Canis Lupus Fidelis

Nakapanlulumo Pt. 2

2009-10-07T08:25:00.001+08:00

v.

Mula sa taas ng bubong, kitang-kita ang lakas ng agos ng baha sa kalsada. Tumaas ang tubig, ‘di na kita ang tuktok ng “rollers” sa tapat ng bahay.

Kaharap ng bahay naming ang limang units ng apartment na sarado na. Dito naka-hilera ang mga “rollers.” Sa unang unit, may naka-paskil na campaign sign. Last month kasi, nagkaroon ng plebiscite ang city hall. Hahatiin ba ang baranggay namin o hinde? Nagkalat ng hand-made posters ang baranggay hall, tutol sa paghahati, siyempre. Itong poster na tinitingnan ko, ang nakasulat “Paghahati o Pagkakaisa? NO tayo!” Nakadikit ito sa saradong tindahan ng unit 1. Mataas naman ang pagkakadikit para kita ng lahat. Itong poster na’to ang ginagamit kong sukatan ng pagtaas ng tubig visually.

Sa ngayon, may 3-4 inches yata bago abutin ng tubig ang ilalim nito. Malalim nga.
Maya’t-maya, sinisilip ko ‘yung poster, gauge kung tumaas o bumaba ang tubig. Sa current trend, pataas.

Ginamit naming “tent” ang car cover ng VW. Sa loob, nakabukas ang mga payong na nagsisilbing tungkod ng fabric. Nandito ang mga bata, si nanay, sister ko, at si Ate Becca.
Kaming mga lalaki, nasa labas, nakasandal sa dingding ng second floor ng kapitbahay. Bumubugso-bugso ang ambon. Paalala namin lagi sa isa’t-isa, dun maglakad sa linya ng rivet ng yero para siguradong sa frame naka-apak.

Nanlulumong nakaupo si tatay. Ngayon ko lang siya nakitang ganito, sa buong buhay ko.
Si Cid, tahimik lang din.

Tahimik kami, pero iisa ang panalangin. Bumabalasa sa dibdib ang kaba, pasasalamat ng survival, uncertainty, at pag-asa. Pumapalo ang hangin sa likod naming walang saplot, pero wala nang mas lalamig pa sa tubig-bahang abot sa dibdib.

Nabasag ang katahimikan ng iyak at kulitan ng mga bata sa tent.

Sa sobrang bilis ng pangyayari, mahirap i-process ang lahat. Pero surprisingly, humupa ang kaba at nangibabaw ang pagka-kalmado sa loob ko. Hindi ko alam kung bakit.

Alam ko naman ang gravity ng nangyaring ito sa amin. Sa isip ko, lahat ng gamit namin, wala na, sira na. Isa itong malaking reset. Back to zero. Go back to start.

Siguro kasi nagpapasalamat ako’t walang napahamak sa amin. Siguro kasi na-saturate na ako ng takot, nabuwiset na ang subconscious ko. Siguro kasi kapag nasa babang-baba ka na, wala ka nang ibang mapupuntahan kundi sa taas.

Putangina, muni-muni ko, ‘di ako titiklop ngayon.

Nandun pa rin ang uncertainty ng sitwasyon, pero nagsisimulang humina ang ulan. Good ‘yun.
Sinilip ko ang sign sa ibaba, nakasawsaw na sa tubig ang ilalim. Bad ‘yun.

Sinilip ko ulit ang bakuran namin, kung saan kami umakyat, at yuping bubong ng VW at bali-baling kahoy ng roofrack na lang ang nakita ko. Salamat, Kikai.

vi.

“Kuya, okay lang kayo?”

Napalingon ako bigla. Sa kabilang dulo ng bubong, nakatayo si Cid. ‘Yung kapitbahay namin nakatayo sa side nila.

“Okay lang kami, pero may mga bata kami rito e…”

Si Cid at si tatay na ang nakipag-usap. ‘Yung kapitbahay na katabi namin, isang babae, at dalawang lalaki, in-offer na dun muna kami sa kanila. Nasa bubong na rin ang kapitbahay namin sa likod, handa ring tumulong.

Pina-ayos ang gamit ng mga bata, naghanap ng paraan para makatawid. Ang problema kasi, mula sa bubong naming, walang paraan na makalipat sa kabila. Walang mahabang kahoy na puwedeng gawing tulay, walang taling puwede isabit. Ang daan lang, sa kapitbahay namin sa likod. Naglabas sila ng makapal na plywood na puwedeng gaimiting tulay. Pinatong ang isang dulo nito sa bubong namin, at ‘yung kabila, sa pader. Naka-ankla ang kabilang dulo sa puno nila.
Ang bad trip lang, sa bahaging ito ng bubong naming, bagong palit ang yero. ‘Yung lumang yero sa bubong, makunat at matigas. Itong bago, lamang lang yata ng konti sa kapal ng aluminum foil.

Si Cid at ang mga lalaki sa likod ang nag-ayos ng tabling gagamiting tulay. Inuna naming ilipat ang mga bag ng gamit ng mga bata. Sumunod si Ate Becca. Para hindi mahirap tumawid at para ‘di malula, napag-desisyunang mag-slide na lang sa table. Sa dulo namin, kami ni Cid ang aalalay sa mga tatawid, mga good Samaritan naman sa kabila. Pagtawid, may silong sa ilalim ng bubong ng second floor ng kabila. ‘Yung mga kapitbahay namin sa tabi, naglabas naman ng kawayang hagdan para makalipat sa kanila. Napapaligiran kasi ang bakuran nila ng mataas na bakal na grill na may mga talim sa dulo.

Pinilit kong libangin ang mga pamangkin ko nang isa-isa ko silang ihatid sa tawiran para ‘di sila matakot. Bawat tapak, umiingit-ingit ang yero ng bubong, lalo na sa parteng pinalitan ng manipis na bagong yero na para kang umaapak sa plastic cup. Nagsisimula na ring umambon ulit kaya madulas-dulas na ang bubong. Pa-slant pa man din ang pinagpapatungan ng tabla. Kapag sobrang likot, puwedeng dumulas ‘yung table, at dire-diretso kang mahuhulog sa baha sa ibaba. Oks lang sana kung tubig talaga ang babagsakan mo, kaso paano kung may mesa o kahoy o matigas na plastic sa ilalim ng tubig?

Mabuti na lang, maraming umaalalay. Naitawid naming nang maayos ‘yung mga bata, ang sister ko, si nanay, at si tatay.

Nagpaiwan na kami ni Cid sa bubong namin. Kailangan ng bantay sa bahay. Sa panahon ng trahedya, lumalabas din ang tunay na kulay ng tao. May mga mabubuting loob tulad ng mga kapitbahay namin. At may mga walanghiyang puwedeng magsamantala sa mga bahay na inevacuate-an ng mga naninirahan.

Dumidilim na nun. Hindi ko alam kung anong oras. Hindi ko alam kung may kinalaman ang bagyo sa pagdilim. Sumilip ulit ako sa ibaba, sa sign na nakadikit sa apartment sa tapat. 1/8 na ang nakalubog. Tumataas pa rin ang tubig.

Pumasok na kami ni Cid sa tent. Lumalakas ang hangin, bumabagsak ulit ang ulan. Nilagay namin ang mga inakyat na timba na may lamang damit, maliit na mesa, at mga supot ng supplies sa gilid ng tent para ipitin ang fabric. Tumutulo ang tubig sa car cover habang umaangat-baba ito sa bawat hampas ng hangin. Nakahiga kami sa magkabilang dulo ng tent, nakabalandra ang mga binti at braso sa fabric para hindi matangay ang car cover. Basang trapal ang namamagitan sa pagod naming likod at malamig na yero. Gumagapang na rin ang tubig ulan sa trapal.

“’Di tayo puwedeng ganito,” sabi ko. “Bukas lalagnatin tayo. Sumunod na tayo sa kabila.”
Lumabas kami ulit. Gabi na yata. O late ng hapon. Pumapatak ulit ang ulan, humahampas ang hangin. Dahan-dahan kaming naglakad ulit papunta sa harap ng bahay para silipin ang tubig. Ang sign na tinitingnan ko, kalahati na lang. Lampas-tao na ang tubig sa kalsada, at mas malakas na lalo ang agos. Ang weird na napansin ko, nakasindi lahat ng ilaw sa poste. At least ‘di ganun kadilim sa tapat ng bahay.

Nakabukas na ang isang gate namin, hinila siguro ng agos. Naka-lock pa man din ‘yun kanina. Nakabuka ito nang sobra pa sa angle na kaya ng bisagra. Ganun kalakas ang agos.
Buti na lang nandun pa rin ang tablang tulay. Ang problema, wala nang ibang taong aalalay. Naunang tumawid si Cid. Isa-isa kong kinuha ‘yung iba pang gamit naming na kayang dalhin – ilang mga cellphones, laptop naming ni tatay, mga extra cookies para sa mga bata. Inilabas ko ‘yung mesa sa loob ng tent at ipinatong ito sa ibabaw. Sana ‘wag tangayin ang car cover. Nang maiabot na kay Cid ang mga gamit, kailangan ko nang tumawid. Mahirap ito. Mas madulas na ngayon ang yero.

Naupo na ako sa tabla at nagpadausdos. Dumaan kami sa sanga ng puno papunta sa yero ng first floor ng kapitbahay sa likod. May isa pang problema. Nakuwento ko kanina ‘yung bakal na grill na may mga talim. Anti-akyat bahay. Kanina, nakadaan ‘yung mga kasama ko rito kasi naglagay ang kapitbahay namin ng kawayang hagdan. Ngayon, kaming dalawa na lang ni Cid. Mas madilim na ngayon at wala nang tao.

“Ganito,” sabi ko. “Kakapit ako sa bakal, ok? Tapos, umakyat ka sa braso ko, sa balikat ko.”

