Canis Lupus Fidelis

What's happiness?

2008-06-27T14:01:00.002+08:00

You're in a restaurant. For the last hour you've been chugging down mugs of bottomless iced tea.

Then, you feel the need to relieve yourself.

You go to the CR and find that it's out of order. The only option is to go out and find a public toilet.

So you hold it in and call the waiter to pay the bill.

The waiter takes his time while you almost curl on your seat.

The bill arrives. You whip out your wallet then find out, to your shock and horror, that your cash won't cover the bill.

So you use your credit card instead.

The waiter takes it.

You wait again. This time you stand and walk around your table while holding in all those iced tea.

The waiter goes back, and tells you that the bank is offline. You take your other credit card and hand it over. The waiter goes back to the counter again.

After what seems like an eternity, the waiter comes back and you sign the forms.

You dash outside the restaurant into the mall.

The mall is packed with people. It takes all of your concentration to hold everything in.

A fountain splashes loudly in plain view. You try to avoid looking at it.

You squeeze through the crowd, searching for the restroom, but your mind can't concentrate on your bladder and your sense of direction at the same time.

You try to run, but the movement just makes things worse, so you opt to walk. Slowly.

Each step is torture.

Then, you see the familiar CR icon on a door. You rush to it, only to find that it's locked because it's for mall employees only.

A guard walks past you and you call out to him.

You ask him for directions to the nearest comfort room.

He apologizes and tells you that it's his first day of work. He takes out his pocketbook guide and looks into it.

He finally gives you vague directions.

You walk agonizingly slow.

Everything seems to melt before your eyes in a blurry haze of madness.
You can only feel the pressure building inside you, this pressure that can burst any moment.

Then you see it.

The open door of the restroom.

With teary eyes, you sigh your relief as you walk slowly towards it.

You enter the restroom to see lots of people inside.

You fall in line.

The excitement builds more and more as you get nearer the urinal.

Finally, you reach the urinal.

You zip open your fly.

You let it all loose.

Now, this exact moment of release, this instance of freedom - this is HAPPINESS!

Scratching itches

2008-06-26T15:00:00.002+08:00

A thought crossed my mind the other night.

And by "crossed" I mean "stabs me in the dark with a sudden realization that won't let me sleep peacefully."

This, of course, is the fact that I haven't done anything literary since I started working.

And no, blogs really don't count.

To be honest, I really haven't stopped writing. That's what I do for work.

The downside is, writing copy for capitalist propaganda really takes its toll.

Last month, I started reading again. And this week, I started experimenting again. With poetry.

The justification is, hell, anyone can easily put together a decent essay. Fiction is good, but it can take forever to complete
given my hellish workload.

Poetry, well, I can string a few lines together, then progress to tweaking it immediately.

Sure enough, I finished one yesterday. I'm now on the tweaking process.

As for blog entries, I've been active for sometime over at Multiply.
That is, until the system started to fuck my entries.

If time permits, maybe I'll get this blog up and running again.

Two months ago.

2008-06-26T14:56:00.000+08:00

Gabi nun. Kakarating ko lang sa bahay ng gf. Pinarada ko ang VW. Malawak ang kalsada. Pagbaba ko, ‘di pa masyado nakagilid. So start ulit, at inayos ko ang parking. Dikit na dikit sa sidewalk. Malawak ang kalsada. Siguro mga 3 lanes. Nakagilid na ang VW. Oks.

Pasok ako sa loob, nood kami ng TV.

Maya-maya, may malakas na KRASH! Labas ng bahay lahat ng mga tao. Sunod ako.
Silip kami sa gate. Maraming tao sa labas. Sa tapat ng VW. May nakatumbang motor, may mga tao sa paligid. Tumatakbo sa utak ko: syetwagsanasyetwagsanasyetwagsanaPUTANGINAWAG NAMAN!

Labas ako ng gate, kabado. Malakas ang amoy ng beer.

Sa likod ng beetle, may basag na bote ng Red Horse. Nakatakip pa ng tansan.

Sa harap ng beetle, may nakatumbang motor. Lahat ng tao, nagsilabasan sa bahay. May 2 mokong na pinagkakaguluhan. Umikot ako sa paligid ng beetle. Mukhang oks. Isang ikot ulit, walang basag na bintana, walang basag na ilaw. Pero yung isang lalaki, mukhang basag ang ulo. Tapos nakita ko, sa isang fender, may malaking lubog.

Na nakakatakot.

Ganito kasi ‘yun. ‘Yung fender ng beetle, matigas ang lata. Kapag kinatok mo yung hood kunwari, o yung bubong, ang tunog, tunog-lata: TONK-TONK-TONK. Yung fender, kapag kinatok mo, solid: TOK-TOK-TOK.

Tapos nakalubog. Gaano ka kabilis tumilapon, gaano ka kalakas sumalpok para lumubog ‘yung bakal?

Dumating na ‘yung ambulance. Dumating na ‘yung mga pulis at baranggay tanod. Kinunan ng litrato ‘yung scene.

2 kotse ang tinamaan. ‘Yung beetle ko, sa fender, at ‘yung isang kotseng nakaparada sa driveway na natanggalan ng bumper.

Parehong walang helmet ‘yung mga naka-motor, parehong may tama. At ‘yung bike? Otso ang gulong, literally – 8!

So ano nangyari?

Ganito, sa isang bagong-bukas na gasolinahan sa may kanto, umuwi na ‘yung supervisor. At pag wala ang bosing, nag-iinuman pala ang mga matsing. On duty. E kinulang ng toma, umalis ngayon ang dalawa para bumili ng extra. So ngayon, meron kang dalawang medyo lasing na mokong sa motor. Nung nakabili na, nagmamadali silang bumalik. Mabilis ang takbo. May kasalubong. Iwas, tama ang gulong sa malaking lubak, out of control na. Humampas sila sa kotseng nakaparada sa driveway, sinabit ang bumper, dumiretso’t humampas sa puno. Paghampas, tumilapon ‘yung pasahero’t sapol sa matigas na bakal na fender ng beetle ko. ‘Yung bote ng Red Horse, tumalsik, lumampas sa beetle ko, at nabasag sa tapat ng gate ng bahay ni gf. At wala silang helmet.

Nasa ambulance na ‘yung pasahero, hindi makalakad, masakit ulo. ‘Yung driver, walang pinsala sa katawan, pero magkaka-hemorrhage sa bulsa.

Nilagay na ng mga tanod ‘yung sitrang motor sa likod ng owner jeep, at dinala sa presinto.

Sumunod na ako, kasama ng gf ko.

Ngayon, sa puntong ito, kung may galit man ako, nalunod ang lahat sa isang malaking pakiramdam ng WTF.

Una kasi, putsa, malawak ‘yung kalsada para sa isang 2-way street. Puwede kang mag-parada sa magkabilang gilid ng kalsada, tapos maluwag pa rin sa gitna. Ni hindi nga dinadaanan masyado ng sasakyan itong lugar.

Pangalawa, tinabi ko na ‘yung beetle. Ginilid ko na talaga para lang walang sumabit, pero kung malas ka talaga, ‘di ba? ‘Yung isang kotse nga, nakapasok sa driveway, tinamaan pa rin. Parang nginuya ng dragon ‘yung bumper.

Anyways, ipapasok ko na rin naman itong beetle ko sa talyer para ipaayos.

So nandun na ako sa police outpost. May isang pulis na nakatambay. Wala masyadong tao. Nandun ‘yung driver, nagmumukhang tae. Nandun ako, si gf, at ‘yung dalawang may-ari ng kotse.

Naiisip ko nun, kawawa rin itong si gago. Dalawang kotse tinamaan niya, sinira pa niya motor niya. At magkano ba suweldo ng gasboy? Malamang pagkatapos pa nito, siguradong tanggal siya sa trabaho.

Kinuwento ni mokong ang nangyari. Napapailing na lang ‘yung pulis. Inuman on-duty. Nagmomotor nang may tama at walang helmet. ‘Yung may-ari ng kotse, medyo cool naman, pero ‘yung isa, alam mong nagtitimpi.

Handa naman siyang makipag-ayusan. Tinanong ako kung magkano estimate ng tama ko, sabi ko medyo mahirap din dahil di lang simpleng pukpok ng yero gagawin dun. Buong fender kailangan pintahan din. Dati, nabangga sa likod ‘yung beetle ko. Kailangan ayusin ‘yung engine lid. Inabot ako 3k lahat. Dapat 3k din ang gastos ditto, pero dahil naawa pa ako, at dahil ipapaayos ko na rin naman ‘yung buong kotse ko, sabi ko 2k. Tumawad si gago. “Pards naman, nananahimik kotse ko, ikaw bumangga.” Nauwi sa 1700p.

Iniisip ko pa nun, sana sa headlight na lang sila tumama. Mas madugo siguro, pero band-aid lang ang katapat. Walang basag na bungo, at isa pa, 300p lang naman ang surplus na headlight.

Babayaran daw niya ngayon. Nasa gasolinahan daw pera niya. Nagbiro pa ‘yung pulis – baka naman kukupit ka pa sa kahera! Nag-volunteer ‘yung dalawa na sila na maghahatid sa gasolinahan. Kaya naghintay na lang ako sa presinto.

Pagbalik, inabot na sa akin ‘yung pera. Pumirma na akong oks na ako. Siningil ako ng pulis dun sa picture na kinunan nila kanina. Tinuro ko na si mokong.

Sa narinig ko, maghahanap na lang siya ng surplus na bumper para palitan ‘yung winarak ng motor niya. Siguro naman naayos na ‘yun kasi nung mga sumunod na araw, pag bumibisita ulit ako sa gf ko, nakikita ko si mokong at ‘yung mga may-ari ng kotse, nag-uusap habang tinitingnan ‘yung sirang bumper sa tapat ng bahay nila.

Wala na akong balita mula nun.

Pinasok ko ‘yung beetle sa talyer, at ngayon, matatapos na sa loob ng 2-3 linggo. Nung dumaan ako isang beses, na-scrape na ‘yung pintura. Tiningnan ko ‘yung fender na dating lumubog. Pinukpok na kaya oks na.

Kinatok ko – TOK-TOK-TOK.

Makapal at matigas talaga ‘yung bakal.

28

2007-10-31T09:56:00.001+08:00

So, last Saturday, I turned 28. And honestly, the overall feeling of my psyche was apathetic at best, sleepy at worst. Is that a good thing or a bad thing?

Perhaps burdened with the weight of this quarter-life crisis thing, or maybe I just lack sleep, some realizations flooded my weary mind when I woke up that noon. One, I'm 28. Two, there will be no drinking today thanks to the liquor ban. Three, I'm freaking tired, physically.
And four, I'm 28.

