe I thought that by 28 I should have my own family, with my kid giving me a similar birthday card?

I really don't know.

What I do know is that I'm 28, and I'm not that young anymore.

Fuck you, Malu Fernandez.

This might be a late rant, seeing that I just received an e-mail fifteen minutes ago from a friend. Checking my next e-mail, a multiply update message, Waboy has put up the article, and a link to a TV Patrol video about the beast's resignation.

So, okay, it's genuine. No need to research more, this is not a hoax like the Art Bell hate letter a few years ago.

But before delving into these links, I browsed the article, and at first, I thought it was a joke. Really. A sick parody of an article.

Okay, I'll be more objective here.

I can't believe an article written half-assed like that can be published.

The article is shit. It smacks of narrow-mindedness, superficiality, materialism, and social-climbing - the amounts of which are so ridiculous it only says two things - either the writer intended it as a joke article, or the writer (using the term loosely here) oozes with the attributes just mentioned above.

Add to this the photo of an ugly woman, and the irony is just unbearable.

Really, if you're going to rant about the ugliness of the people around you, at least make sure that you look like a stunning supermodel. At least that makes things a little bit bearable, and people will just brand you as another airhead snob.

But to put down your honest and hardworking countrymen, and looking like a wild "stinky linky" hippo?

Shifting languages here...

NAMPOTA NAMAN KASI, BAKIT KAILANGANG PROBLEMAHIN ANG PUTANGINANG PEDICURE E KUNG YUNG PUTANGINANG MUKHA NAMAN AY MAS MAGASPANG PA SA PUTANGINANG 60-GRIT NA SANDPAPER?

E PUTANGINA NAMAN KASI, JO-MALONE-JO-MALONE KA PANG PUTANGINA KANG HIPPO KA E DI NAMAN MATAKPAN ANG ALINGASAW NG PUTANGINANG MUKHA MONG SOBRANG LANGIS KAILANGAN KO PUNASAN NG GATSBY YUNG PUTANGINANG MONITOR KO PAGBUKAS NG PUTANGINANG PICTURE MO!

At putangina, anong pumasok sa kukote ng mga nag-approve sa pag-publish ng artcile na yun? Offensive contents aside, basura ang putanginang article, at wala akong napulot kundi bullshit at pagyayabang.

Isang gabing pinagtripan ako ng langit... (a.k.a. di ako magugulat kung sitcom ang buhay ko)

So galing ako sa isang recording ng isang radio ad.
Yung area kasi, malapit sa Makati Cinema Square, maraming nightclub sa baba. So madalas makakita ng mga nakatambay na mga GRO dun, kahit hapon.

Anyways, 1030 na ng gabi. Maghahanap ako ng taxi. Lakad. Lakad papuntang MCS.

Nang biglang...

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Isang malakas na hagulgol! Ang laki rin ng boses! Nampota, parang malaking trak na nag-re-rebolusyon!

E di tigil ako, di ba? Tangina, ano yun? Sino yun? - mga pagmumuni-muni ko habang isa-isang lumilitaw ang mga letrang W-T-F sa ibabaw ng ulo ko.

Tapos ayun... tuloy pa rin...

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

At nakita ko na.

Dun, nakatalikod na GRO yata yun. Tapos may nakayakap sa kanyang mahigpit na mahigpit. Lalaking kalbong naka-barong o polo, basta pormal ang suot. Umiiyak si lalaki, habang nakayakap, habang umuuga-uga sila.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Tapos may isa pang babae, medyo malayo sa kanila. Medyo mukhang pissed off. Kasama siguro nung kayakap nung humahagulgol.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

So na-weirduhan ako. Wow. Akala ko sa mga drama lang ng channel 2 nangyayari yung mga ganung tagpo. Pinagtatawanan ko pa yung kapatid ko sa bahay pag nanonood nun. Corny! Sa TV lang naman yan e!

At siyempre ngayon, nasa harap ko, witness ako sa ganung tagpo in real life.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Art imitates life o life imitates art?

Sa TV natatawa ako sa ganung scenario. At ngayon, eto, real life, mas ridiculous.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Tatawa ba ako?