Medyo marupok ang yero ng kapitbahay. Naghanap ako ng stable na aapakan. Kumapit ako nang ubod ng higpit sa bakal na grill. Umakyat na si Cid. Natatakot nga ako nun, basa kami pareho ng ulan. Paano kung madulas siya? Problema pa kung ma-impale siya. Tumingkayad ako lalo habang binabalanse ang mga paa ko sa marupok na yero. Naka-akyat naman si Cid. Sumabit sa matatalim na bakal sa ibabaw ng grill ang shorts niya kaya napunit. Paglipat niya sa kabila, tsaka siya tumawag ng tao.

Habang naghihintay, tiningnan ko ang garahe namin. Nakabukas ang gate at nakalinyang lumulutang ang tatlong washing machine. ‘Wag sana.

Umakyat ‘yung dalawang lalaking kapitbahay naming, magkapatid. Dala nila ‘yung kawayang hagdan. Sinet-up naming nang maayos. Naghanap ako ng stable na bahagi ng yero tsaka ako umakyat.

Dala-dala ang mga gamit naming, bumaba kami ulit ng bubong at lumusong sa baha. Abot bewang ang tubig sa kapitbahay. Pumasok kami sa bahay nila, may paalala raw na mag-ingat sa paglakad. Nabasag daw kasi ‘yung salamin ng dining table nila nang biglang lumutang dahil sa tubig. Ang bad trip dito, wala na kaming tsinelas. Bukod sa nawala na’t inanod ng tubig ang tsinelas ko pagbukas ko ng pinto kanina nung nagkakagulo kami sa bahay, mas naging komportable sa akin ang mag-paa. Mas nakakabuwelo sa madulas na sahig kasi. Ang risk nga lang, sa madilim na tubig, para kang naglalaro ng minesweeper.

Umakyat kami sa hagdan at nakarating sa second floor. Bawat apak namin, may kasamang pasasalamat. Patay ang kuryente kaya nakasindi ang mga kandila. Nasa isang kuwarto ang pamilya namin. Nakahinga na ako nang maluwag. Safe na kami.

vii.

Siguro, mga 5-6 years na kaming nakatira sa Marikina. Sa mga taong ‘yun, ‘di kami binaha. ‘Di rin kami masyadong nakikihalubilo sa mga kapitbahay. Hindi dahil sa snobbishness kundi dahil wala lang opportunity. Kung kabataan ko pa siguro, makikipaghabulan din ako sa kalye tulad ng dati.

Tapos ngayon, itong mga kapitbahay naming ‘di pa naming kilala ang pangalan, sila pa ang nagligtas sa amin sa bubong. “’Di mapapantayan ng pera itong ginawa nila,” sabi ni tatay, kinabukasan nang makabalik na kami sa bahay naming. “’Di nila tayo kilala, kung tutuusin, wala silang pakialam sa atin, pero sila pa lumapit sa atin para iligtas tayo.”

Sa ngayon, pag-akyat namin sa hagdan, tuloy-tuloy pa rin ang pasasalamat namin sa nagligtas sa amin. Inabutan ako ng shorts at t-shirt, itinuro sa akin ang daan papunta sa banyo para makapag-ayos at bihis.

Nang ok na kami ni Cid, nandun ulit kami sa kuwarto. Tatlong pamilya ang nakatira sa bahay na’to. May matandang mag-asawa, dalawang anak na lalaki, mga misis ng anak, at ‘yung mga apo nila, anim na batang babae. Nandito kami sa kuwarto ng mga batang babae. Nakaupo kami sa sahig at nagpapahinga. Maingay na naglalaro ang mga bata. Sumisilip kami sa bintana para silipin ang tubig. Tumigil na sa pagtaas, pero hindi pa rin humuhupa.

“Narinig naming umiiyak ‘yung mga bata.” Sabi ng isang misis. Natakot sila kaya umakyat sila para i-check kung ano meron, at nakita nga kami.
“Binuksan daw ang dam” sabi ng isa.

Tsaka kinuwento ni tatay kung gaano kabilis umakyat ang tubig. Nagulat din daw ang kapitbahay naming kasi sa loob ng higit na 30 taon na nakatira sa lugar na’to, hindi nangyaring pumasok ang tubig baha sa bahay nila kahit kailan.

Nung sinilip ko ‘yung plastic na pinaglagyan ng laptop naming ni tatay, nagulat ako kasi pinasok pa rin ito ng tubig. Basa pareho pero wala akong basahang tuyong puwedeng ipamunas. Inilabas ko muna, pinatulo ang tubig, binaligtad, tsaka ko pinasok ulit. Kinuha ko ang cellphone ko at napansing mababa na sobra ang battery. Hiniram ko ang cellphone ni Cid at nagpalit kami ng SIM. Tsaka pumasok ang text messages sa telepono ko.

Ang problema, naka-save sa cellphone ko ang phonebook, hindi sa SIM. Numero lang ang nakalistang nagpapadala ng messages. May ilang nakilala ko rin, pero madalas reply lang ako nang reply. ‘Di ko lang din alam kung natatanggap nila ang messages ko. Bagsak daw kasi ang signal ng Globe.

Pilit kong tinatawagan si Cci. Nalaman ko kaninang nasa 2nd floor na siya ng bahay, at least safe siya. Pero ano kalagayan niya ngayon? Can not be reached. Can not be reached. Not accessible at the moment. Emergency calls only. Hindi ako mapakali sa kaka-isip.
Medyo nanlalata na rin ako, nanlalambot sa pagod. Naririnig sa labas ang ugong ng ulan at napapapikit na lang ako at nagdadasal. Pilit ding nakikipag-text si nanay sa mga kamag-anak namin. Tahimik na nagpapahinga si Cid sa isang tabi. Hinahabol ni Ate Becca at ni Vane ang mga pamangkin kong nakikipagkulitan. Nakaupo si tatay at nag-aalala sa pusa namin.

Gusto kong matulog tapos paggising bangungot lang pala ang lahat.

Minsan puwede ka palang bangungutin kahit gising ka.

Umuulan ulit sa labas.

viii.

Pumasok sa kuwarto ang kapitbahay naming lalaki at inabutan kami ng maiinit na tsokolate. Inanyayahan din kaming mag-hapunan pero nahihiya na kami talaga. Naiwan na kami ni tatay sa kuwarto. Mas importanteng makakain ang mga bata. Inabot ko ang isang plastic ng biscuit na binigay rin sa amin. Medyo kumakalam ang sikmura ko, pero wala akong ganang kumain. Solb na ako sa isang pack.

Nang makabalik na sila pagkatapos ng hapunan, sinabihan kami ng isang kapitbahay naming nakabukas daw pala ‘yung gate namin. Sabi ni tatay, malamang daw, natulak o nahila ng malakas na agos. Sabi naman ng kapitbahay, bumaba raw sila kanina para subukang isara, pero mukhang na-stuck yata at ayaw gumalaw. Ang consensus, baka puwersa ng agos kaya ‘di magalaw.

Sumisilip-silip ako sa bintana para i-monitor ang tubig. Unti-unti na’tong bumababa. Buo na ulit ‘yung sign sa labas. Kita na ulit ‘yung tuktok ng “rollers.” May mga taong naglalakad-lakad na sa labas at naghahakot ng mga bagay na inanod. Sabi ng kapitbahay may mga lalaking dumaan daw na sumisilip-silip, at lumalapit-lapit sa nakabukas na gate namin. Buti raw at lumayo nang baswitan nila.

Pumasok ang misis na tumawag sa amin kanina sa bubong. Papalitan niya ang bedsheet at pillowcase ng unan. Tumanggi na si tatay, nakakahiya na raw talaga, ‘di bale na. Tama nang naabala namin sila. Pero okay lang daw. Tumulong si Ate Becca at si Vane sa pag-aayos ng bedsheet. Matutulog na ang mga bata.

Nakasilip na ako sa bintana hindi para bantayan ang baha, kundi para bantayan ang gate namin. Konti lang ang nakikita ko, gilid lang ng gate, pero kitang-kita kung may siraulong lumalapit. Hanggang bewang na ang tubig sa kalsada.

Maya-maya, may inanod mula sa loob ng garahe namin. Isang case ng bote ng beer na walang laman. Mabilis itong tinulak ng tubig papunta sa gitna ng kalsada kung saan may mokong na bukas ang mga kamay na naghihintay.

“Case ng beer!” masayang sigaw nito. Palakpakan ang mga miron.

Bumaba na si tatay at si Cid. Sumunod din ako. Hinubad ko ang t-shirt na pinahiram sa akin, at sinuot ko ulit ang basa kong pantalon. Kung umulan ulit, ayokong nakasuot ng basang t-shirt. Lumusong ulit ako sa tubig. Para akong nasa miserableng swimming pool.
Humabol ako sa labas. Nandun na sina tatay sa gate namin. Tumulong akong magtulak, pero ayaw gumalaw ng nakabukas na gate. Naka-ipit sa ilalim, may pumipigil. Sa loob ng garahe, nandun pa rin ang mga washing machine.

Sa labas, maraming taong may mga bitbit na inanod na kung ano-ano. Madalas, mga bagong gulong galing sa tire shop sa kanto.

“Kamusta kaya ‘yung Chevy?” naisip ni tatay.

“Sana hindi inabot. Mataas naman dun sa supermarket.” Sagot ko.

Nakatayo kami sa harap ng nakabukas na gate, hinaharangan ang mga nagsisilutangang Kurecolor na pens ni tatay na gusting makisama sa agos. Medyo mabilis nang humuhupa ang baha.
Sumunod sa amin ang isa sa mga taga-pagligtas namin. Taos-pusong pasasalamat ang salubong ni tatay. Sa pakikipag-kuwentuhan, nalaman naming nanggaling din pala siya sa Dubai, nakatira malapit sa tinitirhan ni tatay dun.