I really won't consider 28 as some magic number. I was never the type of person who would set fixed goals and plans by numbers. I prefer everything random and spontaneous.
Que sera sera.

But one of the early memories that stuck to my mind through the years was making a birthday card for my mom's 28th birthday. I can't remember what age I was back then, and I'm too lazy today to do the math, but hey, the image is clear - my small hands holding my dad's Yoken markers, writing the number 28 on a small piece of white cartolina.

Why? I don't know. Maybe I've always thought that my mom will always be 28? Maybe I've pegged "28" as some sort of, I don't know, period of maturity? Maybe I thought that by 28 I should have my own family, with my kid giving me a similar birthday card?

I really don't know.

What I do know is that I'm 28, and I'm not that young anymore.

Fuck you, Malu Fernandez.

2007-08-24T18:19:00.000+08:00

This might be a late rant, seeing that I just received an e-mail fifteen minutes ago from a friend. Checking my next e-mail, a multiply update message, Waboy has put up the article, and a link to a TV Patrol video about the beast's resignation.

So, okay, it's genuine. No need to research more, this is not a hoax like the Art Bell hate letter a few years ago.

But before delving into these links, I browsed the article, and at first, I thought it was a joke. Really. A sick parody of an article.

Okay, I'll be more objective here.

I can't believe an article written half-assed like that can be published.

The article is shit. It smacks of narrow-mindedness, superficiality, materialism, and social-climbing - the amounts of which are so ridiculous it only says two things - either the writer intended it as a joke article, or the writer (using the term loosely here) oozes with the attributes just mentioned above.

Add to this the photo of an ugly woman, and the irony is just unbearable.

Really, if you're going to rant about the ugliness of the people around you, at least make sure that you look like a stunning supermodel. At least that makes things a little bit bearable, and people will just brand you as another airhead snob.

But to put down your honest and hardworking countrymen, and looking like a wild "stinky linky" hippo?

Shifting languages here...

NAMPOTA NAMAN KASI, BAKIT KAILANGANG PROBLEMAHIN ANG PUTANGINANG PEDICURE E KUNG YUNG PUTANGINANG MUKHA NAMAN AY MAS MAGASPANG PA SA PUTANGINANG 60-GRIT NA SANDPAPER?

E PUTANGINA NAMAN KASI, JO-MALONE-JO-MALONE KA PANG PUTANGINA KANG HIPPO KA E DI NAMAN MATAKPAN ANG ALINGASAW NG PUTANGINANG MUKHA MONG SOBRANG LANGIS KAILANGAN KO PUNASAN NG GATSBY YUNG PUTANGINANG MONITOR KO PAGBUKAS NG PUTANGINANG PICTURE MO!

At putangina, anong pumasok sa kukote ng mga nag-approve sa pag-publish ng artcile na yun? Offensive contents aside, basura ang putanginang article, at wala akong napulot kundi bullshit at pagyayabang.

Isang gabing pinagtripan ako ng langit... (a.k.a. di ako magugulat kung sitcom ang buhay ko)

2007-08-21T12:33:00.000+08:00

So galing ako sa isang recording ng isang radio ad.
Yung area kasi, malapit sa Makati Cinema Square, maraming nightclub sa baba. So madalas makakita ng mga nakatambay na mga GRO dun, kahit hapon.

Anyways, 1030 na ng gabi. Maghahanap ako ng taxi. Lakad. Lakad papuntang MCS.

Nang biglang...

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Isang malakas na hagulgol! Ang laki rin ng boses! Nampota, parang malaking trak na nag-re-rebolusyon!

E di tigil ako, di ba? Tangina, ano yun? Sino yun? - mga pagmumuni-muni ko habang isa-isang lumilitaw ang mga letrang W-T-F sa ibabaw ng ulo ko.

Tapos ayun... tuloy pa rin...

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

At nakita ko na.

Dun, nakatalikod na GRO yata yun. Tapos may nakayakap sa kanyang mahigpit na mahigpit. Lalaking kalbong naka-barong o polo, basta pormal ang suot. Umiiyak si lalaki, habang nakayakap, habang umuuga-uga sila.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Tapos may isa pang babae, medyo malayo sa kanila. Medyo mukhang pissed off. Kasama siguro nung kayakap nung humahagulgol.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

So na-weirduhan ako. Wow. Akala ko sa mga drama lang ng channel 2 nangyayari yung mga ganung tagpo. Pinagtatawanan ko pa yung kapatid ko sa bahay pag nanonood nun. Corny! Sa TV lang naman yan e!

At siyempre ngayon, nasa harap ko, witness ako sa ganung tagpo in real life.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Art imitates life o life imitates art?

Sa TV natatawa ako sa ganung scenario. At ngayon, eto, real life, mas ridiculous.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Tatawa ba ako?

Ano ako, gago? Baka mabugbog ako.

Pinilit kong lumingon habang umaalingawngaw ang matitinding pagnanangis ng... syet, di ko na kaya ito.

Bumilis ang hakbang ko papuntang MCS.

So akala ko, oks na ako.

May dumaang taxi, pinara ko. Sakay.

Nice! Madali makakuha ng taxi ngayong gabi! Owrayt!

"Marikina tayo, manong!"

Go.

Tapos may umepal na jeep sa harap namin.

"Gago yan a! Potangina, di yan nag-seminar! Nung panahon ni Marcos di pwede yan! Kulong yang hayup na yan!"

At ewan, dumiretso na sa usapang presidente ang rants ni manong. At loyalista siya, apparently.

"Si Marcos kasi, ang ninakaw niya, pera ng ibang bansa! Yung pera natin, pinanggawa niya ng ospital tsaka ng tulay!"

"A, okay, e manong, si GMA, ano masasabi nyo?"

"Wala yun! Panay kurakot lang!"

"E si Erap?"

"Wala sinabi kay Marcos nun! Si Marcos lang ang magaling na presidente ng Pilipinas!"

"E si Ramos po?"

"Lintek! Yung hayup na yun! Balimbing yun e! Impaktong yun! "

"Okay... si Cory naman?"

"Ano? Yun? E ginanito ni Ramos yun e!" (sabay dutdot ng daliri sa dashboard)

"HA!? ANO!? Paano mo nasabi yun?"

"E di ba tinulungan ni Ramos maging presidente yun? E wala namang asawa, e di ginanun niya yun!" (sabay dutdot ulit sa dashboard, mas may conviction)

At nalipat ang usapan sa mahigit na 30 taon niyang pagda-drive ng trailer truck, bulldozer, at taxi.

Tapos naisip ko, mahaba itong araw na ito, at weirdo ang gabi. Sana may beer ako sa bahay...

True Story

2007-07-02T14:26:00.000+08:00

Scene: Podium, outside of Pinoydon, Saturday evening

Jol: Boss, may take-out kayo?

Waiter: Oo, sir.

Jol: O sige, ano mas okay? Itong adobo o yung grilled chicken?

Waiter: Grilled chicken...

Jol: Sige, kuha ako ng dalawa nito, pa-take-out... (hands over 300p worth of GC)

Waiter: Ay, sir, sorry po, di kasi puwede ang GC sa take-out. Dine-in lang.

Jol: (WTF!?) Bakit? Baka puwede naman!

Waiter: Teka lang, sir, tanong ko...

(a few minutes pass)

Waiter: Sir, di raw talaga puwede...

Jol: O sige, dine-in lang?

Waiter: Oo, dine-in lang, sir.

Jol: Sige, puwede ba kunwari dine-in, tapos ipapabalot ko?

Waiter: Teka, tanong ko, sir.

(a few minutes pass)

Waiter: Sir, okay raw po.

Jol: (WTF!?) Ayan! O sige, dalawang grilled chicken. Dine-in pero ipapabalot ko. Oks? (hands over GC)

Waiter: Ok, sir!

SFX: headscratching sounds

Let's go Party!

2007-05-04T17:30:00.000+08:00

Eleksyon na naman sa loob ng dalawang linggo, at nitong mga nakaraang araw, naalala ko ulit kung bakit sinusuka ko ang mga politiko natin. O sige, di siguro "naalala" yung term, kasi pag sobrang saturated na ng bullshit ang araw-araw na buhay mo, di ka puwedeng makalimot e. Siguro ang term na hinahanap ko ay "natuklap." As in, parang yung langib sa sugat kong binuo ko para makapagtrabaho nang maayos, tinuklap ulit at nilagyan ng asin.

Nitong mga nakaraang taon, di na ako ganun kadalas magbasa ng dyaryo o manood ng balita dahil stressful na nga trabaho ko, dadagdagan ko pa ng stress ng politika? Oo, sabi nga ni Pol Galang "Mananatili ka pa ring isang mangmang, parang bata na walang muwang, kung dito sa ating lipunan, tao kang walang pakialam."

At oo, tao akong walang pakialam lately. Naabot ko na yata yung saturation point ko e, unfortunately. Siguro naisip kong mas mabuti pang mag-worry sa deadlines ko kesa mag-worry sa mga trapong binoto naman ng majority dahil lang sa nagpapa-cute sila sa entablado. Yes, jaded na ako.

At akala ko, jaded na ako talaga, kaso malapit na ang eleksyon, at sabi nga nila, kung di ka boboto, wala kang right na magreklamo. Ayokong i-give up ang right kong mag-reklamo.

So ano? Magrereklamo ba ako ngayon tungkol sa mga shit na political ads sa TV? yung mga lintik na motorcade na wala namang ginawa kung hindi magsimula ng trapik at bigyan ako ng motivation na matutong maging sniper? Magrereklamo ba ako sa kakapalan ng mukha ni Gringo Honasan, Tito Sotto, at Tessie Aquino-Oreta?

Nope. Medyo cliche na 'yun e.

Honestly, di ko alam kung sinong iboboto ko pagdating ng eleksyon, pero ibang issue na ito.

Ngayon, gusto kong mag-discuss tungkol sa Party List.

Sa pagkakaalam ko, ang Party List system, ginawa para mabigyan ng TUNAY na representative ang mga tao sa kongreso. Tunay as in, ipaglalaban yung issues nila, yung advocacies nila.

Nag-check ako sa website ng COMELEC (http://www.comelec.gov.ph/laws/ra7941.html) at ito ang napulot ko-

"Declaration of Policy. - The State shall promote proportional representation in the election of representatives to the House of Representatives through a party-list system of registered national, regional and sectoral parties or organizations or coalitions thereof, which will enable Filipino citizens belonging to the marginalized and underrepresented sectors, organizations and parties, and who lack well-defined political constituencies but who could contribute to the formulation and enactment of appropriate legislation that will benefit the nation as a whole, to become members of the House of Representatives. Towards this end, the State shall develop and guarantee a full, free and open party system in order to attain the broadest possible representation of party, sectoral or group interests in the House of Representatives by enhancing their chances to compete for and win seats in the legislature, and shall provide the simplest scheme possible. "

- Section 2 ng Party List Act

Astig 'di ba? Nice! Eto pa...

