What's happiness?

You're in a restaurant. For the last hour you've been chugging down mugs of bottomless iced tea.

Then, you feel the need to relieve yourself.

You go to the CR and find that it's out of order. The only option is to go out and find a public toilet.

So you hold it in and call the waiter to pay the bill.

The waiter takes his time while you almost curl on your seat.

The bill arrives. You whip out your wallet then find out, to your shock and horror, that your cash won't cover the bill.

So you use your credit card instead.

The waiter takes it.

You wait again. This time you stand and walk around your table while holding in all those iced tea.

The waiter goes back, and tells you that the bank is offline. You take your other credit card and hand it over. The waiter goes back to the counter again.

After what seems like an eternity, the waiter comes back and you sign the forms.

You dash outside the restaurant into the mall.

The mall is packed with people. It takes all of your concentration to hold everything in.

A fountain splashes loudly in plain view. You try to avoid looking at it.

You squeeze through the crowd, searching for the restroom, but your mind can't concentrate on your bladder and your sense of direction at the same time.

You try to run, but the movement just makes things worse, so you opt to walk. Slowly.

Each step is torture.

Then, you see the familiar CR icon on a door. You rush to it, only to find that it's locked because it's for mall employees only.

A guard walks past you and you call out to him.

You ask him for directions to the nearest comfort room.

He apologizes and tells you that it's his first day of work. He takes out his pocketbook guide and looks into it.

He finally gives you vague directions.

You walk agonizingly slow.

Everything seems to melt before your eyes in a blurry haze of madness.
You can only feel the pressure building inside you, this pressure that can burst any moment.

Then you see it.

The open door of the restroom.

With teary eyes, you sigh your relief as you walk slowly towards it.

You enter the restroom to see lots of people inside.

You fall in line.

The excitement builds more and more as you get nearer the urinal.

Finally, you reach the urinal.

You zip open your fly.

You let it all loose.

Now, this exact moment of release, this instance of freedom - this is HAPPINESS!

Scratching itches

A thought crossed my mind the other night.

And by "crossed" I mean "stabs me in the dark with a sudden realization that won't let me sleep peacefully."

This, of course, is the fact that I haven't done anything literary since I started working.

And no, blogs really don't count.

To be honest, I really haven't stopped writing. That's what I do for work.

The downside is, writing copy for capitalist propaganda really takes its toll.

Last month, I started reading again. And this week, I started experimenting again. With poetry.

The justification is, hell, anyone can easily put together a decent essay. Fiction is good, but it can take forever to complete
given my hellish workload.

Poetry, well, I can string a few lines together, then progress to tweaking it immediately.

Sure enough, I finished one yesterday. I'm now on the tweaking process.

As for blog entries, I've been active for sometime over at Multiply.
That is, until the system started to fuck my entries.

If time permits, maybe I'll get this blog up and running again.

Two months ago.

Gabi nun. Kakarating ko lang sa bahay ng gf. Pinarada ko ang VW. Malawak ang kalsada. Pagbaba ko, ‘di pa masyado nakagilid. So start ulit, at inayos ko ang parking. Dikit na dikit sa sidewalk. Malawak ang kalsada. Siguro mga 3 lanes. Nakagilid na ang VW. Oks.

Pasok ako sa loob, nood kami ng TV.

Maya-maya, may malakas na KRASH! Labas ng bahay lahat ng mga tao. Sunod ako.
Silip kami sa gate. Maraming tao sa labas. Sa tapat ng VW. May nakatumbang motor, may mga tao sa paligid. Tumatakbo sa utak ko: syetwagsanasyetwagsanasyetwagsanaPUTANGINAWAG NAMAN!

Labas ako ng gate, kabado. Malakas ang amoy ng beer.

Sa likod ng beetle, may basag na bote ng Red Horse. Nakatakip pa ng tansan.

Sa harap ng beetle, may nakatumbang motor. Lahat ng tao, nagsilabasan sa bahay. May 2 mokong na pinagkakaguluhan. Umikot ako sa paligid ng beetle. Mukhang oks. Isang ikot ulit, walang basag na bintana, walang basag na ilaw. Pero yung isang lalaki, mukhang basag ang ulo. Tapos nakita ko, sa isang fender, may malaking lubog.

Na nakakatakot.

Ganito kasi ‘yun. ‘Yung fender ng beetle, matigas ang lata. Kapag kinatok mo yung hood kunwari, o yung bubong, ang tunog, tunog-lata: TONK-TONK-TONK. Yung fender, kapag kinatok mo, solid: TOK-TOK-TOK.

Tapos nakalubog. Gaano ka kabilis tumilapon, gaano ka kalakas sumalpok para lumubog ‘yung bakal?

Dumating na ‘yung ambulance. Dumating na ‘yung mga pulis at baranggay tanod. Kinunan ng litrato ‘yung scene.

2 kotse ang tinamaan. ‘Yung beetle ko, sa fender, at ‘yung isang kotseng nakaparada sa driveway na natanggalan ng bumper.

Parehong walang helmet ‘yung mga naka-motor, parehong may tama. At ‘yung bike? Otso ang gulong, literally – 8!