Nalaman din naming may pulang kotseng inanod din kanina at bumangga sa gate nila. Malakas ang agos ng tubig nun, at natulak ulit ang kotse papunta sa dulo.
“Naku, sana hindi inanod ‘yung Chevy…” kabado si tatay.

Biglang may matandang babaeng nagtanong sa amin kung may nakita kaming kotseng inanod. Tinuro naming kung saang direksyon pumunta. May kasama ang mga babaeng nagmamagandang-loob at tumutulong sa paghahanap. Nasagap namin sa kuwento nilang marami pang mga kotse ang inanod at nakabalandra ngayon sa tabi-tabi. May pulang Honda raw na naka-tagilid sa kabila.
Bumaba ang tubig hanggang tuhod. Ayaw pa ring gumalaw ng gate. Kinapa namin sa ilalim ng tubig kung ano ‘yung humaharang. Naka-stuck pala ang gate sa gutter ng canal. Kailangang pukpukin ang semento para makawala.

Nagpaalam na ang kapitbahay namin, tinanong kung dun kami matutulog sa kanila para iwan niyang nakabukas ang gate nila. Hindi na muna, sabi ni tatay. Kailangan naming bantayan ang garahe.

Hinatid siya ng aming pasasalamat.

Hindi mapapantayan ng pera ang kabutihang ipinakita ng pamilya nila sa oras ng pangangailangan namin sabi ni tatay.

“Pay it forward.” Sabi ko.

ix.

Ang problema sa baha, kapag humuhupa, o siguro sa bahang ito kasi maraming kotseng inanod at nalubog, ay langis.

Hanggang tuhod na lang ang tubig, at sa medyo mabagal nang agos ng baha, may mga itim na streaks na lumulutang-lutang. Sa ilalim ng ilaw ng poste, nagkakaroon ng bilog-bilog na rainbow sa tubig.

Nanlilimahid ako ngayon, nanlalagkit sa maputik at magrasang tubig baha. Kumikirot ulit sa ilalim ng maong ang sugat ko sa tuhod. Nang tuluyan nang humupa ang tubig, naiwan ang madulas at magrasang putik. Wala kaming tsinelas.

Pinagpapalo ko ng pala ang gilid ng estero kung saan naka-stuck ang gatenamin. Ang na-achieve ko lang ay mag-ingay.

Sinindi ni Cid ang flashlight para tingnan ang damage sa garahe habang tinayo ko ang bumaligtad naming mesang plastic para pagpatungan ng mga kalat sa sahig. Nawawala ang iba naming plastic na upuan. Tinapat ni Cid ang flashlight sa VW. Mukha itong bagong hukay na fossil ng isang bilugang dinosaur.

Inilapit naming ang ilaw sa bintana para silipin ang loob ng bahay. Tinawag ni Cid si Spree, ang nawawalang pusa, pero malaking daga ang nagparamdam mula sa loob.

Nagkalat sa paligid ang lata-lata ng pintura ni tatay mula sa shelf niyang nakahiga sa putikan. Kumalat ang turpentine at thinner, humalo sa putik, at amoy gaas ang buong garahe.
Gusto kong maghugas ng kamay. Gusto kong magbanlaw ng paa. Gusto kong maglinis ng sugat. Pero ang daan papunta sa gripo, sabog-sabog ang kalat. Mahirap nang matibo. Mahirap nang madulas at matibo.

Humahabol na ang pagod at antok. Itinayo namin ang isang bakal na mesang matagal nang wala ang glass top. Pinalibot namin ang nakuha naming mga plastic na upuan at pinilit naming matulog nang nakaupo’t nakayuko sa gilid nito. Mahirap.

Malalim na ang gabi, wala nang ulan, wala nang ambon. Ang meron lang, lamig. Nagsimula na akong manginig. Naawa si tatay, hinubad niya ang t-shirt niya at pinasuot sa akin.
Kinuha namin sa putikang sahig ang plywood na pinangharang namin kanina sa entrance ng sala. Inilapag ito sa garahe, at salit-salit kaming humiga rito.

Nanginginig akong humiga. Humihinga ako sa loob ng t-shirt para lang mainitan nang konti at ‘di maamoy ang sahig na kasingbango ng gaas. Miserable ako sa pantalon kong basa sa baha. Maruming plywood lang ang pagitan ng bugbog kong likod at ng malamig at madikit na burak. Wala nang lakas sa mga binti ko’t brasong nakasalampak.

Sa labas ng garahe, sa may gate, mapayapang sumisilip ang mga bituin sa likod ng mga ulap. Parang walang nangyari. Gusto kong matawa pero ‘di malabanan ang agos ng antok.

Pumikit na ako at nagpa-anod.

Nakapanlulumo Pt. 1

2009-10-04T23:49:00.002+08:00

I.

Nagising ako nang tumunog ang cellphone ko. Nasa kabilang linya ang PA, nasa tapat daw siya ng gate dala ang CD ng project sa opisina.

Late na ako nakauwi nung Friday. At ngayong umaga, kailangang ma-view ko ang file sa CD kasi may telecon kami ng mga ka-opisina ko mamayang tanghali. Crucial. Dapat nga, magkikita pa yata sa Makati, kaso pagod na kaming lahat sa project na’to. Kaya eto, dineliver ang CD.

Umaambon paglabas ko. May bagyo raw. Napagkuwentuhan kagabi na ‘yung ibang shoot sa office, na-move ang sked dahil sa bagyo. Panahon ngayon ng bagyo. Oks lang.
Mataas naman kasi itong lugar namin sa Marikina. Mula nang lumipat kami rito, ‘di kami binaha. ‘Yung main road sa dalawang gate ng village, lumulubog hanggang sakong, minsan hanggang tuhod, pero ang kalsada namin, wala. 2-3 months ago, nagbaha sa labas. Umapaw ang estero, pumantay sa kalsada. Pero gumapang lang hanggang sa bukana ng gate namin ang tubig. Kahit kalian, ‘di kami namroblema sa baha.

Sa bukana nga ng kalsada namin, naghuhukay ang City Engineering. Pinapalitan ‘yung sewer system kaya may naka-balandra sa tapat ng bahay naming malalaking sementong tubo. ‘Di ko alam tawag dun, kung i-de-describe ko siya, o ikukumpara sa ibang bagay, ang unang papasok sa utak ko, rollers. Pero gray na semento, hindi pink na plastic. Nung bata pa kasi ako, rollers ng nanay ko ginagamit kong props kapag naglalaro ako ng matchbox na kotse tapos kunwari may construction area ako.
‘Di ko alam kung itong paghuhukay na’to, reaction dun sa huling baha sa labas namin. Definitely daw, ‘di na magbabaha sa main road.

Kailangang umalis ni Son, kapatid ko. Hinatid siya sa sakayan ng parents ko, dala nila ‘yung Chevy. Dapat ako ang maghhatid nun, kaso sabi ko naghihintay ako ng telecom. Nakabukas sa dining table ‘yung laptop ko habang nag-a-almusal kami, pinag-aaralan ko ‘yung file ng project.

Walang tigil ang ulan sa pagtapik sa bubungan namin. Inaantok pa ako. Isang linggong pagsisipag sa trabaho, sarap bawiin ang tulog sa weekend morning na maulan.

Umalis na ang parents ko. Sinarado ko na ang laptop.
Nakipagpalitan ng text sa officemates. Wala pa silang kopya ng CD nila.

Pinatay ko ang oras sa internet.

II.

Nakatayo ako sa labas ng bahay, nakasilip sa kalsada. Umapaw ulit ang mga estero’t pumantay sa aspalto. Sa bubungan ng bahay, parang static sa radio ang tunog ng mabibilis na pagtapik ng ulan. Wala pang text kung ano oras magsisimula ang telecon. Wala pa rin ang mga magulang ko. Gumagapang na ang tubig sa tapat ng gate namin.

Hindi na kita ang kalsada sa labas. Nagsimula nang umuwi ang mga batang naglalaro kanina sa ibabaw ng mga konkretong “rollers” sa tapat ng bahay namin. Sa mga taong nagmamadaling umuwi, napansin kong hanggang binti na ang tubig sa labas. Nakakuha ng text ang utol kong si Cid. Pinarada na raw ng parents ko ‘yung kotse sa grocery malapit sa amin. Mas mataas kasing lugar ‘yun, tsaka lubog na raw ang main road namin. Baka magloko ‘yung kotse ‘pag sinulong sa baha. Maya-maya, nakita na namin sila - sumusulong sa bahang aabot na sa tuhod. Gumapang na rin ang tubig sa loob ng gate, pero mababa pa rin naman.

Pagpasok nila sa garahe, agad hinubad ng tatay ko ang sapatos at medyas, pati t-shirt na nabasa ng ulan. Pinatong niya ito sa isang plastic na upuan sa garahe. Tumayo siya ulit para tingnan ang kalsada. Pumasok si nanay sa loob ng bahay na puno ng ingay ng mga pamangkin kong nanonood ng Spongebob. Gumapang na ang tubig sa loob ng garahe. Pantay na ng tsinelas ko.

Natawa pa kami. Ngayon lang nangyari ito. Maya-mayang konti, tumaas ulit ang tubig. Lampas na sa tsinelas ko. Baha na sa garahe, pero mababaw lang. ‘Di pa naman aabot sa loob ng bahay. Medyo humina ang ulan. Huhupa na siguro, naisip ko.

Pagpasok ko sa loob, may text na. Magsisimula na ang telecon. Nag-dial na ako, trabaho na.
Binuksan ko ang laptop, binuksan ang file, naghanda ng comments na ibabato. Pinapasok ko ‘yung mga pamangkin ko sa kuwarto nila para dun ituloy ang cartoons.