"c. A political party refers to an organized group of citizens advocating an ideology or platform, principles and policies for the general conduct of government and which, as the most immediate means of securing their adoption, regularly nominates and supports certain of its leaders and members as candidates for public office.

"e. A sectoral party refers to an organized group of citizens belonging to any of the sectors enumerated in Section 5 hereof whose principal advocacy pertains to the special interests and concerns of their sector. "

- Section 3 ng Party List Act

Okay, so ganda pakinggan, 'di ba? Kunwari, may grupo ng mga laborers, at feeling nila, di na tinutugunan ang mga pangangailangan nila, puwedeng magbuo ng group na mag-a-advocate sa karapatan nila sa kongreso, at hopefully, mas may magawa sila kumpara sa mga kupal na walang ginawa kundi magbilang ng pork barrel.

Astig 'di ba? Pero dahil Pilipinas ito, maraming paraan para abusuhin ang sistema. Actually, tingin ko nga, parang mas ine-encourage pa ngang abusuhin ang sistema. May mga front pa raw ang administration, wow, magugulat pa ba tayo? Ano ba masasabi natin? 'Ika nga ng plagiarized na kanta ng Orange and Lemons, "Pinoy ako."

Minsan, sa pangalan pa lang, malalaman mo na kung ano ang advocate ng grupo, at kung relevant sa'yo ang advocacy nila, go!

Kunwari, GABRIELA - women's rights. Although pinasok na rin nila na ipaglalaban nila ang karapatan ng kabataan, etc. Pero at least may general idea ka na ng advocacy nila.

Anakpawis, Labor Party, Luzon Farmers Party - obvious na siguro.

At mukhang relevant naman ang cause.

Ngayon, mapunta ulit tayo sa "abuso." May mga listahan sa website ng COMELEC kung ano ang mga puwedeng i-consider na partido, pero may mga Party List candidates na di mo malaman kung paano nakalusot.

Eto na-

KBL - ok, putangina. Ano ang ina-advocate nito? O sige, bago yun, anong sektor ng lipunan ang irerepresent ng grupong ito? Mga matatandang loyalistang di matanggap na nakakulong sa isang refrigerator si Makoy? Siguro relevant ito 20 years ago after ng EDSA 1, pero ngayon, who cares!? So ano ang ina-advocate nila? I-revive si Makoy, gawing cyborg at mag-take over sa Pinas? Gaano ka-loser ang grupong ito? Well, tinakwil sila ni Bongbong. Oo, yung anak ng idol nila, tinatakwil na sila. Wow.

FPJPM - o sige, aminado ako, relevant pa ito, pero anong sektor ng lipunan ang irerepresent? Mga fans ni FPJ? Mga bumoto kay FPJ? Unless binago na nila ang meaning ng acronym nila, i-a-assume kong " FPJ for President Movement" pa rin ang meaning ng pangalan nila. At dahil namamahinga na si FPJ, ano, revival na naman ba ang advocacy nito? Sana naman di showbiz ang advocacy ng FPJPM dahil kung meron tayong dapat bawasan sa bansang ito, showbiz yun.

Yeah, considering na para sa mga "marginalized" at "underrepresented" daw ang Party List system, alam ko marami pang mga stupid na grupo diyang nakikisawsaw. Ano susunod, partido ng mga child rapist? Ay hinde, binoto na pala kasi ng mga taga-Zamboanga del Norte, ewan kung nakaupo pa ngayon. Pero teka, tutal, gaguhan na rin lang naman tayo rito, makisawsaw na tayo sa abuso! Eto mga, partidong dapat nating isali-

TROPA NI DENU - oo, yung barkada ko nung college. Wala kaming ginawa dati kundi mag-inuman gabi-gabi at nanonood ng mga piniratang porno habang kumakain ng sky flakes na dinikdik sa century tuna. Advocacy? Ewan, against corruption kami, kasi yun naman ang madalas sinisigaw para nationalistic ka kunwari. At oo, marginalized at underrepresented kami, damnit, kasi wala kaming kabarkadang kongresman. Yeah!

WE LOVE KATHLEEN GO QUIENG - tutal may fans club naman si Makoy, bakit di pwedeng maging partido ang fans club ng isang dating child actress na di na natin alam kung nasaan na ngayon? underrepresented? Oo naman! Kelan ka huling nakakita ng taong kilala si Kathleen Go Quieng?

GOLF IS STUPID - eto naman, may social relevance. Samahan ng mga taong against sa Golf. Bakit? Kasi yung mga lugar na ginagawang country club, mas mabuti pang sakahan na lang at nang may mapakain sa mahihirap. Besides, boring at stupid sport ang golf, at ang mga nag-e-enjoy lang dito ay mga matatandang impotent na walang magawa sa pera nila kaya tumatambay sila sa country club kasama ng mga trophy wives nila para i-sublimate sa kanilang impotency ang pagpalo sa bola para mag-shoot sa maliit na butas.

HALOHALO FANS - isa lang masasabi ko - ANG SARAP NG HALO HALO SA CHOWKING! Sobra! Inaraw-araw ko dati kasi di ma-resist! Fan ka rin ba ng Halo Halo? Vote na!

Marami pa sigurong mga marginalized na sektor sa lipunan na di pa nakakabuo ng Party List group nila!
Feel free to add!

(Disclaimer muna, yung mga nalista ko rito, hindi necessarily mga grupong iboboto ko, mga sample lang po sila. Except kung may totoong grupong GOLF IS STUPID.)

Time Space Warp

2007-04-19T14:58:00.000+08:00

(clickable image po)

Matagal ko nang gustong i-post ito, pero ngayon lang nagkaroon ng time.

Last month, nakita namin ni Tj itong shop na'to - Manga Kissa10 - sa likod ng Makati Cinema Square.

Madalas kasi kami lumabas ni TJ pag lunchbreak, usually toy hunting sa mga hobby shops, o minsan, tulad nitong araw na'to, DVD hunt sa MCS.

Interesting yung area, at least para sa akin. Nung bata pa ako, sinasama ako ng erpat ko sa MCS, titingin siya ng mga LP, tapos kakain kami sa Korean restaurant sa taas. Hindi naman ganun ka-sosi ang ambiance ng MCS, tulad ng SM kunwari, pero pag bumabalik ako dun ngayong nagtatrabaho na ako, masasabi kong nag-degenerate na yung lugar. Overstatement siguro yun. Although, masaya pa rin dumaan dun, di lang dahil sa bootleg DVDs, kundi dahil parang time capsule yung lugar.

Basta, weird.

May isang out-of-place na manga shop sa taas na walang ilaw at mukhang kalahating taon nang walang kustomer, may isang maliit na computer shop na may Omnibot 2000 na display (kung kilala mo si Omnibot 2000, matanda ka na), at mga iba't-ibang anachronisms na nagiging ugat ng time-space-displacement jokes sa pagitan ng 2 weirdong geek.

So isang araw, last month, pabalik na kami galing sa Walter Mart, tapos nakita ko yung banner ng "Manga Kissa10" sa kalsada. Napatingin kami ni TJ sa shop. (see above pic), tapos nagkatinginan. WTF!?

Yung salamin kasi sa labas, frosted, so di mo makita yung loob. Curious kami ngayon, siyempre. Ano kaya 'to? Bilihan ng mga comics? Hobby shop? Mukhang malaki yung lugar, baka tambakan ng anime memorabilia. Syet, Gundam kits... mecha models... HENTAI!

"Ano? Gusto mo i-check?"

"Oo naman!" sagot ko habang inuubos yung ice cream ko.

Tapos pasok na kami. Binuksan namin yung pinto...

...at nakatayo kami sa loob ng isang maliit na silid na walang laman, except sa isang, errr... bilog na fountain sa tabi. Yung tipong mga indoor fountain shit na nilalagay sa sulok para mawala ang bad feng shui.

Pero lobby lang pala yun. May pinto pa sa gilid, binuksan namin. Tapos ayun.

May front desk, tapos yung babae dun, nakasuot ng FRENCH MAID COSTUME, tapos binati kami. Binati, as in, nag-greet sa amin.

Tapos, nagsilapitan na sa amin yung ibang mga, errrr, attendant dun. Lahat naka-FRENCH MAID COSTUME!

Okay, kung alam nyo yung anime na Chobits, familiar na kayo sa loli-goth. Ganun. 3-4 na mga bebot na naka-costume.

So ikot na kami, may mga naka-display na Anime toys, pero di raw for sale. Sa loob, puro mga manga! Orig Japanese pa! So bilihan ba ito ng manga? Nakita ko yung mga table sa isang area. Ah, okay, library pala. Malinis na library, parang yung mga library na napapanood ko sa mga Japanese Docu sa channel 9.

At imbis na mga frigid na mga lolang naka-pusod ang buhok, eto mga loli-goth french maids. Wow. Sa lahat ng mga weirdong bagay na makikita ko rito sa area na'to...

So tinanong ko yung, errr, french maid na sumusunod-sunod sa akin.

"Miss, library ito?"

"Yes, sir."

"Okay... so may membership fee ba?"

"No, sir. Magbabayad lang kayo sa counter."

Ok. Nakalimutan ko na kung magkano yung rate, pero naalala ko, mahal. Lalo na kung di ka marunong magbasa ng Nipponggo.
Hinahanap ko si TJ, tapos nakita ko dun sa section kung saan puro mga magazine ng mga babaeng naka-bikini. Kinuwento ko yung sinabi nung nakausap ko.

"So basically, magbabayad ka para tumingin dyan sa mga magazines na may pics na puwede mong i-download sa opisina n'yo nang libre habang nag-yo-yosi break ang boss n'yo."

"Tama."

Tapos, lumabas na kami, habang nakabuntot pa rin yung mga loli-goth-french-maids na nag-gu-good-bye.

Balik kami sa kalsada, medyo shocked. Hindi yung shocked na naka-ugat sa takot, kundi yung shocked na "putangina, ano yung pinasok natin kanina? totoo ba yun ka-weirduhan na yun?" shocked.

"Akala ko massage parlor" sabi ni TJ.

"E bakit bukas ngayon? tanghaling tapat?" sagot ko.

"Baka massage parlor pag gabi?"

"Oo nga e. Akala ko may cosplay sa loob na event o ano..."

"Front desk pa lang, yung maliit na room sa entrance pa lang..."

"E yung costumes pa, putsa, loli-goth! Talagang mini-skirt at black stockings..."

"Kala ko tatanungin tayo kung gusto natin ng masahe e."

"Eh, mukha tayong mga geek na jologs. Baka pag ganun, library lang ang i-o-offer..."

