Pag-ibig sa panahon ng retrenchment

(isang late valentine entry para sa mga nagsasabing wala na akong sinulat dito kundi rants)

March 2004.

Nandito ako ngayon sa harap ng mesa ko sa isang opisina sa Tektite Towers sa Ortigas. Nakakaaliw ang keyboard ko. Goth. Punk. Kada type ko, may lumalabas na maliliit na ipis sa tabi. Tinungkab ko yung isang key minsan, at ayun, pugad ng maliliit na ipis ang keyboard ko. At least gumagana lahat ng keys niya.

Itong mga nakaraang araw, tahimik at tense sa buong opisina. Pagkatapos ng en grandeng x-mas party, nagsimula na raw ang retrenchment. Di na raw kaya ng opisina mag-maintain ng tao, kaya ayun, ilang departments ang binagsakan ng palakol.

Pero ako, nakakapagtaka. Kung ako yung sarili ko nung mga nakaraang taon, dapat nag-aangas na ako ngayon. Dapat ninenerbiyos na ako. Ang hirap maghanap ng trabaho, lintek, at isang buwan pa bago ako mag-isang taon sa opisina ko. May kukuha ba ng writer na may "almost a year" na work experience?

Kaso, cool lang ako. Iniisip ko pa rin si P. Nagkakilala kami sa opening ng art exhibit ng local art group sa amin. Tapos, nagkakausap kami sa telepono, tapos, ayun. Cool na kami. Ganito ba yun, kapag in lab? Nawawala ang takot? Bangag? Tama, parang bangag.

Yung department sa tabi namin, dati, panay tawanan tsaka ingay. Ngayon, tahimik na. Buong opisina, parang nagluluksa. Pakiramdam namin, may kalawit na umiikot-ikot sa ibabaw namin. Di mo malalaman kung kailan o kanino babagsak.

Nag-aayos na kami ngayon ng portfolio, naghahabol ng mga lumang trabaho. Yung head ng grupo namin, nag-resign na nung nakaraang buwan, at yung senior member namin, nag-resign na rin. Kami, nandito pa, taga-drawing ng posters, taga-gawa ng press releases.

Sinisisi ng opisina yung rampant piracy ng mga pelikula kaya bagsak ang film industry. A ulul. Natatawa na lang ako.

Tuwing lunchtime, kasama ko yung dalawang artist. Pinag-uusapan na namin ang next move. Sumasama rin yung coordinator, nakikibalita kami, dahil yung dati naming boss, may konek sa advwertising, baka matulungan kaming malipat dun.

Ganun lang lagi ang diskusyon. Pagkatapos, itatabi na namin ang mga baunan namin, sila, magtatrabaho ulit, ako, dahil wala masyadong trabahong dumarating para sa writer, mag-i-internet lang, o mag-iisip ulit. Iniisip ko si P.

"...hindi siguro kayo mawawala. Kayo lang ang creative department dito e. Kailangan nila kayo..." sabi nung isang taga-kabilang department.

"Sana nga. KAso baka i-downsize ang grupo natin, paano na yun?" concern ng isang kasama ko.

"Sus! 3 na lang tayo! Tambak ang trabaho, tatanggalin pa isa sa atin?" comment nung isa pa.

"Gago, suwerte nga si Jol e, siya lang writer, e tayo, 2 artist!" bawi nung isa.

Tapos napangiti lang ako. Tawanan kami nang konti. Nararamdaman namin yung kalawit sa ulo namin. Nakakamatay yung suspense. Para kaming nasa Weakest Link. KAso, kumpara dun sa dalawa, relax lang ako. Papasok ako sa umaga, internet lang nang kaunti. Pag may dumating na trabaho, gawin ko lang bago mag-tanghalian. Tapos, sideline naman. Pag may free time, tatawag ako kina P. Mangungumusta nang kaunti.

At isang araw, bumagsak na nga yung hinihintay naming kalawit.

Nag-ring yung telepono namin. Sinagot nung artist. Tapos binaba.

"Oi Jol, baba raw tayo mamaya sa HR."

Ayan na.

Naaalala ko, nagbibiruan pa kaming tatlo sa elevator pababa.

"Gago, ganito, sasabihin sa atin there can only be one tapos may death match..."

"Hinde, pare, 3 ang bababa, pero isa lang ang aakyat..."

Napapansin ko na ang mga nerbiyos na tawa nung dalawa. MAlamig yung pawis sa noo nila siguro. Pero, wow, kalmado pa rin ako. MAmaya, pagkatapos ng opisina, dadaanan ko si P sa bahay nila. MAsaya ako. Weirdo, ano? Matatanggal na ako sa trabaho, panliligaw pa rin ang iniisip ko.