Sa labas, nagsisimula na ang pagmumura. Tumataas na ang tubig. Nagkaroon ng gulo.
Tumayo ako, bitbit ang landline. Binaba ko ang laptop sa mesa. Sinilip ko ang pintuan sa sala. Nabunot ang telepono. Nakita kong gumagapang na ang tubig mula sa lunod nang garahe. Binaba ko ang telepono sa mesa, tumakbo ako para kumuha ng basahan pero nadulas ako sa sahig. Naramdaman kong kumirot ang kanang tuhod ko. Nahirapan akong tumayo. Malamig ang sahig, basa. Umabot na sa akin ang tubig. Umupo ako agad, nakita kong nalapnos ang balat ko sa tuhod. Kinuha ko agad ang cellphone ko, nag-text sa mga kasama. Sinisimulan nang iangat ng tatay at ng utol ko ‘yung mga kahon-kahong libro at CD sa unahan ng sala.

Nangongolekta kasi si tatay ng mga libro. Art books, trade books, pocket books. Mga malalaki’t mamahaling libro ng mga sikat na artists, mga anthology ng literature, mga libro ng poetry. Lahat ito, nasa kahong patong-patong kasama ng CD at DVD collection niya – mga collection na reference at inspiration ng creativity.

Nagsimula na rin akong magbuhat. Nilagay naming lahat ‘yun sa medyo mataas na hallway naming papunta sa mga kuwarto. Napansin ko agad na papalapit na ‘yung tubig sa extension cord ng PC. Binunot ko agad ang plug.

Dito na nagsimulang maging magulo. Pilit naming tinataas ‘yung ibang gamit kahit saan. May mga painting ang tatay ko na tinakbo ko sa kuwarto, mga libro’t mga kahong pinatong sa sofa.

Sa labas, nagharang si Cid ng malaking plywood sa pinto ng sala para makontrol ang pasok ng tubig. Hanggang sakong na ang tubig sa sala, hanggang tuhod na sa labas. Kinuha ko ang laptop ko, tinakbo ko sa kuwarto ng parents, pinatong sa tokador ni nanay.

Hindi pa rin tumitigil ang ulan.

Sa garahe, nagsisi-lutangan na ang mga lata ng pintura ng tatay ko mula sa shelf. Lumabas na ako para subukang mag-angat ng gamit sa garahe. Naka-shorts na lang ako nun. Mahirap nang tumagal nang may basang kamiseta sa ilalim ng ulan. Patuloy ang pagtaas ng tubig. Sa loob, narinig ko ang mga sigaw ng mga tao- “’Yung kuryente! Patayin ang Kuryente!” “Itaas ito dun! Bilis!” Hanggang hita na ang tubig sa garahe.

Nagharang na rin sila ng plywood sa pinto sa kusina. Mas mababa nang konti ang baha sa loob. Nakita ko ‘yung plywood sa pinto sa sala, bumibigay na sa pressure ng tubig. Tinawag ko agad si Cid. Pinasarado ko ‘yung mabigat na sliding door. Kala ko okay na ‘yun.

Hindi pa rin tumitigil ang ulan. Ilang minuto pa lang ang nakalipas mula nung madulas ako at malapnos ang tuhod ko. Ilang minuto pa lang ang nakalipas mula nang gumapang ang tubig sa sala hanggang sa umabot na ito sa hita.

At hindi pa rin tumitigil ang ulan.

Inangat ko ang mga washing machine na nagsimula nang maglutangan sa garahe, tapos pinatong ko sa bakal na mesa sa tabi. Alam kong pinapasok na ng tubig ‘yung nakaparada kong VW, pero ayoko nang isipin ‘yun. Tumataas pa rin ang tubig. Pumasok na ako sa loob ng bahay.

Umabot na ang baha sa hallway. Basa na ang mga kahong pinatong namin dun. Sa labas ng bintana, kitang lalong tumaas ang tubig. Dito bumalot ang takot sa akin, mas malamig pa sa basang t-shirt sa ilalim ng bagyo. Patay na, naisip ko. Wala na.

Tumakbo ako papunta sa pinto ng kusina. Nakita kong bibigay na ang plywood na harang.

At sa puntong ito, parang slow motion lahat. Lahat ng detalyeng hindi ko makakalimutan, lahat ng sandaling babalik-balikan ako sa kalaliman ng mga bangungot ko.

B ago ko masara ang pinto, biglang nabiyak ang plywood.

Bumuhos ang malakas na agos ng malamig at madilim na tubig baha dala ang plywood, ang bangko, at mga timba’t batya sa labas.

Sa loob ng ilang segundo, mula hita, umabot sa baywang ang tubig. Pinilit kong itulak ang pinto para maisara, pero madulas ang sahig, wala akong buwelo. Tumulong na si Cid sa pagsara, at dumilim na sa loob ng bahay.

Naririnig ko na ngayon ‘yung mga sigaw ng mga tao. Hanggang bewang ang tubig sa sala at kusina, hanggang hita naman sa mga kuwarto. Bungalow ang bahay namin, walang second floor. Nagsisimula nang pumasok ang tubig sa mga bintana.

Lumutang bigla ang mesitang patungan ng rice cooker at gamit pang-kusina. Lumutang din ang mga tangke ng LPG. Inangat namin ito ni Cid, pinatong sa counter ng kusina. Lumutang na rin ang ilang plastic na estante at nagkalat ng gamit sa baha.

Lumabas ng kuwarto si Ate Becca, maid namin, may dalang bag na puno ng gamit at damit ng pamangkin kong magtu-2 years old pa lang. Kailangan na raw naming umakyat sa bubong.

Muli, nanlamig ako sa takot. Trapped kami sa loob ng bahay. Hindi tumitigil ang ulan. Hindi humuhupa ang tubig. Pumapasok na ang baha sa bintana.

At ayaw gumana ng seradura ng pinto.

III.

Lumang seradura ang pinto sa kusina. Hindi ito ‘yung modern na doorknob. Hindi ko alam tawag dito, pero ito ‘yung bronze na bakal na bloke sa loob, tapos may pihitang oblong ang hugis. Sa labas, saksakan lang ng susi.

Kahit anong gawin ko, ayaw umikot ng pihitan. Tinaas-baba ko ang lock, pero ayaw pa rin. Na-realize ko na siguro, ‘yung pressure ng tubig sa labas na nagtutulak sa pinto – ito ‘yung dahilan kung bakit ayaw gumana ng lock, kung bakit ayaw pumihit. Naiipit kasi ‘yung “ngipin” sa butas.

Napansin ko bigla, exposed ang tornilyo ng seradura. Suwerte na lang na lumutang at kumalat ang toolbox sa tabi ko. Kumuha ako ng dalawang screwdriver, parehong “flat.”

Ang butas ng tornilyo, ekis. Putangina.

‘Di ko makita ang screwdriver na ekis.

May tatlong bata sa bahay, mga pamangkin ko. Ang eldest, 8-9 years na yata, ang youngest, magtu-2 years old pa lang.

Nandito ako, si Cid, at si Vane, sister ko. Si tatay, si nanay, at si Ate Becca.

Pina-ayos na ang mga gamit ng mga bata. Pinapabukas na ang pinto.

‘Yung sliding door sa sala, mabigat at ‘di mabuksan lalo na’t walang puwersa ang paa sa madulas na sahig.

Lahat ng bintana, may grill.

Ang exit, eto, sa harap ko.

Ang namamagitan lang ay ekis na tornilyo at ang hawak ko, flat na distilyador.

Putangina. Putangina. Putanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputangina.

Pilit kong sinaksak ang distilyador sa tornilyo. Ayaw kumagat. Laging dumudulas.

Putanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputangina.

Parang komedi.

Putanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputangina.

Nandun pa rin ang takot. Nanginginig ang tuhod ko sa lamig at takot. Nawawalan na ako ng lakas sa sobrang kaba.

Pero

Putanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputanginaputangina.

Nagalit ako.

‘Yung ulan. ‘Yung baha. ‘Yung lintik na project na ‘di matapos-tapos.

PUTANGINA!

Nakita ko ‘yung ngipin ng lock na nakasaksak sa butas. Malakas ang pressure ng tubig sa labas tinutulak ang pinto papasok. Dahil sa pressure, ‘di mapihit ang lock, ‘di magalaw ang ngipin.

Sinaksak ko ‘yung ngipin ng distilyador. Flat ang distilyador kaya swak sa awang ng lock. Sinaksak ko sa ngipin, sabay tulak. Bumigay. Kaya nang pihitin ang lock.

Sinigaw kong bubuksan ko na ang pinto, at maghanda na lahat. Pagbukas ko ng pinto, tinulak kami ng rumaragasang baha.

IV.

Nanlumo ako paglabas. Lampas tiyan na ang tubig. Aabot na sa dibdib. Lubog ang VW hanggang hood. Kailangan naming umakyat sa bubong. Walang ibang choice.

Umakyat ako sa bubong ng VW. Nagpa-abot ako ng mesita at binalanse sa roofrack. Nabiyak ang kahoy sa roofrack. Binalanse ko na sa bubong mismo.

Unang umakyat si Ate Becca. Sinunod namin ang mga gamit ng bata at mga payong. Sinunod namin ang sister ko, ‘yung youngest pamangkin, si nanay, mga damit at gamit, laptop namin ni tatay, cellphones, si tatay, ako, at huli si Cid.

Bawat apak, lumulubog at nayuyupi ang bubong ng VW. Nagso-sorry ako sa VW.
At nagpapasalamat.

Abot dibdib na nun ang tubig.

Ginamit naming tent ang car cover ng VW. Nasa loob ng tent ang mga bata at mga babae. Kami ni Cid at ni tatay, sa labas. Napunit ang shorts ko pag-akyat. Duna ko nagpalit ng pantalon sa taas.

Bumalik ulit ang takot.

Kung itong lugar naming mataas na, at ‘di dapat binabaha e abot-tao na ang tubig, paano pa kaya sa lugar ni Cci?