Tawanan.

Tapos naisip ko kung magiging successful yung library na yun. Bukod sa aming dalawa kanina, may isang middle-aged na lalaking nagpi-pc sa isang computer station sa loob, mukhang nagta-type ng report, ewan. Di ko rin alam kung kakagat yung mga otaku sa price nun para magbasa ng mga comics na di naman maiintindihan ang sulat.

Kasi kung rich kid ka, at gusto mo magbasa ng orig Japanese manga, mas madaling tumakbo sa Greenhills, di ba?

May mga kasama naman ako dati sa college org na siguro matutuwa dun, at dadayo pa dun, kaso prohibitive naman ang presyo para sa students.

At ako? Di na ako bumalik dun ulit, kahit sa mga next na balik ko sa MCS.

Mas cute kasi yung mga nag-o-OJT sa office namin ngayon.

Kahit di naka-loli-goth.

how my ears bleed...

2007-03-30T15:20:00.000+08:00

Ok. Nung wednesday, last day ko sa office namin. Kailangan ko na ring lumipat ng agency dahil halos 3 taon na ako sa paghawak ng telco, at honestly, hindi ito pang-long term.

Next week, first day ko sa new work ko, at itong 2 extra free weekday, sana gagamitin ko bilang mga araw ng pagmumuni-muni. Tipong, araw para pag-isipan at i-reassess ang mga goal sa buhay. Parang ganun.

Kahapon nagplano ang mga tao sa bahay ng lakad, tutal summer vacation naman e. So eto, takbo kaming Los Baños.

Naisip ko, oks naman, masarap mag-isip habang nagrerelax sa pool. Nakaka-kalma. Kung tutuusin, tagal ko ring hindi naka-experience ng quiet time. Good ito.

Pero, shit happens. Nandito ako ngayon sa cottage sa resort. Malakas ang hangin, at lunod ang hapon sa videoke.

Yep. Kung may ico-consider akong best argument against vox populi, eto yun. Videoke.

Minsan may mga nakakatawang kumanta, at may mga... Ummm... Sarap sapatusin.

Sample? Itong kumakanta ngayon.
Di mo malaman kung nagpapa-cool ng boses o nagpipilit magpaka-amerikano accent habang kumakanta ng OPM.

Sabi nila, may mga kantang nag-i-inspire ng iba't-ibang profound na emosyon. Dito, kahit anong kanta, dalawa lang ang nai-inspire - migraine at murder.

Sana nga, may pulis dito ngayon para barilin yung kumakantang feeling god's gift to videoke, para naman mabasag ang monotony ng hapong ito, at monotony sa mikropono.

Pero, siyempre, aminado ako, wala akong boses. Malamang di naman ako mas magaling sa videoke, pero yun nga ang point e. Alam kong pangit ang boses ko, kaya di ako tambay sa videoke. Obviously, effective na torture device yun, pero di worth it na ipakita mo sa buong madla ang lack of talent na dapat tinatago na lang.

So ngayon, eto ako, stuck at hostage ng dalawang sabog na videoke. At ang masakit, designated driver ako ngayon kaya di puwede mag-beer.

Dyusko... Kung may katarungan sa daigdig, mauubusan sila ng 5-peso coins... Ok, apparently wala.

Beer on the Rocks Ampotah!!!

2007-02-26T21:05:00.000+08:00

Nung December 2006, tatlong kasal ang pinuntahan ko - 2 sa kabarkada ko, isa sa pinsan ko.
Isang malaking revelation ang lahat. Tumatanda na ako. Masyado bang emo? Ewan. Di na ako magdedwell sa mga nangyari sa ibang kasal dahil backgrounder lang naman ang lahat e.

So eto, nung kasal nung pinsan ko, bumalik dito yung ibang relatives mula sa tate, at siyempre, dollar-ispokening kami para mag-hang out.

Nung reception ng pinsan ko sa San Juan, umorder ng beer yung isang balikbayan kong pinsan. Tapos inabutan siya ng waiter ng isang lata ng San Mig Light tsaka isang basong may yelo.

Natawa siya, sabi sa akin "Why did the waiter put ice on my glass? What is this beer on the rocks?"

Sabi ko, "Errr... yeah, people here usually drink beer with ice."

Tapos tawa siya lalo.

Culture shock on both parts.

Naalala ko tuloy dati yung isang trivia ng tatay ko nung nagsisimula pa lang akong uminom. Sa ibang bansa, di naglalagay ng yelo sa beer. Pinapalamig yung baso sa freezer, tapos dun ibubuhos yung warm beer. Tapos toma.

Pero sorry po. Lumaki ako sa Pinas kung saan lahat ng masarap inumin, may yelo. Everything on the rocks, except siguro kung kape.

Iinom ako ng beer, gusto ko sobrang lamig. Kung walang yelo sa baso, yung bote mismo ang papalamigin. Dati nung college, dumating yung tropa sa amin para sa tumoma. Kumuha ako ng isang malaking dram, binuhusan ng tube ice yung loob hanggang mangalahati, naglagay ng mga bote ng beer sa loob, mula tanghaling tapat hanggang gabi, solb. Beer on the rocks. Asteeg!

So eto ngayon, pinapaliwanag ko sa pinsan ko kung bakit masarap uminom ng beer na may yelo rito sa Pinas.

"We're a tropical country, everyone loves cold beer..."

"But in New York, you'd get thrown out of the bar if you order beer on the rocks!"

Ngayon, ang lakas na ng tama niya, sumasayaw-sayaw na, pinipilit akong turuang sumayaw ng Peanut Butter Jelly Sandwich. Umorder pa ako ng isa pang beer, at basong may yelo.

Dumaan yung isang sosing metrosexual dude na kabarkada ng kinasal kong pinsan. Potek, magiging proud si Tim Yap dito kay mokong. Tinanong siya nung lasing na balikbayan kong pinsan-

"Hey you! Do you drink beer on the rocks?"

"No... I hate beer on the rocks..."

Pokenanginanyo... ako lang jologs dito. Toma ako ng isa pang basong puno ng beer at yelo.

Nung New Year's Eve, nandun kami sa bahay ng pinsan kong bagong kasal, dun din nakitira muna yung mga tita ko, at yung pinsan ko from tate, yung ayaw uminom na beer on the rocks.
So ayun, umiinom ulit ako. Beer, sa plastic cup na may yelo. Oo, plastic cup. Wala akong makitang baso.

Tapos ayun, napunta ulit sa beer on the rocks ang usapan. Tapos, napunta ulit sa "drinking games."

"Do you guys have drinking games here?"

"What do you mean drinking games?"

"Like this, it's called flip the cup..."

Tapos, may demo. Nilagay niya yung plastic cup, pabaligtad, sa dulo ng mesa. Ngayon, ifi-flip mo yung cup, para bumaligtad o kung ano mang syet na objective ang dapat mong gawin. Di ako masyadong naka-focus.

"So, what's the point?"

"The point? What's the point?" Tawa siya. "It's FUN!"

"No, it's not."

"Yes it is!"

Salo yung "pinsan-in-law" kong halatang medyo asar na rin.

"No, it's not."

"Don't you guys have any drinking games here?"

Tapos in-explain ko yung ritwal ng tagay. Tawa siya.

"That's not a game!"

"No, it's not. It's a ritual. Why the hell would I go to a drinking party and play stupid party games?"

Tapos binuyo namin siya uminom ng beer on the rocks, at 'di niya talaga kaya.

Oks lang. Maligamgam na beer ko sa plastic cup. Pumasok ako, nakakuha ng baso, pinuno ng yelo at beer.

Habang umiinom ako ng beer kong may yelo, iniisip ko sana nandito yung mga tropa ko. O yung tatay ko tsaka yung isang utol ko, pero vodka titirahin ni erpat so okay lang, more beer for me. Beer on the rocks.

Hiatus atbp.

2007-02-26T20:55:00.000+08:00

Wheee!!! Nakabalik na ulit...

Matapos ang dalawang buwan ng technostress, holiday stress, at work stress...

At habang namamahinga ang blog na ito, kabaligtaran naman sa aking sinusukat ang oras ng buhay sa deadlines.

Naalala ko dati, sa isang toma session namin ng Team Angas, sabi ni Nathan, nakaka-dehumanize ang pagtrabaho.

Agree ako dun. Pero general statement yun masyado, kung gusto nyo ng specifics, sige, 90% ng dehumanization ay nangyayari sa biyahe papunta sa trabaho at pauwi sa bahay. Yung pagsabak sa rush hour, yung paggising mo ng maaga para maiwasan ang traffic, at yung pagtambay mo sa opisina sa gabi para di ma-stuck sa gulo sa kalsada - yung mga kinakaing oras nito na dapat oras mo para sa sarili mo. Yun, uuwi ka ng bahay para lang kumain at matulog.

Ngayon, overtime kami sa opisina, at kumakain ako ng Boy Bawang para magising. May konting oras para mag-update, at honestly, isang napaka-lousy na update ito.

Pero bukas, pag medyo kumalma na ang workload, marami akong ikukuwento.

Ikukuwento ko yung weekend ko sa Diliman Motorshow, at yung dulang thesis ng kapatid ni Kokoy.

Ngayon, magpapakangarag muna ako sa cornick habang sinasakal ng pagka-uhaw sa beer...

A Toy Story

2006-12-08T08:53:00.000+08:00

(Cheating daw. Isang lumang article na sinulat ko nung 2001 habang bum pa ako.)

Last week, I pestered my mom into giving me an early birthday present in the form of a shiny red remote-controlled New Beetle. Nothing extravagant here. The red car, which costed surprisingly cheap (299.95PhP), gleamed with its glossy plastic body. Apparently, the China-made car based its composition from those 1/18 die-cast scale models which costs around 1500PhP, which, except for the orange lens headlights, somehow makes the car a near-exact replica of the real thing.

The controls, however were not that impressive- the car can only travel in a straight line, no steering. The only time you can make it change direction is when you engage it in reverse. This is when the front wheels veer to the right, making your car move backwards in an arc.

What really thrilled me about this RC (which is my first RC in 20 years, by the way) is the price tag. Despite its flaws, it was a decent-enough RC car for its price. Otherwise, I'd just sigh upon seeing it, and move to the next shelf. Yep, I spent the whole weekend driving the darn thing around the house, chasing our pesky cat. After all, given my current financial situation, this is the closest experience I'll ever have to owning and driving a real New Beetle.

It has been said that what differentiates men from the boys is the price of their toys. While the Y chromosome probably dictates the need for a plaything, a gadget, an instrument that basically becomes an extension of one's personality, the boundary of the male adult's and child's toys could be defined clearly a few years ago, with the former usually tinkering with a real car, a powerful computer,or a set of powertools, while the latter had his action figures, transformable robots, and friction-powered race cars. A few years ago, you would have laughed your head off at the idea of a 22-yr. old college graduate chasing his sister's pesky cat with his remote-controlled, shiny, red toy Bug.