Ano ako, gago? Baka mabugbog ako.

Pinilit kong lumingon habang umaalingawngaw ang matitinding pagnanangis ng... syet, di ko na kaya ito.

Bumilis ang hakbang ko papuntang MCS.

So akala ko, oks na ako.

May dumaang taxi, pinara ko. Sakay.

Nice! Madali makakuha ng taxi ngayong gabi! Owrayt!

"Marikina tayo, manong!"

Go.

Tapos may umepal na jeep sa harap namin.

"Gago yan a! Potangina, di yan nag-seminar! Nung panahon ni Marcos di pwede yan! Kulong yang hayup na yan!"

At ewan, dumiretso na sa usapang presidente ang rants ni manong. At loyalista siya, apparently.

"Si Marcos kasi, ang ninakaw niya, pera ng ibang bansa! Yung pera natin, pinanggawa niya ng ospital tsaka ng tulay!"

"A, okay, e manong, si GMA, ano masasabi nyo?"

"Wala yun! Panay kurakot lang!"

"E si Erap?"

"Wala sinabi kay Marcos nun! Si Marcos lang ang magaling na presidente ng Pilipinas!"

"E si Ramos po?"

"Lintek! Yung hayup na yun! Balimbing yun e! Impaktong yun! "

"Okay... si Cory naman?"

"Ano? Yun? E ginanito ni Ramos yun e!" (sabay dutdot ng daliri sa dashboard)

"HA!? ANO!? Paano mo nasabi yun?"

"E di ba tinulungan ni Ramos maging presidente yun? E wala namang asawa, e di ginanun niya yun!" (sabay dutdot ulit sa dashboard, mas may conviction)

At nalipat ang usapan sa mahigit na 30 taon niyang pagda-drive ng trailer truck, bulldozer, at taxi.

Tapos naisip ko, mahaba itong araw na ito, at weirdo ang gabi. Sana may beer ako sa bahay...

True Story

Scene: Podium, outside of Pinoydon, Saturday evening

Jol: Boss, may take-out kayo?

Waiter: Oo, sir.

Jol: O sige, ano mas okay? Itong adobo o yung grilled chicken?

Waiter: Grilled chicken...

Jol: Sige, kuha ako ng dalawa nito, pa-take-out... (hands over 300p worth of GC)

Waiter: Ay, sir, sorry po, di kasi puwede ang GC sa take-out. Dine-in lang.

Jol: (WTF!?) Bakit? Baka puwede naman!

Waiter: Teka lang, sir, tanong ko...

(a few minutes pass)

Waiter: Sir, di raw talaga puwede...

Jol: O sige, dine-in lang?

Waiter: Oo, dine-in lang, sir.

Jol: Sige, puwede ba kunwari dine-in, tapos ipapabalot ko?

Waiter: Teka, tanong ko, sir.

(a few minutes pass)

Waiter: Sir, okay raw po.

Jol: (WTF!?) Ayan! O sige, dalawang grilled chicken. Dine-in pero ipapabalot ko. Oks? (hands over GC)

Waiter: Ok, sir!

SFX: headscratching sounds

Let's go Party!

Eleksyon na naman sa loob ng dalawang linggo, at nitong mga nakaraang araw, naalala ko ulit kung bakit sinusuka ko ang mga politiko natin. O sige, di siguro "naalala" yung term, kasi pag sobrang saturated na ng bullshit ang araw-araw na buhay mo, di ka puwedeng makalimot e. Siguro ang term na hinahanap ko ay "natuklap." As in, parang yung langib sa sugat kong binuo ko para makapagtrabaho nang maayos, tinuklap ulit at nilagyan ng asin.

Nitong mga nakaraang taon, di na ako ganun kadalas magbasa ng dyaryo o manood ng balita dahil stressful na nga trabaho ko, dadagdagan ko pa ng stress ng politika? Oo, sabi nga ni Pol Galang "Mananatili ka pa ring isang mangmang, parang bata na walang muwang, kung dito sa ating lipunan, tao kang walang pakialam."