So ano nangyari?

Ganito, sa isang bagong-bukas na gasolinahan sa may kanto, umuwi na ‘yung supervisor. At pag wala ang bosing, nag-iinuman pala ang mga matsing. On duty. E kinulang ng toma, umalis ngayon ang dalawa para bumili ng extra. So ngayon, meron kang dalawang medyo lasing na mokong sa motor. Nung nakabili na, nagmamadali silang bumalik. Mabilis ang takbo. May kasalubong. Iwas, tama ang gulong sa malaking lubak, out of control na. Humampas sila sa kotseng nakaparada sa driveway, sinabit ang bumper, dumiretso’t humampas sa puno. Paghampas, tumilapon ‘yung pasahero’t sapol sa matigas na bakal na fender ng beetle ko. ‘Yung bote ng Red Horse, tumalsik, lumampas sa beetle ko, at nabasag sa tapat ng gate ng bahay ni gf. At wala silang helmet.

Nasa ambulance na ‘yung pasahero, hindi makalakad, masakit ulo. ‘Yung driver, walang pinsala sa katawan, pero magkaka-hemorrhage sa bulsa.

Nilagay na ng mga tanod ‘yung sitrang motor sa likod ng owner jeep, at dinala sa presinto.

Sumunod na ako, kasama ng gf ko.

Ngayon, sa puntong ito, kung may galit man ako, nalunod ang lahat sa isang malaking pakiramdam ng WTF.

Una kasi, putsa, malawak ‘yung kalsada para sa isang 2-way street. Puwede kang mag-parada sa magkabilang gilid ng kalsada, tapos maluwag pa rin sa gitna. Ni hindi nga dinadaanan masyado ng sasakyan itong lugar.

Pangalawa, tinabi ko na ‘yung beetle. Ginilid ko na talaga para lang walang sumabit, pero kung malas ka talaga, ‘di ba? ‘Yung isang kotse nga, nakapasok sa driveway, tinamaan pa rin. Parang nginuya ng dragon ‘yung bumper.

Anyways, ipapasok ko na rin naman itong beetle ko sa talyer para ipaayos.

So nandun na ako sa police outpost. May isang pulis na nakatambay. Wala masyadong tao. Nandun ‘yung driver, nagmumukhang tae. Nandun ako, si gf, at ‘yung dalawang may-ari ng kotse.

Naiisip ko nun, kawawa rin itong si gago. Dalawang kotse tinamaan niya, sinira pa niya motor niya. At magkano ba suweldo ng gasboy? Malamang pagkatapos pa nito, siguradong tanggal siya sa trabaho.

Kinuwento ni mokong ang nangyari. Napapailing na lang ‘yung pulis. Inuman on-duty. Nagmomotor nang may tama at walang helmet. ‘Yung may-ari ng kotse, medyo cool naman, pero ‘yung isa, alam mong nagtitimpi.

Handa naman siyang makipag-ayusan. Tinanong ako kung magkano estimate ng tama ko, sabi ko medyo mahirap din dahil di lang simpleng pukpok ng yero gagawin dun. Buong fender kailangan pintahan din. Dati, nabangga sa likod ‘yung beetle ko. Kailangan ayusin ‘yung engine lid. Inabot ako 3k lahat. Dapat 3k din ang gastos ditto, pero dahil naawa pa ako, at dahil ipapaayos ko na rin naman ‘yung buong kotse ko, sabi ko 2k. Tumawad si gago. “Pards naman, nananahimik kotse ko, ikaw bumangga.” Nauwi sa 1700p.

Iniisip ko pa nun, sana sa headlight na lang sila tumama. Mas madugo siguro, pero band-aid lang ang katapat. Walang basag na bungo, at isa pa, 300p lang naman ang surplus na headlight.

Babayaran daw niya ngayon. Nasa gasolinahan daw pera niya. Nagbiro pa ‘yung pulis – baka naman kukupit ka pa sa kahera! Nag-volunteer ‘yung dalawa na sila na maghahatid sa gasolinahan. Kaya naghintay na lang ako sa presinto.

Pagbalik, inabot na sa akin ‘yung pera. Pumirma na akong oks na ako. Siningil ako ng pulis dun sa picture na kinunan nila kanina. Tinuro ko na si mokong.

Sa narinig ko, maghahanap na lang siya ng surplus na bumper para palitan ‘yung winarak ng motor niya. Siguro naman naayos na ‘yun kasi nung mga sumunod na araw, pag bumibisita ulit ako sa gf ko, nakikita ko si mokong at ‘yung mga may-ari ng kotse, nag-uusap habang tinitingnan ‘yung sirang bumper sa tapat ng bahay nila.

Wala na akong balita mula nun.

Pinasok ko ‘yung beetle sa talyer, at ngayon, matatapos na sa loob ng 2-3 linggo. Nung dumaan ako isang beses, na-scrape na ‘yung pintura. Tiningnan ko ‘yung fender na dating lumubog. Pinukpok na kaya oks na.

Kinatok ko – TOK-TOK-TOK.

Makapal at matigas talaga ‘yung bakal.