The said boundary is blurred nowadays, thanks to hobbyists/collectors- the same bunch of people who never outgrew their old G.I. Joes and instead "volted-in" under one label to give their seemingly childish obsessions a tinge of "elitist" flavor. Proof of this blurred boundary is the quality of contemporary action figures which look more like artistic sculptures than toys, because of their fine and realistic details. The toy then appeals to children who worship the action figure's comic book/video game character persona, and to collectors who buy the toy for display in their own personal glass zoo.

The mini-4WD craze (otherwise known as "Tamiya") also shattered the idea of toys being just for small boys. I could still remember the variety of people swarming on these pocket rockets a year ago like a pack of wild hyenas around someone else's carcass. While I was not really into the mini-4WD craze, my kid brother was very enthusiastic about customizing his "Brocken". (My main concern then was how to graft a Toy Beetle body on a mini-4WD chassis.) On the afternoons I accompanied my brother to those mini racetracks, I was always simultaneously surprised and impressed with the unusual persons the sport attracted. Aside from little kids, there was this middle-aged woman customizing the gears of her small car, and a bunch of humongous men cheering their heavily-accessorized blue racer.

Yet perhaps the most amusing toy collector I've met would be fellow club member, and VWCP club historian Wilfredo Ruiz. Mang Dodi, a man in his mid-fifties, collects all sorts of VW memorabilia. Aside from postcards, posters, Herbie pocketbooks, VW literature, and VW cars, he also collects VW toys. He currently owns around 200 die-cast VW models, and more than 500 caricature/fancy VW toys. His toys also represent different VW models such as the Beetle, Concept 1, the Microbus, Karmann Ghia, Type 3, and some VW War Vehicles.

As for me, I am an avid toy collector. Perhaps I never really outgrew my old Matchbox and Lego cars. While most of my old toys have disappeared, I usually scrounge the toy section of department stores to look for VW cars, a rarity for some unknown reason. The top of my study table is piled up with different VW toy cars, from pull-back action bugs, friction motored cars, a bunch of small die-cast Beetles, and a styrofoam convertible Bug an artist friend carved up for me.

This fascination with toys does not end with VWs. A few years ago, I came across this brand new Optimus Prime toy for sale. It still had its original box, original stickers/decals, catalogs, and the instruction manual! There were still 6 Primes left but I only bought one. The original price was around 850Php, but since the toy was at sale at that time, I got mine for 679Php. When a friend told me how much these Primes costed at E-bay (and they were used, incomplete Optimus Primes at that!), I almost banged my head against the wall for not blowing what meager moolah I have saved to buy all of them.

I also have boxes of Gundam plastic models kept in their boxes like plastic mummies in cardboard sarcophagi, primarily because I don't have one of those glass shelves where I can display my robots without them being dust-gatherers. Ditto with my unassembled Tamiya (not the mini 4WD Tamiya!!!) model cars. There is also this need for an airbrush for I actually paint my scale models with an ordinary paintbrush- thankfully, without disastrous results, but the experience generates much stress, not to mention, an almost mediocre paintjob.

As for now, I could only dream of the things I would splurge my earnings on (aside from my VW) , if I find a stable job. Perhaps I would need a larger study table by then, not to mention, a larger room. Que sera sera.

But enough of chasing dreams! Today, I place my enthusiasm in a shiny red RC Bug, chasing a white cat like there's no tomorrow...

Kung paano mag-park ng van sa panaginip...

2006-12-07T10:24:00.000+08:00

Kaninang umaga, dahil coding yung beetle, van ang ginamit namin papasok sa opisina.

Ngayon, kung may isang perk ang van na wala sa beetle, ito yung possiblity na matulog nang mahimbing sa backseat. Maaga kasi kaming pumapasok, darating ng Makati, 2 hours before pasukan, at dahil medyo kulang sa tulog, oks na.

Last month, yung van ang dala ko lagi, at bumaba ang stress levels ko dahil sa extra 2 hours na tulog sa umaga. At kapag uwian na, at overtime kunwari yung utol ko, oks lang! Bonus sleeping time ulit sa van habang naghihintay!

So eto, dahil nga mahimbing ang tulog, madalas mananaginip ka. Minsan mas vivid pa ang panaginip dito kesa sa mga tulog ko sa bahay. Tulad ngayon. Yep, kaninang umaga. Isang vivid na panaginip na masasabi kong pinaka-weirdong panaginip ko sa buong taon. At pag-gising ko, isang malaking "WTF" ang tanging laman ng aking kamalayan.

Ganito yun. Nagdadrive daw ako papasok sa opisina. PEro mag-isa lang ako, wala si utol. Pasok na ako sa loob ng parking building. May nakita pa raw akong sirang katawan ng isang Sakbayan sa loob, tapos may mental note pa akong tanungin yung may-ari kung puwede yung bilhin. Syet, kahit sa panaginip, VW addict pa rin.

So ganun, nakapag-park na raw ako, tapos pagbaba ko sa van, may tumawag sa akin.
Paglingon ko, babae. Tinanong kung kilala ko pa raw siya.

Namukhaan ko, classmate ko nung highschool, pero ngayon hot na siya. Tapos naupo kami sa bangko sa tabi. Oo, biglang nagkaroon ng bangko sa tabi. Tapos kuwentuhan kami, tapos nakikipag-flirt na sa akin. Tapos ayun, magme-make-out na kami nang biglang...

"Boss, puwedeng makahingi ng pamasahe?"

May matandang mag-asawang nakatayo sa harap namin. Mukhang disente naman, humihingi ng barya. Nampotah, istorbo! Sabi namin wala. Tapos pagtingin ko, nawawala cellphone ko sa mesa (oo, biglang nagkaroon ng mesa sa harap ng bangko, at apparently, nilagay namin ng dati kong classmate yung gamit namin dun earlier habang nagkukuwentuhan) tapos galit na galit daw ako. Hinabol ko yung lalaki, tapos inamin niya kinuha raw niya at wala akong magagawa. Tapos binugbog ko.

Suplex, bodyslam, figure four, clothesline, paulit-ulit na wrestling moves! Binabalibag ko raw sa semento, hinahampas sa pader. Galit na galit daw ako!

Tapos nandun si Batista.

At kung di pa ganun ka-weirdo ang panaginip ko, nagkataon pang tatay pala ni Batista yung binubugbog ko.

Syet.

PEro, mukhang estranged yata sila. Namutla raw ako bigla nung malamn ko e, pero walang paki si Batista sa magulang niya, tapos sabi ko raw "Di ka ba nahihiya sa sarili mo? Yung magulang mo nagnanakaw ng cellphone para mabuhay, di mo suportahan?"
Kaso wala, galit din si Batista sa tatay niya.

Tapos umalis na silang lahat, pero wala pa rin yung cellphone ko, so asar na asar daw ako. Anong ginawa ko? RELOAD! RELOAD!

Oo, apparently simultaneous akong conscious at hindi conscious na panaginip lang ang lahat. At parang game na naka-save sa memory card, pag nagkamali, reload lang!

So okay, reload na! PArk daw ako sa parking, nakita yung sirang Sakbayan, baba sa van, nakita yung classmate ko dati, flirt-flirt na, at nung magme-make out na kami...

"WHEEE!WHEEE!WHEEE!!!"

Napatingin ako sa labas, at may isang malaking shiny red na firetruck! Syet! Kamukha pa nung matchbox na firetruck ko dati nung bata ako na ninakaw sa loob ng bahay namin!

Tapos may sunog daw sa kabilang building! Nagkakagulo mga tao dun!

Letse, bad trip... RELOAD! RELOAD!

Okay, nagda-drive ulit ako ng van... malapit na sa parking building... kaso di ako makapasok sa building kasi traffic sa tapat, so umikot ako ulit... pa-ikot-ikot lang... Tapos may nabangga ako biglang dark green na maliit na van. Nampotah...

So sinubukan ko raw takasan. Maliit naman daw kasi ang makina nun, di ako mahahabol. At iikot na lang ako sa mga pasikot-sikot area. Good! Gumana ang plano! Pagpasok ko sa parking building, ayun, nakita ko na naman daw yung sirang Sakbayan, mental note ulit... Tapos nag-park na ako. Pagbaba ko, biglang may tumawag sa akin...

"Excuse me! Ikaw ba yung bumangga sa van namin?"

Fuckfuckfuckfuck!

PAglingon ko, may lolang galit na galit. Ang sama ng tingin sa akin. Pagtingin ko sa van ko, nandun pa yung green na pintura sa harap, at yung mga yupi. Anong sasabihin ko?

"Ah, kasi po... ah... eh..."

Tapos biglang dumating yung mga alalay nung lola, binuksan yung van ko, at biglang hinakot yung kahon-kahon ng pirated CD ng tatay ko sa loob! Tumakbo ako sa tabi, pinipigilan ko, biglang napansin ko, wala na kami sa loob ng parking area, nasa tabi na kami ng kalsada. Tapos may mga streetkids pang nakikigulo, pumapasok sa van. Isa-isa ko raw initsa sa imburnal sa tabi, tapos bumalik ako sa harap, nandun na, 5-6 na malalaking kahong puno ng CD.

"Ipapa-media ko ito, para makulong ka..."

"HA! 'Wag po! Teka!"

Tapos na-realize ko bigla, si Armida Siguion-Reyna yung lola. May mga nagdadatingan nang mga mobile ng SWAT, tapos may mga itim na helicopter na sa paligid...

Putangina! Syet! Inis na inis na ako. Sinisipa ko na yung poste sa tabi sa galit. Sinasabunutan ko na sarili ko. Nampotah! Ponyeta!

At ano ginagawa ng gamer pag naka-ilang reload na siya ng laro, pero di pa rin successful? QUIT!

Tapos nagising na ako, sa backseat ng van. Tangina, nag-oversleep pa ako. Lumabas ako ng van, luminga-linga sa paligid. Oo, di na ito panaginip. Walang sirang Sakbayan sa tabi, walang cute na dating classmate. Yung harap ng van, walang malaking bangga, walang green na pintura. Okay.

Bumaba ako sa ministop, bumili ng Pepsi MAX para magising, tapos pumasok na ako sa opisina.

The Copywriter

2006-10-10T00:08:00.000+08:00

(apologies po sa cold play)

Come up to meet you
Tell you I'm sorry
You don't know how lovely you are
I had to find you...
Tell you I need you
Tell you I set you apart

Tell me your secrets
And ask me your questions
Oh let's go back to the start...
Thinking of concepts, making campaigns,
finding ideas to start...