At oo, tao akong walang pakialam lately. Naabot ko na yata yung saturation point ko e, unfortunately. Siguro naisip kong mas mabuti pang mag-worry sa deadlines ko kesa mag-worry sa mga trapong binoto naman ng majority dahil lang sa nagpapa-cute sila sa entablado. Yes, jaded na ako.

At akala ko, jaded na ako talaga, kaso malapit na ang eleksyon, at sabi nga nila, kung di ka boboto, wala kang right na magreklamo. Ayokong i-give up ang right kong mag-reklamo.

So ano? Magrereklamo ba ako ngayon tungkol sa mga shit na political ads sa TV? yung mga lintik na motorcade na wala namang ginawa kung hindi magsimula ng trapik at bigyan ako ng motivation na matutong maging sniper? Magrereklamo ba ako sa kakapalan ng mukha ni Gringo Honasan, Tito Sotto, at Tessie Aquino-Oreta?

Nope. Medyo cliche na 'yun e.

Honestly, di ko alam kung sinong iboboto ko pagdating ng eleksyon, pero ibang issue na ito.

Ngayon, gusto kong mag-discuss tungkol sa Party List.

Sa pagkakaalam ko, ang Party List system, ginawa para mabigyan ng TUNAY na representative ang mga tao sa kongreso. Tunay as in, ipaglalaban yung issues nila, yung advocacies nila.

Nag-check ako sa website ng COMELEC (http://www.comelec.gov.ph/laws/ra7941.html) at ito ang napulot ko-

"Declaration of Policy. - The State shall promote proportional representation in the election of representatives to the House of Representatives through a party-list system of registered national, regional and sectoral parties or organizations or coalitions thereof, which will enable Filipino citizens belonging to the marginalized and underrepresented sectors, organizations and parties, and who lack well-defined political constituencies but who could contribute to the formulation and enactment of appropriate legislation that will benefit the nation as a whole, to become members of the House of Representatives. Towards this end, the State shall develop and guarantee a full, free and open party system in order to attain the broadest possible representation of party, sectoral or group interests in the House of Representatives by enhancing their chances to compete for and win seats in the legislature, and shall provide the simplest scheme possible. "

- Section 2 ng Party List Act

Astig 'di ba? Nice! Eto pa...

"c. A political party refers to an organized group of citizens advocating an ideology or platform, principles and policies for the general conduct of government and which, as the most immediate means of securing their adoption, regularly nominates and supports certain of its leaders and members as candidates for public office.

"e. A sectoral party refers to an organized group of citizens belonging to any of the sectors enumerated in Section 5 hereof whose principal advocacy pertains to the special interests and concerns of their sector. "

- Section 3 ng Party List Act

Okay, so ganda pakinggan, 'di ba? Kunwari, may grupo ng mga laborers, at feeling nila, di na tinutugunan ang mga pangangailangan nila, puwedeng magbuo ng group na mag-a-advocate sa karapatan nila sa kongreso, at hopefully, mas may magawa sila kumpara sa mga kupal na walang ginawa kundi magbilang ng pork barrel.

Astig 'di ba? Pero dahil Pilipinas ito, maraming paraan para abusuhin ang sistema. Actually, tingin ko nga, parang mas ine-encourage pa ngang abusuhin ang sistema. May mga front pa raw ang administration, wow, magugulat pa ba tayo? Ano ba masasabi natin? 'Ika nga ng plagiarized na kanta ng Orange and Lemons, "Pinoy ako."

Minsan, sa pangalan pa lang, malalaman mo na kung ano ang advocate ng grupo, at kung relevant sa'yo ang advocacy nila, go!

Kunwari, GABRIELA - women's rights. Although pinasok na rin nila na ipaglalaban nila ang karapatan ng kabataan, etc. Pero at least may general idea ka na ng advocacy nila.

Anakpawis, Labor Party, Luzon Farmers Party - obvious na siguro.

At mukhang relevant naman ang cause.