Dapat ngayon may lakad kami. Dapat magkasama kami. Manonood kami ng sine dapat. O tatambay sa mall. ‘Di dapat bumaha nang ganito.

Nanlulumo ako sa kaba at takot. Nanlulumo ako dahil wala akong magawa.

Pumasok ako sa tent, hinanap ang phone ko. Malapit nang ma-lowbatt. At naiwan ang charger sa bag ko.

At ang bag ko, nasa sahig ng kuwarto ko.

Putangina.

Mahirap tumawag. Nag-text ako, ewan kung nakarating. Sinubukan ko tawagan ang landline nila, kapatid niya ang nakasagot. Nasa second floor na raw si Cci. Pumasok din ang baha sa sala nila. Tinanong ko sa kanya ang rescue number sa Marikina, at nagpasalamat.

‘Di rin gumagana ang rescue number.

Sa labas, tahimik lang si tatay. Si Cid, nakasilip sa ibaba. Mataas na ang tubig. Lampas-tao na sa kalsada. Hindi na kita ang malalaking konkretong “rollers” sa tapat ng bahay namin.
Tuktok na lang ng gate ang kita.

Kumirot ulit ang tuhod ko. Bawat galaw ng binti ko, gumagasgas ang pantalong maong sa nalapnos na balat. Si Cid, nahiwa ang talampakan kanina.

Malamig ang hangin, humihina ang ulan, pero tumataas ang tubig.

Ngayon, ano na?

Nandito kami sa bubong. Akala ko sa TV ko lang nakikita. Binabaha rin kami dati madalas noon, pero hindi ganito kataas.

30 minutes lang, tapos ayun, lahat ng gamit namin wala na.

‘Di kami makatawag sa rescue. Mahirap ang signal, baka makatawag kami sa mga kamag-anak, pero ano magagawa nila?

Sa malayo, naririnig namin ang paos na iyak ng isang aso.
Sa kalsada namin may warehouse na aso lang ang bantay. Siguro nakatali o nakakulong. Siguro naiwan.

Umiiyak ‘yung aso. Narinig na namin lahat ng tunog na ginagawa ng aso – kapag masaya, kapag galit, kapag malungkot.

Ito ang tunog ng asong malapit nang mamatay.

Naalala ni tatay ‘yung alaga naming pusa. ‘Di namin makita kanina nung inaakyat ‘yung “essentials” sa bubong. Nagsimula siyang manalangin.

Humihina na ang takot na hiyaw ng aso. Parang nasasakal sa kadena.

Pumapatak ang ulan sa bubong ng binahang bahay.

Malakas ang agos ng baha sa kalsada.

Tumigil sa pag-iyak ang aso.

At nanaig ang katahimikang parang kutsilyong gumuguhit sa gulugod.

Ang naririnig lang namin, agos ng madidilim na tubig at ang hirap na pagsinghap ng pag-asa.

Ano na ngayon?

Yes daw.

2009-02-25T00:08:00.000+08:00

Buhay ko bilang commuter part 1

2009-02-23T17:15:00.004+08:00

Maraming bad trip sa mundo. Maraming hassle sa buhay.

Tulad na lang kunwari ng araw-araw na commute ko sa trabaho.

Para sa isang industriyang panginoon ang deadlines, at normal ang overtime, sinong maniniwalang mas stressful pa ang pag-commute kesa sa trabaho ko mismo?

Shuttle, MRT-Bus, drive - ano pa man ang means of transportation, papatayin ka ng traffic. Kaya pipiliin mo ang lesser evil -

1) Drive ng kotse - gastos sa gas, gastos sa parking

Isang irony ng buhay ang parking sa Makati. Kapag ordinaryong empleyado ka, mauubos ang suweldo mo sa parking fee.
At kapag big boss ka na, at may malaking suweldo, tsaka ka magkakaroon ng libreng parking space.

2) MRT-Bus - ang stress ng pakikipag-kapwa

Umagang-umaga, ganda ng disposition mo. Sarap ng tulog, sarap ng gising, sarap ng almusal. Tapos makikipagsiksikan ka sa MRT station sa Cubao. Pagdating mo sa Ayala station, pakiramdam mo, buong araw kang nag-overtime.

3) Shuttle - mahabang pila, enclosed space, malas mo minsan pag amoy basang medyas 'yung unit

Ang good news, isang sakay lang hanggang Makati. Puwede ka matulog habang bumibiyahe.

At ang lesser evil, commute by shuttle. Pero ang problema pa rin, ang pila at biyahe. Pag taffic sa kalsada, 'di agad makakabalik ang unit sa terminal, pahaba nang pahaba ang pila. O kung bumibiyahe ka na, mahirap ma-stuck sa traffic nang nakasiksik sa upuan. Puwede kang matulog, kung kaya mo matulog. Personally, ako hinde. Minsan lang pag talagang sobrang antok, pahirapan pa 'yun.

Kaya naman naisip ko, imbis na mag-rant na lang ako sa loob ng shuttle, gamitin ko na lang ang oras para sa mga bagay na mas constructive. Tulad ng pagbabasa.

Tutal, wala kang panalo sa traffic, unless na isa kang kupal na mayaman na may wangwang sa kotse, o kupal na trapong may bitbit na mga hagad kasama ng motorcade - in both cases, mamatay ka na.

Sabi nila, para maging magaling na writer, dapat wide reader. Ngayon, hindi ako magaling na writer, at wala akong time dati magbasa. Ang itinerary ko sa isang weekday - gising maaga, sabak sa trapik, habol ng deadline, kain sa bahay, knock out, tulog. Sa weekend - bawi sa tulog.

Ang problema ko, hindi naman dahil sa tinatamad ako. Mahirap lang mag-focus sa binabasa kapag unti-unting nadudurog ang mundo mo. Same reason kung bakit bihira lang ako mag-blog.

So, 'di ko akalaing masasabi ko'to pero, thank God sa traffic. Sa umaga lang. 'Di ako nakakapagbasa sa gabi.

Actually, dati sinubukan ko. Nagbitbit ako ng maliit na book lamp na may clamp. Kaso pagsindi ko, sobrang liwanag, nakakahiya.

Lagi akong may bitbit na libro sa bag. 'Pag nakapila sa umaga, imbis na mag-memorize ng mga mukha ng mga taong masarap i-caricature, nag-e-enrich ako ng aking literacy. Naks.

Minsan, sa tagal sa pila at traffic, nakakatapos ako ng 2-3 nobela sa isang linggo, kaya minsan, baka makapag-post ako ng book review rito.

Ngayon, ang next project, paano gamitin ang oras na stuck sa traffic para makagawa ng sarili kong nobela...

Kailangan kong bumili ng shotgun...

2009-02-23T16:38:00.002+08:00

Last year, ginapang ko ang pagpapa-ayos sa kotse ko.
Full restoration - body lift, body repair, scrape to metal, urethane paint.

Matagal na proseso rin, matagal na paghihintay, pero sulit ang results.

Sa loob ng sampung taong minamaneho ko ito, sa loob ng sampung taon ng mga adventures, wow...

Pogi na ang boks.

Kahapon, nagpa-car wash ako. Wala pang wax, bago-bago pa lang kasi ang pintura kaya masama raw lagyan agad ng wax. Siguro next month pa.

Sa car wash, may pagka-OC ang wash boy. Madalas kasi, 30 minutes lang inaabot, eto halos isang oras. Pero makikita mo naman kung paano nililinis. Walang tigil sa pagpunas ng loob at labas ng kotse, mukhang nabigyan yata ng raise kaya ganado maglinis.

Pagkatapos, ayun, ang kintab na ng boks! Hindi ko aakalaing makakapagmaneho ako ng ganito kakintab na kotse. Wala pang wax 'yan.

Sabi nila, iba raw ang bonding na boy and his car. O siguro, boy and his hobby, para sa mga 'di car guys. May mga lalaking addict sa sports, may mga addict sa errr, ewan, mga baril, may mga addict sa martial arts. Ako eto, addict sa kotse.

Typical guy addiction. 'Di ko na-outgrow 'yung mga kotse-kotsehan ko dati. Pero imbis na mga tuner cars na mala-Fast n Furious, dito ako sa vintage cars.

Iba pa rin kasi ang design noon. Bilugan, makurba, makintab.

Nang makapagbayad na ako, lumapit ako sa bagong linis na beetle. May pride sa bawat lakad ng paa ko. Oo, nalubog ako sa utang. Oo, halos kumain ako ng alikabok. Oo, ginapang ko ang restoration ng kotse ko, at ito ang prize.

Pagbukas ko ng pinto, biglang humangin nang malakas. Nakalimutan ko ang miserableng init ng hapon, at napangiti ako.

Isang click, start agad.

'Di ko inabante agad. Pinakinggan ko muna 'yung krug-krug-krug ng makina. Hingang-malalim. Emote. Ngiti.

Tsaka ko pinaandar.

Nag-drive na ako papunta sa bahay ng GF.

Pumarada ako sa labas.

Last year, may nabanggang motorsiklo sa puno, tumilapon ang pasahero, at tumama ang ulo nito sa front fender ng beetle. Walang helmet, at nag-iwan ng malaking dent sa makapal at matigas na bakal.

Delikado kaya? 'Di naman siguro tatama ang kidlat nang dalawang beses sa isang lugar, 'di ba?

So oks na. Kakalubog lang nun ng araw.

Nung pauwi na ako, gabing-gabi na.

Paglabas ko ng gate, palapit sa kotse, may napansin akong gagimbal-gimbal.

Makintab ang pintura ng beetle.

Sa tama ng ilaw ng mga poste parang lumiliwanag ang kurba ng mga fenders nito.

Lahat ng ilaw sa kalsada, parang nakasalamin sa kinis ng dark green na pintura.