Nobody said it was easy
It's such a shame for us to part.
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Oh take me back to the start.

I was just writing copies for print ads
Pulling ideas apart
Copies of posters; flyers and posters
Do not speak as loud as my heart

Tell me you love me
Come back and haunt me
Oh and I rush to the start
Thinking of concepts, making campaigns
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh it's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I'm going back to the start...

A-wooh ooh ooh ooh ooh
A-wooh ooh ooh ooh ooh
A-wooh ooh ooh ooh ooh
A-wooh ooh ooh ooh ooh

Commercial Break

2006-09-14T22:06:00.000+08:00

Mga bagay-bagay na nakita witihin the metropolis.

Lowering the bar

2006-09-11T08:58:00.000+08:00

Actually, mas malaki ang stress ng trapik kesa sa trabaho ko - na isang matinding statement sa status ng traffic jams ng Manila. Sa advertising ako nagtatrabaho, at ang hawak ko, dalawang Telecoms na account - lintek, sobrang higpit ng deadlines, sobrang kulit pa ng client - pero sa ibang entry na ito. Isang beses, pinagawa ako ng script para sa isang radio ad na mag-e-air sa Sabado. At kailan binigay ang job order? Wednesday ng hapon. Good. So may dalawang araw pa para gumawa ng script, ipa-approve sa boss ko, ipa-approve sa client, mag-brief ng producer, maghanap ng voice talents, mag-recording, at finally, ilabas sa mass media. Wow. Dagdag ko lang, isang account pa lang yun. Siyempre, may responsibilities pa ako sa ibang accounts na hawak ko, na telecoms din. So yun, basically, stressed ako.

Pero mas stressful ang pag-drive sa C5 hanggang Makati. Dalawa lang naman ang matindi e, yung Lunes ng umaga, at Friday ng gabi. Bonus points pa kung Payday Friday nang gabi. Uulan pa ng bonus points kung Oktoberfest yan.

So ano kinalaman ng title ng entry? Malapit na tayo.

Last Friday, medyo maaga akong nakalabas. 630 PM. Kadalasan, ang labas ko, nasa 7 o 730 pa. Para iwas traffic. Pero nung gabing yun, ayoko na tumambay sa opisina. Ito rin yung gabing may nag-post sa internet ng video ng isang tornado sa Manila Bay, na nakunan nang mas maaga nung araw ring yun.

So paglabas ko sa parking lot, biglang bumuhos ang ulan. As in buhos. Hindi buhos na parang buhos pag naliligo ka, kundi yung buhos na para kang nasa ilalim ng waterfalls. O yung buhos na ginagawa mo sa banyo pagkatapos mong sulitin ang bottomless iced tea buong gabi.

O siguro, yung tipo ng buhos na mag-iisip-isip ka kung dapat kang magsakay ng pares ng iba't-ibang hayop sa kotse mo, in case.

Pero, ayun, buhos. Halos zero visibility. HALOS - keyword yan. At gaano man kabilis ang wiper ko, walang laban yun kapag bumabawi ang langit sa balisawsaw.

Stressed na ako lalo, pero siyempre, think positive 'di ba? Hahaba raw ang buhay mo pag positive thinker ka, so sige, buti na lang, wala pa masyadong mga kotse sa kalsada. Medyo puno na rin, pero maluwag pa, considering na Friday evening ito sa Makati. Lahat nagpapatila, karamihan siguro naghihintay sa mga cubicles nila, o sa parking lot habang nag-yo-yosi break. Pagtigil ng ulan, impiyerno na. So sige, okay, cool na ako. Go!

Lumakas lalo ang ulan, at akala ko halos zero visibility na kanina, pero eto pa mas grabe. Nabubuhay na lang ako dahil sa mga sinusundan kong taillights ng mga sasakyan sa harap, at sa mga ilaw ng mga building sa gilid ng kalsada. Pagka-kanan ko sa Buendia, hayup! Baha!

'Di naman sobrang taas, pero baha pa rin. Yung tatlo o apat na lane na kalsada, naging dalawa na lang. Buti yung papalabas ng Makati, itong ruta ko, gumagalaw. Yung mga padiretso sa Jupiter street, stuck.

Pero cliche na ang mag-angst sa bahang kalsada sa Pinas, di ba? Parang gagong politiko 'yan e, o buwakaw na pulis - kapag may nag-rant tungkol dun, sasabihin mo na lang "Anong bago?"

Well, eto ang bago. Isang surprise actually sa akin. O siguro luma na'to at ngayon ko lang ma-i-po-post - mga bahang flyover!

Oo. Tama. Walang typo. May baha. Sa flyover.

At hindi lang yung baha na konting taas lang. Di ko nasukat, obviously. Kung gusto ko mag-suicide, di ako titigil sa gitna ng kalsada habang may zero visibility na ulan para malaman kung ilang inches ang baha sa isang pataas na flyover. I-approximate na lang natin - nakita halos kalahati ng gulong ng mga kotse, lubog.

At sa flyover yun!

Wala akong masabi. Shock ako, pare. Mabuhay ang Pinoy! Whooo!!!

'Di ko talaga maintindihan kung anong klaseng engineering ang ginawa natin sa flyover na'to para maging posibleng bahain! Lilinawin ko lang ha, hindi ito sa taas ng flyover - weirdo pa rin, pero posible e - eto, nasa slope, nasa incline! Mas mataas pa nga yata yung baha sa flyover, kesa sa baha sa level ground sa Buendia!
Paano nag-settle ang putanginang baha sa putanginang incline ng putanginang flyover?

Punyeta! Maglalabas na ako ng pom pom para mag-cheer sa henyong nakaisip nito! Bigyan ng award ang engineering team!

So ano na nangyari sa akin? Eto, stressed out, nag-da-drive sa ilalim ng ulan, Friday evening sa Makati, at discombobulated sa halong galit, inis, at sarcastic pride sa engineering marvel na nadiskubre ko.

Pag-akyat ko, ang dilim na, apparently brown out, so wala nang street lights. At ngayon, zero visibility na talaga. Kahit patayin ko ang headlights ko, oks lang siguro dahil walang difference. Para akong lumulutang sa gitna ng kawalan. Hinde, naririnig ko yung mga splash ng gulong ko sa tubig, so para akong naligaw sa gitna ng dagat. Walang reference kung saan ako pupunta, dapat ang ruta ko, yung papuntang The Fort. Short cut ko kasi yun, mas gumagalaw ang trapik kesa sa Kalayaan Ave. na teritoryo ng jeep, tricycle at mga "kamikaze" pedicab.

Sa gitna ng dilim, di ko alam kung gagasgas na ako sa pader o ano. Sa buong buhay ko, ito ang moment na masasabi kong in-exert ko na lahat ng intuition at psychic abilities ko, kung meron man. Pakiramdam ko nasa video game ako e, at yung difficulty setting, nandun sa pinaka-imposible. Paano ko pa maipapaliwanag yung pagka-surreal ng biyaheng ito?

Ang good news, naka-survive ako. Ang bad news, di ko nasundan yung ruta ko, at napaliko papuntang EDSA.

Eto na, sobrang dilim pa rin, walang ilaw sa kalsada, at ngayon, katabi ko na yung mga bus na kung makipagsingitan at humarurot, akala mo tanghaling tapat ng mahal na araw.

Sinusumpa ko talaga, pag naging diktador na ako ng daigidig, isasama ko sa pila sa berdugong may kutsara itong mga bus driver na'to, kasunod ng engineering team ng flyover. Punyeta, naghahanap kayo ng weapons of mass destruction? Mag-import kayo ng Pinoy na bus driver - wala nang gastos sa research and development, walang radioactive side effects, at minimum wage pa!

Anyways, dahil sa blind luck, nakaliko ako pabalik sa Kalayaan Ave., at nasabak ulit sa trapik kasama ang mga kamikaze pedicab at tricycle drivers. Para maging fair tayo, baka kasi sabihing biased ako laban sa mga tsuper ng public transpo, eto, sa Kalayaan, may mga kotse't AUV ring nagbibigay ng depinisyon sa terminolohiyang "putanginang kupal.

At dito rin sa Kalayaan Ave., na-encounter ko ulit yung mga upward slopes na binabaha. Trend ba ito o ano?

Matindi nga e. Una, level ground ulit, basa ang kalsada, may konting tubig, pero normal pa. Pagdating sa paakyat na slope ulit, dun na naman naiipon ang tubig!

Yung drive pauwi, sa C5, normal naman. Medyo humina na yung ulan kung kelan ako napunta sa lugar na maraming ilaw,maraming salamat po, at wala na akong na-encounter ulit na baha sa mga flyover.

Pero sige, asar man ako, curious pa rin ako e - paano natin nagawan ng paraang mag-accumulate yung tubig-baha sa bahagi ng kalsadang pataas? Hindi naman inaanod yung tubig pababa, stagnant naman, pero talagang pataas yung slope! Maiintindihan ko rin naman kung yung area sa baba ng slope, lubog sa baha, pero sa kasong ito, hindi e!

Nung unang panahon, ang pinakatatagong sikreto ng mga mason, ay yung "keystone" sa isang arch. (Di ko napulot sa Da Vinci code yan, paalala lang po.) Ngayon, mga flyover at kalsadang pataas na binabaha.

Sige, pag-isipan nating mabuti. Open ako sa mga teorya't suggestions.

Samantala, commercial break muna tayo.

Artificial Consciousness

2006-09-11T08:48:00.000+08:00

Okay, so una sa lahat, wow... napakatagal din pala ng hiatus ko.

Walang choice. Yep. Walang excuses. At recently, ang huling entry ko pa ay isang online quiz result, imbis na article.

Pero eto, recently sobrang busy. Understatement yun.

Kung gaano katagal natulog ang updates sa blog na'to, inversely proportional naman sa tulog na nakukuha ko offline. Yep. For some reason, nagkaroon ako ng insomnia.

Parang di pa sapat yung halos 12 hours na nagbababad ako sa stress dito
sa Makati - trabaho't trapik - isang malaking parusa yung pag-uwi mo sa bahay, hihiga ka sa kama, antok na antok ka, pero di ka makatulog.

So dilat ang mga mata mo, nakatitig ka ilalim ng upper bunk ng double bed, nakahimlay sa kandungan ng migraine.

Whheeee!!!

Buti sana kung active ang imagination ko sa episode na ganito. Dati ganun e. Di ako makatulog, pero nakakaisip ako ng istorya para sa isang graphic novel na di ko pa matuloy.

Pero hinde.

Eto ako, miserable, di makatulog, at blangko ang utak. Makakatulog ako, 2 o 3 AM, tapos gigising nang 530 AM, papasok ulit, sasabak sa trapik sa C5.

Pagdating sa opisina, zombie.

Salamat na lang sa Pepsi Max.