Ngayon, mapunta ulit tayo sa "abuso." May mga listahan sa website ng COMELEC kung ano ang mga puwedeng i-consider na partido, pero may mga Party List candidates na di mo malaman kung paano nakalusot.

Eto na-

KBL - ok, putangina. Ano ang ina-advocate nito? O sige, bago yun, anong sektor ng lipunan ang irerepresent ng grupong ito? Mga matatandang loyalistang di matanggap na nakakulong sa isang refrigerator si Makoy? Siguro relevant ito 20 years ago after ng EDSA 1, pero ngayon, who cares!? So ano ang ina-advocate nila? I-revive si Makoy, gawing cyborg at mag-take over sa Pinas? Gaano ka-loser ang grupong ito? Well, tinakwil sila ni Bongbong. Oo, yung anak ng idol nila, tinatakwil na sila. Wow.

FPJPM - o sige, aminado ako, relevant pa ito, pero anong sektor ng lipunan ang irerepresent? Mga fans ni FPJ? Mga bumoto kay FPJ? Unless binago na nila ang meaning ng acronym nila, i-a-assume kong " FPJ for President Movement" pa rin ang meaning ng pangalan nila. At dahil namamahinga na si FPJ, ano, revival na naman ba ang advocacy nito? Sana naman di showbiz ang advocacy ng FPJPM dahil kung meron tayong dapat bawasan sa bansang ito, showbiz yun.

Yeah, considering na para sa mga "marginalized" at "underrepresented" daw ang Party List system, alam ko marami pang mga stupid na grupo diyang nakikisawsaw. Ano susunod, partido ng mga child rapist? Ay hinde, binoto na pala kasi ng mga taga-Zamboanga del Norte, ewan kung nakaupo pa ngayon. Pero teka, tutal, gaguhan na rin lang naman tayo rito, makisawsaw na tayo sa abuso! Eto mga, partidong dapat nating isali-

TROPA NI DENU - oo, yung barkada ko nung college. Wala kaming ginawa dati kundi mag-inuman gabi-gabi at nanonood ng mga piniratang porno habang kumakain ng sky flakes na dinikdik sa century tuna. Advocacy? Ewan, against corruption kami, kasi yun naman ang madalas sinisigaw para nationalistic ka kunwari. At oo, marginalized at underrepresented kami, damnit, kasi wala kaming kabarkadang kongresman. Yeah!

WE LOVE KATHLEEN GO QUIENG - tutal may fans club naman si Makoy, bakit di pwedeng maging partido ang fans club ng isang dating child actress na di na natin alam kung nasaan na ngayon? underrepresented? Oo naman! Kelan ka huling nakakita ng taong kilala si Kathleen Go Quieng?

GOLF IS STUPID - eto naman, may social relevance. Samahan ng mga taong against sa Golf. Bakit? Kasi yung mga lugar na ginagawang country club, mas mabuti pang sakahan na lang at nang may mapakain sa mahihirap. Besides, boring at stupid sport ang golf, at ang mga nag-e-enjoy lang dito ay mga matatandang impotent na walang magawa sa pera nila kaya tumatambay sila sa country club kasama ng mga trophy wives nila para i-sublimate sa kanilang impotency ang pagpalo sa bola para mag-shoot sa maliit na butas.

HALOHALO FANS - isa lang masasabi ko - ANG SARAP NG HALO HALO SA CHOWKING! Sobra! Inaraw-araw ko dati kasi di ma-resist! Fan ka rin ba ng Halo Halo? Vote na!

Marami pa sigurong mga marginalized na sektor sa lipunan na di pa nakakabuo ng Party List group nila!
Feel free to add!


(Disclaimer muna, yung mga nalista ko rito, hindi necessarily mga grupong iboboto ko, mga sample lang po sila. Except kung may totoong grupong GOLF IS STUPID.)

Time Space Warp

(clickable image po)

Matagal ko nang gustong i-post ito, pero ngayon lang nagkaroon ng time.

Last month, nakita namin ni Tj itong shop na'to - Manga Kissa10 - sa likod ng Makati Cinema Square.