At sa kakinisang nagpapalutang sa puso ko, lagpak-lagpak na nakasambulat ang tae ng ibon.

Sa madaling salita, putangina.

Hindi naman sa maselan ako. Sa garahe sa bahay, nababagsakan naman ng ebs ng ibon ang kotse ko.

Normal na 'yun e- alikabok, tae ng ibon, dagta ng puno, itlog ng langaw...

Minsan, sa sobrang busy ng sked ko, isang buwang 'di mahuhugasan 'yung kotse ko.

Lalo na nung 'di pa bago ang pintura nun, ulan lang ang car wash.

Pero naman, ngayon pa?

Kakalinis lang, wala pang kalahating araw, wala pang gitna ng gabi, ginawa nang banyo ang bubong ng beetle!

Isa pa kasing nakapagngingitngit, buti kasi sana kung isang PLOK lang e.

Kaso hinde.

Mukhang nananadya ang lintik na ibon.
O mga ibon.

Dahil carpet bomb ang nangyari.

Either isang grupo silang mga putanginang ibon silang nag-bombs-away sa kotse ko, o isang dambuhalang ibong may matinding-matinding LBM!

Ang punchline? Walang spot ng ebs sa kalsada, sidewalk, o sa malapit na mga halaman.

Pag-uwi sa bahay, pagparada sa garahe, 'di na ako pumasok.

Kumuha ako ng isang timbang tubig, at trapo ('yung basahan, hindi 'yung congressman) at nagsimula na akong maglinis.

Habang sinisingit ko ang mga braso ko sa ilalim ng roofrack, lalo pang lumilitaw ang mga litid ko sa galit. Putaragis, puwede namang targetin ang hood, 'di ba? O fenders, para madali linisin. Kailangan talagang sa bubong na may roofrack e.
Fucker.

Napuyat tuloy ako.

Ngayon, gusto kong malaman kung ano factors na kino-consider ng mga ibon sa pagpili nila ng tataehan. Makaktulong 'yun 'di ba? Mystery 'yun e.

Lagi kong nababasa sa iba't-ibang car fora 'yung joke tungkol sa mga ibong tumatae sa bagong linis na mga kotse. 'Kala ko comedy lang 'yun, pero wow. Totoo pala.

Alam ko, 'yung isang kaibigan ko, may hunting rifle sa bahay. Dati sa lolo niyang war veteran, ngayon susubukan niyang i-register sa pangalan niya. Tinanong ko kung puwedeng mahiram. May grudge lang akong aayusin, at siyempre, sa kanya lahat ng tamaan. Kinuwento ko ang nangyari.

Cool daw 'yun, pero mas mabuti raw kung shotgun ang gagamitin.

Shotgun... isang bagong item sa wishlist ko...

Ang Hiwaga ng Horror Tunnel

2008-10-14T10:34:00.003+08:00

Isang kulay gray na weekend, kasama ko si gf magbayad ng bills sa banko. Nung nakaraang weekdays, abot tenga ang workload, at 'di ko naasikaso 'yung pagbayad ng utang. Buti na lang may bukas na branch sa may Sta. Lu.

Paglabas namin ng banko, tutal nasa mall na rin kami, so lakwatsa na, libot-libot.

Umabot kami sa top floor ng Sta. Lu, sumilip sa Planet Toys, at paglabas, napatingin kami sa World of Fun. "Tara, tingin tayo dun!" yaya ni gf. Oks lang. Naisip ko, 'di pa kami nakakarating sa amusement park, malayo naman ang Enchanted Kingdom, oks na'to.

E 'di lakad na kami. Wala namang bayad ang entrance. Libot kami dun, silip sa mga bump car, sa mga video arcade, sa mga nagvivideoke... Maraming tao, pero 'di naman siksikan. Kakalakad namin, napadaan kami sa labas ng Horror Tunnel.

Tinginan. Niyaya ko siya kung trip niya, kaso ayaw. May hesitation. Medyo madali kasi matakot.

Habang nakatayo kami dun, biglang lumabas ang train. Bleh. Generic na blue na train lang.
Naalala ko tuloy, first time ko sa horror ride, sa Fiesta Carnival nung mid-80s. Kasama ko nun utol ko, tsaka lolo ko.
'Yung train nun, karir. Bawat isang car, may kanya-kanyang demonic na design, at iba-iba ang kulay. Sa loob pa ng ride, well, nakakatakot nga para sa isang bata nun - dumadagundong sa speakers ang malalaking boses na nagtatawanan, mga boses mula sa hukay, may mga mechanical pang bangkay na bumabangon sa bukas-sarang kabaong. Astig.

'Yun na siguro ang pinakapanalong horror ride na nasakyan ko. Nung medyo matanda na ako, sumubok kami sa Calle Trese ng Star City, tsaka dun sa "Kilabot ng Mummy" na horror house nila, at napaka-boring. Wala na ring train dito, lakad na lang sa loob - na dapat sana mas kinarir pa 'yung pananakot sa loob para mas masaya. Kaso, 'yung attraction dun, same plastic toys na makukuha mo rin sa department stores pag halloween.

O siguro, iba na rin ang point of view ko. Mas marami na kasing mas nakakatakot sa totoong buhay, mga hilakbot na kapag ikumpara mo, nagmumukhang Disneyland ang pinakamalupit na horror ride. Tulad kunwari ng pagpardon sa mga convicted child rapist at mga mayayamang gagong namamaril ng teenagers sa kalsada. O ng oil price hike.
O ng tax sa suweldo.

O ng time sheet.

So anyway, nandito na kami ni gf, nakatayo pa rin. Ayaw niya talaga, so sige lang, lakad ulit...

Pagka-ikot namin, balik ulit kami sa tapat ng Horror Tunnel. Tinginan ulit.

"Sige na nga, halloween naman e!"

Yes! So bumili kami ng ticket, nagulat ako, P10 lang isa! Naks! Tapos pila kami ulit sa labas. Tatlong beses umiikot 'yung train bago matapos ang ride. Naghihiyawan 'yung mga nakasakay na teenagers. Ako naman, nag-iisip, ngayon lang ulit ako makakasakay sa horror ride. Sana nakakatakot 'yung attraction sa loob. Sana mas kinarir. Kahit na alam kong goma at paper mache ang mga demonyo't bangkay at zombies, at least detalyado sana para lang ma-relive ko 'yung experience ng unang sakay ko nun...

At eto, tumigil na 'yung train. Baba na mga pasahero, kami naman. Dun kami sumakay ni gf sa pinakadulo. Ang boring talaga tingnan ng train na'to. Wala man lang arte. Wala man lang effect...

Tapos umandar na. Nung pumasok 'yung mga naunang cars sa loob, hiyawan na. Napakapit si gf sa braso ko nang mahigpit.
Natatakot. Ako naman, excited nang konti.

At na-disappoint.

Maliit lang 'yung loob ng ride. Sa pader sa kaliwa, kulay itim lang. Wala man lang drawing ng mga zombie o kalansay o kulto o mga demonyong naliligo sa ilog ng dugo. Wala. Ang meron lang, glow in the dark na spray paint ng mga paniki at nitso. WTF!?

At sa kanan naman, parang kuweba tapos may bariles na may nakapatong na ulo ng unggoy. WOW! NAMPOTAH! SYET! ULO NG UNGGOY NAKAPATONG SA BARILES! TANGINA DI AKO MAKAKATULOG MAMAYA! GRABE!!!! IBANG LEVEL NA NG HORROR ITO!!!!!

Sa kabilang dulo, malapit sa exit, may staff member na nakasuot ng itim na tela at gomang halloween mask na nakita namin kanina sa may Planet Toys. Inaabot niya 'yung mga teenager sa unahan ng train. Sigawan siyempre, hiyawan. Pagdating sa amin, bored na yata 'yung "halimaw" kasi kumakaway na lang habang umaangil.

Tapos labas ang train, at napalitan ang kadiliman ng mga mukha ng mga taong nakapila sa bakuran. Pero 'di pa tumitigil ang train. May dalawang ikot pa. Hindi na rin takot si gf. Sus, disappointed ako. Kaso inisip ko, ano ba ine-expect ko sa P10?

Nilamon muli ang train ng Horror Tunnel, at nandun ulit ang mga spray-painted na paniki at nitso, ang bariles na may ulo gn unggoy... Boring...

Nang biglang nagpupuputok 'yung sahig na parang fireworks! Astig! Sigawan ang mga bata sa harap. Nice! So bale, dahil boring 'yung attractions sa loob, babawiin sa special effects! Kung 'di ka natakot, panindak na lang! Cool! So paano 'yun? Kada ikot, padagdag nang padagdag 'yung effects? Tangina ang saya! O sige, 'di masyado nakakatakot, pero interesting na! Tuloy-tuloy ang pagputok sa sahig. Tapos biglang tumigil 'yung train. Hinihintay kong sugurin kami ng mga "halimaw" ibang experience naman 'yun! Kaso, may narinig kaming boses.

"Ma'am! Nag-overheat po!"

Mausok nang konti, nagulantang 'yung mga pasahero. Ako naman, tawa nang tawa nang tawa nang tawa.

"Ma'am! Nag-overheat po!" paulit-ulit na sigaw nung staff member na ngayo'y nagtatanggal ng maitim na tela tsaka maskara. 'Yung mga teenager sa harap, nagsisigawan na rin. "Sunog! Sunog!"

Ngayon, takot na takot na si gf. 'Di ako mapigil sa kakatawa.

"Mga ma'am, mga sir, baba na lang po muna kayo, dun po ang exit..."

E di baba kami, tapos nagpalit sila ng isip, pinasakay na lang kami ulit, tapos itutulak nila palabas 'yung train.

At ayun, iniluwa kami ng Horror Tunnel, mabagal ang andar ng train, tulak-tulak sa magkabilang gilid ng dalawang pawisang staff members.