Rinse, lather, repeat.

It's funny 'cause it's true... in a way...

2006-07-17T23:53:00.000+08:00

I am the mission.

You're a mecha pilot!

You might be a sub-category of bishounen, but this hardly matters since you don't notice anything that didn't feature in the last edition of Guns'n'Ammo magazine. You have been trained since an unfeasibly early age to be a machine of death and destruction. If you've noticed an annoying girl following you around and repeatedly getting into danger and requiring rescue recently, run like hell - she's probably your love interest...

Which generic anime character are you?

PS

Belated Happy Decade sa Batch Anime Shudan (spelling?)

and of course, sa Hentai Sentai - them weird guys whose freakiness rubbed off on TK.

The world is a better place without us, but life's a bitch.

'D Sucky Ones

2006-05-26T11:46:00.000+08:00

Sige, alam ko late na itong post na ito, halos isang buwan na, pero sige, pagkatapos ng ilang linggo ng pagbebenta ng prepaid cards, ibubuhos ko na ang isang namumuong pagkamuhi sa loob ko, at ang pagkamuhing ito ay ang pelikulang D' Lucky Ones.

Okay, last month, nagpunta kaming Cagayan De Oro para sa isang event. Oks yung lugar. Walang trapik, maraming toys, relax ang mga tao, mura ang mga bilihin lalo na yung mga makakain. Since sa Lim Ket Kai Mall ang event namin, nagliwaliw kami ng isang kasama ko, nakita namin yung sinehan, 55 pesos lang ang tiket. Kaya nahikayat kaming manood ng "D' Lucky Ones."

Actually, plano-plano na rin namin e. Napanood ko yung trailer, mukhang nakakatawa naman. 'Di na natin i-me-mention ang kalidad ng talento sa pag-arte ni Sandara Park, redundant na yun, at obvious na. Pero tutal, comedy naman ang pelikulang ito, baka makatulong pa ang kalidad ng pag-arte ni Sandara sa overall hilarity ng film. So bad it's good, 'ika nga ng boss ko.

Kung hindi ako nagkakamali, ang huling pelikulang Pinoy na pinanood ko sa sine bago ang "'D Lucky Ones" ay "Booba." Medyo cautious pa 'yun. Kinuwento ng orgmate ko dati na nakakatawa talaga yung movie, at 'di typical Pinoy film. So nanood kami, hehehe, okay nga. Nandun na, may first step na. May break na sa formula! Tapos napanood ko sa opisina yung VCD ng kasama ko - Bikini Open, at ayun, meron na! Tumataas na! Nakakatawa na talaga! Bago na yung jokes!

So eto ngayon, napanood ko yung trailer ng "D Lucky Ones" at mukhang masaya naman. Fast-forward sa hapong ito, sa isang mall sa CDO, nagbabayad na kami ng tiket.

At umulan ng disappointment.

Ang premise ng movie - dalawang die-hard fans ni Vilma na nagkasundong ipakakasal ang mga anak nila sa isa't-isa. So obvious nang magrerely ang humor ng movie sa pag-quote sa films ni Ate Vi - at ito ang problema, sa unang 30 minutes ng movie, galgal na agad.

Sinusumpa ko na sa sarili kong hinding-hindi na ako manonood ng kahit anong gawa ng Star Cinema. May reason naman siguro kung bakit naging number na ngayon ang Channel 7, eh? (Kung Star Cinema yung gumawa nung Bikini Open, what the hell happened!?)

Maganda na sana ang premise. Meron na. Ang problema, siniksik nila yung magandang premise sa gasgas na formula ng isang Pinoy comedy film na mas matanda pa kina Tito, Vic, and Joey. 2006 na ngayon, at sobrang 1980's ng structure ng pelikula - hanggang sa Song and Dance number sa ending kasama si Ate Vi. Yeah, sinabi ko na yung ending, hindi naman spoiler e. Predictable na ito rin ang patutunguhan ng pelikula, at ang surprise na lang namin, hindi kami makapaniwalang ito nga ang pinatunguhan ng ending.

Okay, baka mataas masyado ang expectations ko sa isang light comedy (o heavy disaster), pero sige, ano ba ang kulang?

1) isang matino at mas masinsing storyline - yep. Sabi nga ng kasama ko, at inuulit-ulit niya, hanggang gabi, masyadong maluwag ang storyline. Ang daming butas, ang daming story arcs na nakakagulo lang sa main story at hindi naman kailangan. Tulad na lang kunwari nung lalaking love interest nina Pokwang at Eugene Domingo - isang love triangle na wala namang katuturan.

2) character development - Si Sandara, galing Korea, si Bitangcol, nagpapaupa ng bahay, Si Eugene Domingo at si Pokwang, Vilmanians - wheeee! Eto na yun, budburan na natin nga mga gasgas na jokes, sigawan, solb na! Ponyeta! Idagdag pa natin yung lalaking love interest nina Pokwang na ni hindi ko maalala ang pangalan dahil napakawalang character. Imposible ba magkaroon ng less than one-dimensional na character? Congrats! May breakthrough ang "D Lucky Ones!" Isama pa natin yung barkada ni Bitangcol na stereotypical airhead kids. Character backgrounds? Bukod sa nabanggit ko, wala.

3) silence - bakit ba sa lahaaaaaaat ng pelikulang Pinoy, kailangang maging maingay? kailangang maging OA? Unang 30 minutes pa lang ng pelikula, tinalo na ng "D Lucky Ones" yung mga tibak na nakikipag-basagan ng mukha sa mga Pulis sa Mendiola sa noise level. Si Eugene Domingo, napapanood ko dati sa mga plays sa UP, at magaling siyang stage actress. Di ko alam kung bakit naging OA na masyado sa movie. Curse ng Pinoy comedy?

4) cinematography - isang testament ng sloppiness ng movie - maraming half-circle shots, as in, lahat sila, nakaharap sa camera, nakatayo nang half-circle, parang nagpapapicture. Tapos, may scene pa dun na ini-interogate nina Pokwang at Eugene Domingo si Bitangcol - nakaupo sa silya habang umiikot-ikot yung bombilyang nakasabit sa ceiling. Supposedly, parang typical interogation scene ito, ang problema, tanghaling tapat sa labas, nakabukas ang mga bintana, at sa sobrang liwanag ng kuwarto, wala nang sense at na-defeat ang purpose ng scene. At check nyo yung bombilyang nakasabit na gumagalaw, umiikot-ikot, at biglang tumitigil between cuts. Nice editing job.

Although meron namang mga nakakatawang moments sa pelikula, at karamihan dito, sinaksak nila sa trailer.

Conclusion? Maganda sana ang premise ng "D Lucky Ones." Ridiculous yung premise e, na mabuti para sa isang comedy. Kaso, sabi ko nga kanina, sinaksak pilit ang story sa formula at pinataba pa lalo ng mga ka-letche-han. Sino makaka-appreciate nito? Yung mga die-hard Vilmanians, obviously, pero pag nagsawa ka sa Vilma jokes, at dito nag-rely masyado ang humor ng movie, wala ka nang mapupulot.

Putangina... song and dance number?

ragnarok

2006-05-01T00:51:00.000+08:00

Itong mga nakaraang buwan, palabo na nang palabo ang utak ko. Sinusukat ko ang oras sa pamamagitan ng deadlines at requirements sa trabaho. Understatement ng taon kung sabihing dehumanized na ako.

Pero oks lang, nitong Friday, nagpakalunod ako sa beer kasama ang ilang officemates at acquaintances sa isang bar na malapit sa opisina. Beggars can't be choosers. Sasabihin ko na ngayon, hindi ako komportable uminom sa bar. Masyadong... metrosexual ang venue. Sanay kasi akong uminom sa tambayan ng org, o sa Gulod, o sa bahay ng isang kabarkada. Pero oks lang, oks naman ang company, yung venue lang ang parang hindi tama. Salamat sa beer. Salamat sa beer, nag-reset na ulit ang sistema ko. Parang taksing bagong oil change. Kailangan kong mag-reset, kailangang mag-clear ang utak.

May bagyong darating.

Hindi, hindi yung literal na bagyo. Putsa, kung may darating man, sasalubungin ko ito ng mga brasong hapding-hapdi sa malupit na summer.

Kanina, tumambay ako sa Diliman. Tinawagan ko si Bopis, at tinawagan niya si Tamadita. Mga dating blockmates. Ilang buwan ko man silang di makita, o di makausap, okay pa rin pag nagkita-kita. Walang nawawala. Solid. Kailangan ko ng support group.

At suporta, ito ang kailangan ko ngayon. Suportang di mabibigay ng gf. Suportang di mabibigay ng ka-opisina. Suportang di mabibigay ng mga magulang. Suportang di mabibigay ng kabarkada.

Di naman literal na suportang himas sa balikat habang umiiyak, hindi ganun. Minsan, yung presence na lang sa tabi, yung kuwentuhang kalokohan, solb na. Affirmation ba? Siguro. Affirmation, hindi suporta.

Sa kaso ko ngayon, walang susuporta sa akin.

Kanina, habang naghihintay ako sa Diliman, nag0ki-clear out ako ng kamalayang naging bodega na ng deadlines at JO. Naglakad-lakad ako sa Acad Oval, sa ilalim ng mga Acacia, nag-re-reminisce, nag-iisip.

Ito ang katahimikang nakakabingi ang ugong, ilang segundo bago ang pagbulwak ng bagyo.

At yung bagyo? Siguro ito na yung hinihintay ko buong buhay ko. Isang malaking gulo, isang malaking krisis. Yung dahilan ng ilang libong survival sa ilang libong kaangasan. Ang bagyong pinaghahandaan habang pinagdarasal na huwag dumating.

Tapos, lahat-lahat bumalik - mga dating self-doubts, mga dating insecurities.

Sampung taon na mula nang una akong tumungtong sa Diliman. Nung 1996, pinili kong mag-aral ng Creative Writing sa UP kesa mag-aral ng Psychology sa UST. Ngayon, isang dekada na, kung di ako naging writer, doktor na ako ngayon. Mas maayos siguro ang buhay ko. Wala sigurong bagyo.

Sinisisi ko ulit ang sarili ko at lahat ng maling desisyong ginawa ko.

Sabi nila, ang problema raw ay nagbubuo ng character. Ilang beses akong nag-survive, sapat na kaya ang naipong kalyo ng character para sa hinaharap ko ngayon?

Naglalakad ako sa Acad Oval, nakatingala sa mga sangang parang picture frame ng langit na di nagbago mula 1996. Tahimik na hine-hele ng hangin ang hapon, nangangakong maganda ang araw bukas, pero ang nakikita ko, mga araw na walang laman.