Pumasok na kami sa opisina ng HR head. Nakaupo kaming tatlo, tabi-tabi. Sa harap namin, yung HR head, at yung 2 assistants niya. Parang group date.

May moment pa ng awkward silence. Paano mo ba ibabagsak nang tuluyan yung kalawit sa leeg nang di masyado nasasaktan yung tao?

"Guys, ganito kasi..." panimula ng HR head, at nagkuwento na siya tungkol sa krisis sa industriya. Di ko na matandaan kung ano yung mga detalye. Lintek, yung 2 kasama ko, ewan kung maaalala din nila yun. Basta ang bottomline, papalayain na kami ng kompanya, period.

"Any questions?"

Nagtanong yung kasama ko tungkol sa matatanggap na benefits. Sinagot naman.

"Tanong pa?"

Masyadong tense ang atmosphere. Nagsalita ako.

"Ma'am, wala kaming libreng candy?"

Tawanan. Pero tense pa rin. Inabot nung HR head yung isang lata ng Fox, at pinakuha kami ng candy. Kumuha ako nung pula. Lahat ng taoo kumuha. Pero biro lang yun. Di ko alam na nagtatago ng isang lata ng FOx candy yung HR head. Lintek, malamang minumura pa ako nun sa isip niya habang inaabot yung lata sa amin.

Kaya yun, sa isang hapon, retrench kaming tatlo. Official na. Sa loob ng ilang linggo, dissolved na ang Creative Department. Simula bukas, wala na kaming tatanggapin na work orders, at aasikasuhin na namin ang clearance namin.

Tinutunaw pa namin sa bibig namin yung candy namin habang naglalakad papuntang elevator.

"PAre, tatlong bumaba, walang umakyat."

Tawanan ulit. Wala na akong trabaho, pero parang wala akong pakialam. Parang wala lang. Hinahanapan ko ang sarili ko ng panic, pero wala talaga. Cool lang ako.

"Good news mga dudie!" sigaw nung coordinator namin.

"Tumawag si Sir, bigay nyo raw sa kanya ang resume tsaka portfolio nyo!"

Buntong-hininga.

"Ano nangyari? Ano sabi sa HR?"

Yung mga kasama ko na yung nagkuwento.

"Itong si Jol, humingi pa ng candy e!"

Hehehe.

Nauna na akong umuwi nung hapon na yun. Sa susunod na araw, magkikita-kita kami kasama yung dating boss namin sa Hard Rock Cafe para i-abot ang resume, at mag-iinuman kami habang tumutugtog sa background ang "Celebrate good times - c'mon!"
Sa mga susunod na araw, magiging busy na kami sa paghahabol sa clearance at sa pagbuo ng portfolio.

Paglabas ko sa building, medyo kulimlim, at parang uulan. Yung mga yuppie sa tabi, nagsisilungan na, naglalabas na ng payong.

Humahampas sa buhok ko ang malakas na hangin sa Ortigas.Wala akong jaket, wala akong payong.

At wala na akong trabaho.

Umaambon na. Kalmado lang ako.

Bago ako umuwi, dadaan muna ako sa flower shop. Bibili ako ng kahit isa lang. Tapos dadaan ako kina P. Iaabot ko yung bulaklak, at malulunod ako sa matamis niyang ngiti.

Nagsimula na akong maglakad.

Hiring...

Junior Inquirer is looking for an art director!

Qualifications
- knowledge in graphic design
- experience with (or at least interest in) publications for children
- must be adept at using Terra software (not a must, just a plus)

Responsibilities
-overall art direction of the magazine and other peripherals
- doing the actual layout per issue
- directing pictorials when necessary
- guiding in-house artist on spot illustrations when necessary
-participation in weekly editorial meetings

Terms
Contractual, minimum of 6 months.

All interested applicants may email their resume and sample work to gracemleung2@yahoo.com. Expect a layout test.

'Di ko love 'to... pakshet!

Last year, niyaya ako ni TJ, magkikita-kita raw sila ng mga dati kong co-workers para manood ng movie - Supersize Me. 'Di pa raw sure kung sa Megamall o sa Greenbelt manonood. Since nami-miss ko na rin sila, sabi ko sa Greenbelt na lang magkita-kita para makasama ako.

Well, nakaka-praning nga yung documentary na Supersize Me. Sa simula talaga matatakot kang kumain sa fastfood, pero naman, di ako madalas kumain sa fastfood.
At ang mga rason ko ay mas may kinalaman sa budget, kesa sa health.

So anyway, lumalayo na ako sa story. Eto yun. Minsan kasi, nagpupunta akong Megamall tuwing lunchtime para kumuha ng mga hotwheels na iniiwan dun ng mga kasama kong kolektor.

Linalakad ko mula sa opisina namin sa dulo ng Ayala hanggang sa Ayala MRT station. Bakit? MAs mabilis kasi kesa mag-bus. At isa pa, kailangang sunugin yung mga bilbil na sumulpot nung kasagsagan ng Pasko.