Madalas kasi kami lumabas ni TJ pag lunchbreak, usually toy hunting sa mga hobby shops, o minsan, tulad nitong araw na'to, DVD hunt sa MCS.

Interesting yung area, at least para sa akin. Nung bata pa ako, sinasama ako ng erpat ko sa MCS, titingin siya ng mga LP, tapos kakain kami sa Korean restaurant sa taas. Hindi naman ganun ka-sosi ang ambiance ng MCS, tulad ng SM kunwari, pero pag bumabalik ako dun ngayong nagtatrabaho na ako, masasabi kong nag-degenerate na yung lugar. Overstatement siguro yun. Although, masaya pa rin dumaan dun, di lang dahil sa bootleg DVDs, kundi dahil parang time capsule yung lugar.

Basta, weird.

May isang out-of-place na manga shop sa taas na walang ilaw at mukhang kalahating taon nang walang kustomer, may isang maliit na computer shop na may Omnibot 2000 na display (kung kilala mo si Omnibot 2000, matanda ka na), at mga iba't-ibang anachronisms na nagiging ugat ng time-space-displacement jokes sa pagitan ng 2 weirdong geek.

So isang araw, last month, pabalik na kami galing sa Walter Mart, tapos nakita ko yung banner ng "Manga Kissa10" sa kalsada. Napatingin kami ni TJ sa shop. (see above pic), tapos nagkatinginan. WTF!?

Yung salamin kasi sa labas, frosted, so di mo makita yung loob. Curious kami ngayon, siyempre. Ano kaya 'to? Bilihan ng mga comics? Hobby shop? Mukhang malaki yung lugar, baka tambakan ng anime memorabilia. Syet, Gundam kits... mecha models... HENTAI!

"Ano? Gusto mo i-check?"

"Oo naman!" sagot ko habang inuubos yung ice cream ko.

Tapos pasok na kami. Binuksan namin yung pinto...

...at nakatayo kami sa loob ng isang maliit na silid na walang laman, except sa isang, errr... bilog na fountain sa tabi. Yung tipong mga indoor fountain shit na nilalagay sa sulok para mawala ang bad feng shui.

Pero lobby lang pala yun. May pinto pa sa gilid, binuksan namin. Tapos ayun.

May front desk, tapos yung babae dun, nakasuot ng FRENCH MAID COSTUME, tapos binati kami. Binati, as in, nag-greet sa amin.

Tapos, nagsilapitan na sa amin yung ibang mga, errrr, attendant dun. Lahat naka-FRENCH MAID COSTUME!

Okay, kung alam nyo yung anime na Chobits, familiar na kayo sa loli-goth. Ganun. 3-4 na mga bebot na naka-costume.

So ikot na kami, may mga naka-display na Anime toys, pero di raw for sale. Sa loob, puro mga manga! Orig Japanese pa! So bilihan ba ito ng manga? Nakita ko yung mga table sa isang area. Ah, okay, library pala. Malinis na library, parang yung mga library na napapanood ko sa mga Japanese Docu sa channel 9.

At imbis na mga frigid na mga lolang naka-pusod ang buhok, eto mga loli-goth french maids. Wow. Sa lahat ng mga weirdong bagay na makikita ko rito sa area na'to...

So tinanong ko yung, errr, french maid na sumusunod-sunod sa akin.

"Miss, library ito?"

"Yes, sir."

"Okay... so may membership fee ba?"

"No, sir. Magbabayad lang kayo sa counter."

Ok. Nakalimutan ko na kung magkano yung rate, pero naalala ko, mahal. Lalo na kung di ka marunong magbasa ng Nipponggo.
Hinahanap ko si TJ, tapos nakita ko dun sa section kung saan puro mga magazine ng mga babaeng naka-bikini. Kinuwento ko yung sinabi nung nakausap ko.

"So basically, magbabayad ka para tumingin dyan sa mga magazines na may pics na puwede mong i-download sa opisina n'yo nang libre habang nag-yo-yosi break ang boss n'yo."

"Tama."

Tapos, lumabas na kami, habang nakabuntot pa rin yung mga loli-goth-french-maids na nag-gu-good-bye.