Dumating si Bopis, inabot ang libro niyang ako nagdisenyo ng pabalat, at isang paperback tungkol sa VW. Matapos ang ilang sandali, sumunod si Tamadita. Napuno ang dapithapon ng kuwentuhang komiks at graphic novels. Academic tsismis ang laman ng gabi sa Mang Jimmy's.

Mga milagrong nagagawa ng isang hapong kasama ang mga kaibigan.

Expect the worst, hope for the best. Sa presipitasyon ng bagyo - paggunaw ng mundo ko, pagbagsak mula sa grasya - isang payong ng optimism na nagbibigay ng konting comfort.

Sorry po sa lahat. Dapat ngayon matibay na ako. Wala akong choice. Sorry po sa lahat.

sabi nga ni Carlos Bulosan -

aim carefully, guns upward.
do not falter now.

falling from the burning sky,
star upon dissolving star.

the fingers in the waters moving,
now the night must fall with blood.

Gudlak, wolf.

Immaculate Concept

2006-04-14T02:26:00.000+08:00

So kahapon, dumaan ako kina Polidread para magpatulong sa isang project. Pagkatapos nun, niyaya ko sa Tropical Hut (ang nearest fast food outlet) para magmiryenda.

Napansin ko bigla, yung view sa bintana ng mesa namin, may neon lights na nakasindi sa simbahan sa tapat. Lumabas kami at lumapit para kunan ng pic.

Okay, hindi nakuha nang maayos ng digicam ng telepono ko. Yung nakasulat kasi sa simabahan "Immaculate Conception Parish Church." Sa picture na yan, ang nakailaw lang "Immaculate Concept."

Omen ba ito?

Tapos, wala lang... matagal na kasi akong di sumasadya sa simbahan para makinig ng misa. Nagulat lang ako kasi yung mga laruang binebenta sa simbahan, di pa rin nagbabago.

Mas makintab na nga lang ang mga lobo. Pero eto, di makita sa pic ulit dahil lumubog na ang araw, yung mga ibong gawa sa lata na gumagalaw yung pakpak kapag pinapagulong... (putsa, may sense ba 'yung tinype ko?)

Recommended ba ng PAMET?

2006-04-08T19:08:00.000+08:00

Nung 1997, nung bagong kabit pa lang ang cable namin, isa sa mga favorite na channel ko ay yung Metro TV shopping channel. Ito yung channel na nagbebenta ng mga kagaguhang products, at may mga model na mga seksing intsik. Maraming mga quotable quotes dito tulad ng-

"Your friends, boyfriends, and husbands will all say in unison YOUR BUSTS ARE LARGER!"
(product na pampalaki ng boobs)

"I used to have trouble satisfying my wife..."
(sabi ng isang lalaking nag-e-endorse ng STRONG DRAGON 999, at oo, hindi man lang tinago ang identity niya dahil di pixelated yung mukha)

"My customers used to complain about the smell and the feeling, but ater using this, I now have 10 customers a night..."
(sabi ng isang GRO na nag-e-endorse ng errr... feminine wash na may "tightening" effects)

Wala na yung channel ngayon, o at least, wala sa lineup sa cable tv namin. Miss ko na talaga dahil walang ibang infommercial na aabot sa ganitong level ng entertainment- kung di ka matatawa sa produkto mismo, matatawa ka sa pagrecycle nila ng mga caucasian scientists na magiging doktor bigla o expert sa susunod na ad. At kung di gumana yun, nandun yung mga intsik na babaing naglalandian habang naka-two piece.

Di ako sigurado kung kumita yun o hinde. Bahagi na siguro ng kultura natin ang mga ganitong ka-weirdong produkto na nagpa-promise ng weirdong effects. Mula sa CY Gabriel Wondersoap na binebenta sa TV Spots ni Inday Badiday, hanggang sa mga kung ano-anong nilalako sa Quiapo katabi ng mga agimat at mga de-boteng pampa-regla.

Kanina, nagpunta kami sa Sta. Lucia, at eto ang nakita ko-

Yes. Placenta soap.

Ngayon, di ko alam kung saan napupunta yung mga bahay-bata pagkatapos manganak ng mga buntis sa ospital. Ang alam ko tinatapon yun o sinusunog. Nung binasa ko yung contents ng sabon, ayun, placenta extract. Di ko na rin tatanungin kung placenta ba ng tao o ng hayop ang ginamit. Pero considering na wala namang katapusan ang population explosion natin, at mukhang sinusuportahan naman ng simbahan ang pagpaparami ng lahi, lalo na ng mga mahihirap na walang pampakain sa mga anak nila, ewan, hooray na lang siguro sa recycling.

Naalala ko rin tuloy yung mga high school science fair nun. Ang objective lagi, yung pagiging resourceful ng project. Eto na yun. Saan kaya nanggaling ang inspiration dito? May naalala rin akong kasabihan ng matatanda na para mawala ang mga pimples, maghilamos ka ng, errr, regla. Di ko i-e-endorse sa blog na ito ang paggawa ng isang kahindik-hindik na bagay sa ngalan ng vanity, although may kilala akong umamin na sinubukan niya ito.

May urban legend din daw na sa China, kapag kumain ka ng aborted fetus, gaganda ang balat mo. May movie actually tungkol dito, ang title ay "Three Extreme Dumplings."

So ayun, may connection na tayo.

Eto pa.

Ow men...

Ang closest na ginamit kong sabong parang ganito ay yung kulay violet na hair-growing soap, at ginamit ko yun nung highschool pa ako, after ng haircut inspection at masyadong uka ang gupit ng kupal naming directress na dapat lang mamatay. Ano effect? Well, naging matigas lang ang buhok ko at mahirap suklayin. Yun lang.

So habang natatawa ako at na-wi-weirduhan sa Placenta soap, may nakita pa akong isang sabon sa shelf -

Sige, halakhak muna.

...
...
...
...
...

Okay na? Okay. Pwede raw sa babae at lalaki (!?), at bukod sa "tightening effects," may deodorizing effects pa raw.

Masyado bang cheap ang packaging? Para bang "quack" medicine?

Eto, may budget for packaging design. Mas may crediblity na siguro.

Di ko alam kung ilang units nito ang nabebenta sa isang buwan, kung lucrative o hinde. Nagbantay rin nga ako kung anong crowd ang madalas bumili ng virginity soap, pero bukod sa saleslady, wala akong nakitang lumalapit sa shelf. Habang nakatayo ako, sabi ng kasama ko na napanood daw niya si Bella Flores sa isang TV show a few years ago na nagsabing gumagamit siya ng tawas para, err, para maatim ang effect ng virginity soap (at hindi ito tungkol sa deodorizing). Gaddammet...

Kulang na lang ng mga naka-bikining babaeng intsik na naglalandian...

Suicide Attempt

2006-03-18T02:30:00.000+08:00

Last Monday, may nasagasaang lalaki sa Ayala Ave. Durog ang ulo, kalat ang utak. Ang creepy rito, bahagi ng ruta ko pauwi yung kinamatayan nung lalaki. Kalat na siguro (no pun intended) sa net yung pics kaya di ko na ilalagay rito.

Ang nakapost ngayon ay yung mga nangyari kinabukasan sa building namin.

Galing kami sa meeting sa isang building sa Paseo de Roxas nung mag-text yung officemate namin. May magpapakamatay raw sa Jaka. Tatalon.

Pagbalik ko sa building namin, normal naman sa harap. Pagpasok ko sa loob, ayun, puno na ang lobby ng mga tao. Lumabas ako sa likod, eto nakita ko. Reaction shot muna ng madla.

At yung tatalon? Nasa 16th floor, sa likod ng gusali, sa may fire exit. Di makita sa shot na'to, walang zoom ang phone ko e.

Nag-uusap na yung mga tao sa baba. Disente naman itsura nung tatalon. Naka-polo, naka-slacks, may dalang envelope. Job applicant kaya? Walang confirmed na info rito. Sabi ng iba, wala raw identity na nakuha. Nakalusot lang daw sa mga sekyu sa baba.

Anyway, dahil di namin makita masyado, kasama ang ilang officemates, umakyat kami sa katabing parking building. Eto ang view ng mga tao sa baba mula sa kinatatayuan namin.

Sinara na yung kalye, may bumbero nang nagseset-up ng inflatable na pangsalo.

Sinubukan ko ulit kunan yung lalaki, pero di talaga abot pag walang zoom. Nakatayo yung lalaki sa railing ng fire exit stairway. Yung pangalawa mula sa taas.

Maraming salamat sa photoshop.

Ang good news, di natuloy ang suicide. Habang bumabalanse yung lalake, bigla itong nadulas. Tumahimik bigla ang lahat, at isang malakas na collective "GASP!" ang maririnig mo mula sa mga tao sa baba. Buti na lang at sa loob ng hagdan nahulog yung tao. Pagtayo niya, may lumabas biglang sekyu, at hinila ito papasok sa loob.

Tamang-tama, patapos na rin ang lunch break.

Nagliligpit na ng gamit yung mga rescuers.

View sa ground floor lobby ng building namin. Pinag-uusapan pa rin ng mga tao yung nangyari. Maraming nag-aabang sa pagbaba nung magpapakamatay, pero dahil tapos na ang lunch break, nagsimadalian na yatang bumili ng pagkain lahat bago natapos ang interrogation sa taas.

Minsan lang ako makakita ng firetruck nang malapitan kaya eto.

Sorry po kung walang gory pics.

Sa langit wala ang beer...

2006-03-13T22:03:00.000+08:00

Laid down my back I can’t sleep cause I’m falling
Eyes in my teeth I can’t see cause I’m eating
Head full of noise I can’t think cause it’s crushing
Back on my feet like a freight train I’m coming

Can everybody feel like I do?
Can everybody feel like I do? (oh my God)

- Filter "Trip Like I Do"

Kailangan ko ng beer.

Kailangan ko uminom ng beer.

Hindi yung 250 pesos isang bucket na beer somewhere sa Makati.

Ayokong uminom nang nag-iisip kung paano mag-drive pauwi.

Kailangan ko ng isang case ng beer.

Yung malamig.

Yung nakababad sa isang drum na puno ng ice tubes buong hapon.

Tapos magbubukas ako ng isang bote, paisa-isa, tutungga, habang nakasalang sa cd player o naka-set sa pc ang soundtrack ng spawn o ng the crow.

Optional ang pulutan, optional ang mga tropa.

Ako lang at beer.

Gusto ko lang uminom nang uminom nang walang iniintindi - nakahilata sa sahig, sa sala at mananaginip ng past toma exploits nung college years, ng mga ka-tropang tulad kong alipin ng ratrace sa ngayon...

Kaya isang cyber-toast sa pers lab ng isang lobong lasing sa kauhawan at uhaw sa kalasingan -

Kailangan ko ng beer.