Bumaba kami, lumabas. Relax na si gf, tumatawa na rin - tawang tuloy-tuloy, na sobrang lakas, na medyo nag-alala na rin ako kasi baka hikain siya.

Puwede raw ipa-reimburse 'yung bayad namin, pero naisip ko, 'wag na.

Sulit itong horror ride na'to.

What's happiness?

2008-06-27T14:01:00.002+08:00

You're in a restaurant. For the last hour you've been chugging down mugs of bottomless iced tea.

Then, you feel the need to relieve yourself.

You go to the CR and find that it's out of order. The only option is to go out and find a public toilet.

So you hold it in and call the waiter to pay the bill.

The waiter takes his time while you almost curl on your seat.

The bill arrives. You whip out your wallet then find out, to your shock and horror, that your cash won't cover the bill.

So you use your credit card instead.

The waiter takes it.

You wait again. This time you stand and walk around your table while holding in all those iced tea.

The waiter goes back, and tells you that the bank is offline. You take your other credit card and hand it over. The waiter goes back to the counter again.

After what seems like an eternity, the waiter comes back and you sign the forms.

You dash outside the restaurant into the mall.

The mall is packed with people. It takes all of your concentration to hold everything in.

A fountain splashes loudly in plain view. You try to avoid looking at it.

You squeeze through the crowd, searching for the restroom, but your mind can't concentrate on your bladder and your sense of direction at the same time.

You try to run, but the movement just makes things worse, so you opt to walk. Slowly.

Each step is torture.

Then, you see the familiar CR icon on a door. You rush to it, only to find that it's locked because it's for mall employees only.

A guard walks past you and you call out to him.

You ask him for directions to the nearest comfort room.

He apologizes and tells you that it's his first day of work. He takes out his pocketbook guide and looks into it.

He finally gives you vague directions.

You walk agonizingly slow.

Everything seems to melt before your eyes in a blurry haze of madness.
You can only feel the pressure building inside you, this pressure that can burst any moment.

Then you see it.

The open door of the restroom.

With teary eyes, you sigh your relief as you walk slowly towards it.

You enter the restroom to see lots of people inside.

You fall in line.

The excitement builds more and more as you get nearer the urinal.

Finally, you reach the urinal.

You zip open your fly.

You let it all loose.

Now, this exact moment of release, this instance of freedom - this is HAPPINESS!

Scratching itches

2008-06-26T15:00:00.002+08:00

A thought crossed my mind the other night.

And by "crossed" I mean "stabs me in the dark with a sudden realization that won't let me sleep peacefully."

This, of course, is the fact that I haven't done anything literary since I started working.

And no, blogs really don't count.

To be honest, I really haven't stopped writing. That's what I do for work.

The downside is, writing copy for capitalist propaganda really takes its toll.

Last month, I started reading again. And this week, I started experimenting again. With poetry.

The justification is, hell, anyone can easily put together a decent essay. Fiction is good, but it can take forever to complete
given my hellish workload.

Poetry, well, I can string a few lines together, then progress to tweaking it immediately.

Sure enough, I finished one yesterday. I'm now on the tweaking process.

As for blog entries, I've been active for sometime over at Multiply.
That is, until the system started to fuck my entries.

If time permits, maybe I'll get this blog up and running again.

Two months ago.

2008-06-26T14:56:00.000+08:00

Gabi nun. Kakarating ko lang sa bahay ng gf. Pinarada ko ang VW. Malawak ang kalsada. Pagbaba ko, ‘di pa masyado nakagilid. So start ulit, at inayos ko ang parking. Dikit na dikit sa sidewalk. Malawak ang kalsada. Siguro mga 3 lanes. Nakagilid na ang VW. Oks.

Pasok ako sa loob, nood kami ng TV.

Maya-maya, may malakas na KRASH! Labas ng bahay lahat ng mga tao. Sunod ako.
Silip kami sa gate. Maraming tao sa labas. Sa tapat ng VW. May nakatumbang motor, may mga tao sa paligid. Tumatakbo sa utak ko: syetwagsanasyetwagsanasyetwagsanaPUTANGINAWAG NAMAN!

Labas ako ng gate, kabado. Malakas ang amoy ng beer.

Sa likod ng beetle, may basag na bote ng Red Horse. Nakatakip pa ng tansan.

Sa harap ng beetle, may nakatumbang motor. Lahat ng tao, nagsilabasan sa bahay. May 2 mokong na pinagkakaguluhan. Umikot ako sa paligid ng beetle. Mukhang oks. Isang ikot ulit, walang basag na bintana, walang basag na ilaw. Pero yung isang lalaki, mukhang basag ang ulo. Tapos nakita ko, sa isang fender, may malaking lubog.

Na nakakatakot.

Ganito kasi ‘yun. ‘Yung fender ng beetle, matigas ang lata. Kapag kinatok mo yung hood kunwari, o yung bubong, ang tunog, tunog-lata: TONK-TONK-TONK. Yung fender, kapag kinatok mo, solid: TOK-TOK-TOK.

Tapos nakalubog. Gaano ka kabilis tumilapon, gaano ka kalakas sumalpok para lumubog ‘yung bakal?

Dumating na ‘yung ambulance. Dumating na ‘yung mga pulis at baranggay tanod. Kinunan ng litrato ‘yung scene.

2 kotse ang tinamaan. ‘Yung beetle ko, sa fender, at ‘yung isang kotseng nakaparada sa driveway na natanggalan ng bumper.

Parehong walang helmet ‘yung mga naka-motor, parehong may tama. At ‘yung bike? Otso ang gulong, literally – 8!

So ano nangyari?

Ganito, sa isang bagong-bukas na gasolinahan sa may kanto, umuwi na ‘yung supervisor. At pag wala ang bosing, nag-iinuman pala ang mga matsing. On duty. E kinulang ng toma, umalis ngayon ang dalawa para bumili ng extra. So ngayon, meron kang dalawang medyo lasing na mokong sa motor. Nung nakabili na, nagmamadali silang bumalik. Mabilis ang takbo. May kasalubong. Iwas, tama ang gulong sa malaking lubak, out of control na. Humampas sila sa kotseng nakaparada sa driveway, sinabit ang bumper, dumiretso’t humampas sa puno. Paghampas, tumilapon ‘yung pasahero’t sapol sa matigas na bakal na fender ng beetle ko. ‘Yung bote ng Red Horse, tumalsik, lumampas sa beetle ko, at nabasag sa tapat ng gate ng bahay ni gf. At wala silang helmet.

Nasa ambulance na ‘yung pasahero, hindi makalakad, masakit ulo. ‘Yung driver, walang pinsala sa katawan, pero magkaka-hemorrhage sa bulsa.

Nilagay na ng mga tanod ‘yung sitrang motor sa likod ng owner jeep, at dinala sa presinto.

Sumunod na ako, kasama ng gf ko.

Ngayon, sa puntong ito, kung may galit man ako, nalunod ang lahat sa isang malaking pakiramdam ng WTF.

Una kasi, putsa, malawak ‘yung kalsada para sa isang 2-way street. Puwede kang mag-parada sa magkabilang gilid ng kalsada, tapos maluwag pa rin sa gitna. Ni hindi nga dinadaanan masyado ng sasakyan itong lugar.

Pangalawa, tinabi ko na ‘yung beetle. Ginilid ko na talaga para lang walang sumabit, pero kung malas ka talaga, ‘di ba? ‘Yung isang kotse nga, nakapasok sa driveway, tinamaan pa rin. Parang nginuya ng dragon ‘yung bumper.

Anyways, ipapasok ko na rin naman itong beetle ko sa talyer para ipaayos.

So nandun na ako sa police outpost. May isang pulis na nakatambay. Wala masyadong tao. Nandun ‘yung driver, nagmumukhang tae. Nandun ako, si gf, at ‘yung dalawang may-ari ng kotse.

Naiisip ko nun, kawawa rin itong si gago. Dalawang kotse tinamaan niya, sinira pa niya motor niya. At magkano ba suweldo ng gasboy? Malamang pagkatapos pa nito, siguradong tanggal siya sa trabaho.

Kinuwento ni mokong ang nangyari. Napapailing na lang ‘yung pulis. Inuman on-duty. Nagmomotor nang may tama at walang helmet. ‘Yung may-ari ng kotse, medyo cool naman, pero ‘yung isa, alam mong nagtitimpi.

Handa naman siyang makipag-ayusan. Tinanong ako kung magkano estimate ng tama ko, sabi ko medyo mahirap din dahil di lang simpleng pukpok ng yero gagawin dun. Buong fender kailangan pintahan din. Dati, nabangga sa likod ‘yung beetle ko. Kailangan ayusin ‘yung engine lid. Inabot ako 3k lahat. Dapat 3k din ang gastos ditto, pero dahil naawa pa ako, at dahil ipapaayos ko na rin naman ‘yung buong kotse ko, sabi ko 2k. Tumawad si gago. “Pards naman, nananahimik kotse ko, ikaw bumangga.” Nauwi sa 1700p.

Iniisip ko pa nun, sana sa headlight na lang sila tumama. Mas madugo siguro, pero band-aid lang ang katapat. Walang basag na bungo, at isa pa, 300p lang naman ang surplus na headlight.

Babayaran daw niya ngayon. Nasa gasolinahan daw pera niya. Nagbiro pa ‘yung pulis – baka naman kukupit ka pa sa kahera! Nag-volunteer ‘yung dalawa na sila na maghahatid sa gasolinahan. Kaya naghintay na lang ako sa presinto.

Pagbalik, inabot na sa akin ‘yung pera. Pumirma na akong oks na ako. Siningil ako ng pulis dun sa picture na kinunan nila kanina. Tinuro ko na si mokong.