Mula sa Ayala station, sasakay ako ng MRT patungong Ortigas station. Bababa ako sa napakataas na hagdan, tatakbo sa loob ng Megamall, at aakyat sa 4th level kung saan nandun yung hobby shop. Pagka-pick-up ng items, lalabas ako sa Mega B, at, take note, aakyatin ko yung napakataas na hagdan ng station ng Shaw Blvd. Hindi escalator, hagdan!

Mabilis yun. Kailangang makabalik ako sa opisina sa loob ng isang oras.

Kaya understandable naman siguro na pagbalik ko sa Ayala Station, uhaw na uhaw na ako. Buti na lang may mga kainan sa Ayala Station.

LAst month, napansin kong may bagong booth sa labas yung McDo, at sa halagang bente pesos, may small softdrink ka na at isang Burger McDo. Cool!

Oo, alam ko yung health risk na pinakita sa Supersize Me, pero sa totoo lang mangingibabaw at mangingibabaw pa rin sa akin ang katakawan. Siguro matatakot ako nang, errr, isang linggo, pero iba pa rin ang appeal ng piniritong karne ng ewan na nilalagay sa burger patties. O sige, sabihin na nating 100% Beef nga yan, ang tanong, anong parte ng baka yang nginunguya mo kasabay ng fries?

Okay, so kada pabalik na ako galing Megamall, lagi akong may nakahandang bente na pambili ng McDo. Lalamunin ko yun habang naglalakad ako nang mabilis, putsa, mataas man cholesterol nun, ilang hagdan ba inakyatan ko, so sunog na yun siguro di ba?

So ganun, minsan once a month, minsan twice a month, ganun.

Eto na. Kanina, nanggaling akong Megamall ulit, at siyempre, bumili na naman ako ng McDo sa Ayala Station. Pero imbis na kainin ko yung binili ko habang naglalakad, tumambay na lang ako saglit. Hawak ko sa isang kamay yung bag ng hotwheels at yung burger, sa kabila yung coke.

So ayun, lamon, lunok, lagok. Inubos ko na yung coke, tinungga ko dahil ang init ng panahon! Tapos, habang inuubos ko na yung burger, biglang may dumating na lalaking naka-McDo uniform sa booth. May dala-dalang isang kulay gray na plastic na timba na punong-puno ng...

...COKE!

Napatigil ako sa kakanguya. Napatingin ako. Iniisip ko- naknangsiopao, hindi yan coke, hindi yan coke, mag-lalampaso lang siguro sa booth yung lalaki, di yan coke, putaragis, wag sana coke yan...

At ayun, nag-refill na sila sa cooler ng coke gamit yung timba.

Ang sama naman tingnan siyempre. Kahit na sabihin mong malinis yung timbang plastic, yung shock value ng visual na yun, sobra! Parang kunwari, nasa restaurant ka, tapos umorder ka ng soup, tapos biglang dumating yung waiter dala-dala yung soup mo sa isang tabong plastic- at oo, nangyari ito sa isang officemate ko dati.

Pero hindi lang yun e. Ang isa ko pang napansin- sumasawsaw yung daliri nung lalaki sa coke nung itataas na niya yung timba ng coke! At buti sana kung may guwantes di ba?

Tangina naman!!!!! Kaya habang nilulunok ko yung Burger McDo ko, napatingin ako sa baso ng coke na naubos ko. At na-realize kong hindi lang coke ang nainom ko...

Habang naglalakad ako pabalik, iniisip ko kung dapat ko bang isuka yung ininom ko o hindi. Dilemma sa akin yun dahil technically, para na akong sinubuan ng isang kamay na di ko alam kung ano ang kinamot, at kung isusuka ko yung coke, dadaan ulit yun sa bibig ko, di ba?

Kaya pagbalik ng opisina, mahilo-hilo ako sa asar, inis, at pandidiri! Anong gagawin ko? Nakita ko yung water cooler namin dito sa area namin... AHA!

Tumungga ako ng ilang basong tubig. Dire-diretso. Lintek, iiihi ko na lang yung softdrinks, punyeta!

At habang lumalagok ako sa baso ko ngayon, tuloy-tuloy pa rin akong nagmumura sa isip ko... parang orasyon! Sumpa!

Sumpain ka Ronald McDonald! Ilang tao sa MRT station ang bumibili sa 20P booth na yun, at ang pang-refill nila sa softdrinks ay isang lumang timbang plastic na mas galgal pa sa timba ng nagbebenta ng binatog sa baranggay namin? At putsa naman! Magkano ba ang isang pares ng disposable gloves para dun sa taga-salin?

Moral of the story: Mag-ingat sa mga 20 pesos na value meals...