Balik kami sa kalsada, medyo shocked. Hindi yung shocked na naka-ugat sa takot, kundi yung shocked na "putangina, ano yung pinasok natin kanina? totoo ba yun ka-weirduhan na yun?" shocked.

"Akala ko massage parlor" sabi ni TJ.

"E bakit bukas ngayon? tanghaling tapat?" sagot ko.

"Baka massage parlor pag gabi?"

"Oo nga e. Akala ko may cosplay sa loob na event o ano..."

"Front desk pa lang, yung maliit na room sa entrance pa lang..."

"E yung costumes pa, putsa, loli-goth! Talagang mini-skirt at black stockings..."

"Kala ko tatanungin tayo kung gusto natin ng masahe e."

"Eh, mukha tayong mga geek na jologs. Baka pag ganun, library lang ang i-o-offer..."

Tawanan.

Tapos naisip ko kung magiging successful yung library na yun. Bukod sa aming dalawa kanina, may isang middle-aged na lalaking nagpi-pc sa isang computer station sa loob, mukhang nagta-type ng report, ewan. Di ko rin alam kung kakagat yung mga otaku sa price nun para magbasa ng mga comics na di naman maiintindihan ang sulat.

Kasi kung rich kid ka, at gusto mo magbasa ng orig Japanese manga, mas madaling tumakbo sa Greenhills, di ba?

May mga kasama naman ako dati sa college org na siguro matutuwa dun, at dadayo pa dun, kaso prohibitive naman ang presyo para sa students.

At ako? Di na ako bumalik dun ulit, kahit sa mga next na balik ko sa MCS.

Mas cute kasi yung mga nag-o-OJT sa office namin ngayon.

Kahit di naka-loli-goth.

how my ears bleed...

Ok. Nung wednesday, last day ko sa office namin. Kailangan ko na ring lumipat ng agency dahil halos 3 taon na ako sa paghawak ng telco, at honestly, hindi ito pang-long term.

Next week, first day ko sa new work ko, at itong 2 extra free weekday, sana gagamitin ko bilang mga araw ng pagmumuni-muni. Tipong, araw para pag-isipan at i-reassess ang mga goal sa buhay. Parang ganun.

Kahapon nagplano ang mga tao sa bahay ng lakad, tutal summer vacation naman e. So eto, takbo kaming Los Baños.

Naisip ko, oks naman, masarap mag-isip habang nagrerelax sa pool. Nakaka-kalma. Kung tutuusin, tagal ko ring hindi naka-experience ng quiet time. Good ito.

Pero, shit happens. Nandito ako ngayon sa cottage sa resort. Malakas ang hangin, at lunod ang hapon sa videoke.

Yep. Kung may ico-consider akong best argument against vox populi, eto yun. Videoke.

Minsan may mga nakakatawang kumanta, at may mga... Ummm... Sarap sapatusin.

Sample? Itong kumakanta ngayon.
Di mo malaman kung nagpapa-cool ng boses o nagpipilit magpaka-amerikano accent habang kumakanta ng OPM.

Sabi nila, may mga kantang nag-i-inspire ng iba't-ibang profound na emosyon. Dito, kahit anong kanta, dalawa lang ang nai-inspire - migraine at murder.

Sana nga, may pulis dito ngayon para barilin yung kumakantang feeling god's gift to videoke, para naman mabasag ang monotony ng hapong ito, at monotony sa mikropono.

Pero, siyempre, aminado ako, wala akong boses. Malamang di naman ako mas magaling sa videoke, pero yun nga ang point e. Alam kong pangit ang boses ko, kaya di ako tambay sa videoke. Obviously, effective na torture device yun, pero di worth it na ipakita mo sa buong madla ang lack of talent na dapat tinatago na lang.

So ngayon, eto ako, stuck at hostage ng dalawang sabog na videoke. At ang masakit, designated driver ako ngayon kaya di puwede mag-beer.

Dyusko... Kung may katarungan sa daigdig, mauubusan sila ng 5-peso coins... Ok, apparently wala.