Sa narinig ko, maghahanap na lang siya ng surplus na bumper para palitan ‘yung winarak ng motor niya. Siguro naman naayos na ‘yun kasi nung mga sumunod na araw, pag bumibisita ulit ako sa gf ko, nakikita ko si mokong at ‘yung mga may-ari ng kotse, nag-uusap habang tinitingnan ‘yung sirang bumper sa tapat ng bahay nila.

Wala na akong balita mula nun.

Pinasok ko ‘yung beetle sa talyer, at ngayon, matatapos na sa loob ng 2-3 linggo. Nung dumaan ako isang beses, na-scrape na ‘yung pintura. Tiningnan ko ‘yung fender na dating lumubog. Pinukpok na kaya oks na.

Kinatok ko – TOK-TOK-TOK.

Makapal at matigas talaga ‘yung bakal.

28

2007-10-31T09:56:00.001+08:00

So, last Saturday, I turned 28. And honestly, the overall feeling of my psyche was apathetic at best, sleepy at worst. Is that a good thing or a bad thing?

Perhaps burdened with the weight of this quarter-life crisis thing, or maybe I just lack sleep, some realizations flooded my weary mind when I woke up that noon. One, I'm 28. Two, there will be no drinking today thanks to the liquor ban. Three, I'm freaking tired, physically.
And four, I'm 28.

I really won't consider 28 as some magic number. I was never the type of person who would set fixed goals and plans by numbers. I prefer everything random and spontaneous.
Que sera sera.

But one of the early memories that stuck to my mind through the years was making a birthday card for my mom's 28th birthday. I can't remember what age I was back then, and I'm too lazy today to do the math, but hey, the image is clear - my small hands holding my dad's Yoken markers, writing the number 28 on a small piece of white cartolina.

Why? I don't know. Maybe I've always thought that my mom will always be 28? Maybe I've pegged "28" as some sort of, I don't know, period of maturity? Maybe I thought that by 28 I should have my own family, with my kid giving me a similar birthday card?

I really don't know.

What I do know is that I'm 28, and I'm not that young anymore.

Fuck you, Malu Fernandez.

2007-08-24T18:19:00.000+08:00

This might be a late rant, seeing that I just received an e-mail fifteen minutes ago from a friend. Checking my next e-mail, a multiply update message, Waboy has put up the article, and a link to a TV Patrol video about the beast's resignation.

So, okay, it's genuine. No need to research more, this is not a hoax like the Art Bell hate letter a few years ago.

But before delving into these links, I browsed the article, and at first, I thought it was a joke. Really. A sick parody of an article.

Okay, I'll be more objective here.

I can't believe an article written half-assed like that can be published.

The article is shit. It smacks of narrow-mindedness, superficiality, materialism, and social-climbing - the amounts of which are so ridiculous it only says two things - either the writer intended it as a joke article, or the writer (using the term loosely here) oozes with the attributes just mentioned above.

Add to this the photo of an ugly woman, and the irony is just unbearable.

Really, if you're going to rant about the ugliness of the people around you, at least make sure that you look like a stunning supermodel. At least that makes things a little bit bearable, and people will just brand you as another airhead snob.

But to put down your honest and hardworking countrymen, and looking like a wild "stinky linky" hippo?

Shifting languages here...

NAMPOTA NAMAN KASI, BAKIT KAILANGANG PROBLEMAHIN ANG PUTANGINANG PEDICURE E KUNG YUNG PUTANGINANG MUKHA NAMAN AY MAS MAGASPANG PA SA PUTANGINANG 60-GRIT NA SANDPAPER?

E PUTANGINA NAMAN KASI, JO-MALONE-JO-MALONE KA PANG PUTANGINA KANG HIPPO KA E DI NAMAN MATAKPAN ANG ALINGASAW NG PUTANGINANG MUKHA MONG SOBRANG LANGIS KAILANGAN KO PUNASAN NG GATSBY YUNG PUTANGINANG MONITOR KO PAGBUKAS NG PUTANGINANG PICTURE MO!

At putangina, anong pumasok sa kukote ng mga nag-approve sa pag-publish ng artcile na yun? Offensive contents aside, basura ang putanginang article, at wala akong napulot kundi bullshit at pagyayabang.

Isang gabing pinagtripan ako ng langit... (a.k.a. di ako magugulat kung sitcom ang buhay ko)

2007-08-21T12:33:00.000+08:00

So galing ako sa isang recording ng isang radio ad.
Yung area kasi, malapit sa Makati Cinema Square, maraming nightclub sa baba. So madalas makakita ng mga nakatambay na mga GRO dun, kahit hapon.

Anyways, 1030 na ng gabi. Maghahanap ako ng taxi. Lakad. Lakad papuntang MCS.

Nang biglang...

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Isang malakas na hagulgol! Ang laki rin ng boses! Nampota, parang malaking trak na nag-re-rebolusyon!

E di tigil ako, di ba? Tangina, ano yun? Sino yun? - mga pagmumuni-muni ko habang isa-isang lumilitaw ang mga letrang W-T-F sa ibabaw ng ulo ko.

Tapos ayun... tuloy pa rin...

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

At nakita ko na.

Dun, nakatalikod na GRO yata yun. Tapos may nakayakap sa kanyang mahigpit na mahigpit. Lalaking kalbong naka-barong o polo, basta pormal ang suot. Umiiyak si lalaki, habang nakayakap, habang umuuga-uga sila.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Tapos may isa pang babae, medyo malayo sa kanila. Medyo mukhang pissed off. Kasama siguro nung kayakap nung humahagulgol.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

So na-weirduhan ako. Wow. Akala ko sa mga drama lang ng channel 2 nangyayari yung mga ganung tagpo. Pinagtatawanan ko pa yung kapatid ko sa bahay pag nanonood nun. Corny! Sa TV lang naman yan e!

At siyempre ngayon, nasa harap ko, witness ako sa ganung tagpo in real life.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Art imitates life o life imitates art?

Sa TV natatawa ako sa ganung scenario. At ngayon, eto, real life, mas ridiculous.

"HUUUUUUUUUUU!!! >hikbi< HUUUUUUUUU!!!!"

Tatawa ba ako?

Ano ako, gago? Baka mabugbog ako.

Pinilit kong lumingon habang umaalingawngaw ang matitinding pagnanangis ng... syet, di ko na kaya ito.

Bumilis ang hakbang ko papuntang MCS.

So akala ko, oks na ako.

May dumaang taxi, pinara ko. Sakay.

Nice! Madali makakuha ng taxi ngayong gabi! Owrayt!

"Marikina tayo, manong!"

Go.

Tapos may umepal na jeep sa harap namin.

"Gago yan a! Potangina, di yan nag-seminar! Nung panahon ni Marcos di pwede yan! Kulong yang hayup na yan!"

At ewan, dumiretso na sa usapang presidente ang rants ni manong. At loyalista siya, apparently.

"Si Marcos kasi, ang ninakaw niya, pera ng ibang bansa! Yung pera natin, pinanggawa niya ng ospital tsaka ng tulay!"

"A, okay, e manong, si GMA, ano masasabi nyo?"

"Wala yun! Panay kurakot lang!"

"E si Erap?"

"Wala sinabi kay Marcos nun! Si Marcos lang ang magaling na presidente ng Pilipinas!"

"E si Ramos po?"

"Lintek! Yung hayup na yun! Balimbing yun e! Impaktong yun! "

"Okay... si Cory naman?"

"Ano? Yun? E ginanito ni Ramos yun e!" (sabay dutdot ng daliri sa dashboard)

"HA!? ANO!? Paano mo nasabi yun?"

"E di ba tinulungan ni Ramos maging presidente yun? E wala namang asawa, e di ginanun niya yun!" (sabay dutdot ulit sa dashboard, mas may conviction)

At nalipat ang usapan sa mahigit na 30 taon niyang pagda-drive ng trailer truck, bulldozer, at taxi.

Tapos naisip ko, mahaba itong araw na ito, at weirdo ang gabi. Sana may beer ako sa bahay...

True Story

2007-07-02T14:26:00.000+08:00

Scene: Podium, outside of Pinoydon, Saturday evening

Jol: Boss, may take-out kayo?

Waiter: Oo, sir.

Jol: O sige, ano mas okay? Itong adobo o yung grilled chicken?

Waiter: Grilled chicken...

Jol: Sige, kuha ako ng dalawa nito, pa-take-out... (hands over 300p worth of GC)

Waiter: Ay, sir, sorry po, di kasi puwede ang GC sa take-out. Dine-in lang.

Jol: (WTF!?) Bakit? Baka puwede naman!

Waiter: Teka lang, sir, tanong ko...

(a few minutes pass)

Waiter: Sir, di raw talaga puwede...

Jol: O sige, dine-in lang?

Waiter: Oo, dine-in lang, sir.

Jol: Sige, puwede ba kunwari dine-in, tapos ipapabalot ko?

Waiter: Teka, tanong ko, sir.

(a few minutes pass)

Waiter: Sir, okay raw po.

Jol: (WTF!?) Ayan! O sige, dalawang grilled chicken. Dine-in pero ipapabalot ko. Oks? (hands over GC)

Waiter: Ok, sir!

SFX: headscratching sounds

Let's go Party!

2007-05-04T17:30:00.000+08:00

Eleksyon na naman sa loob ng dalawang linggo, at nitong mga nakaraang araw, naalala ko ulit kung bakit sinusuka ko ang mga politiko natin. O sige, di siguro "naalala" yung term, kasi pag sobrang saturated na ng bullshit ang araw-araw na buhay mo, di ka puwedeng makalimot e. Siguro ang term na hinahanap ko ay "natuklap." As in, parang yung langib sa sugat kong binuo ko para makapagtrabaho nang maayos, tinuklap ulit at nilagyan ng asin.

Nitong mga nakaraang taon, di na ako ganun kadalas magbasa ng dyaryo o manood ng balita dahil stressful na nga trabaho ko, dadagdagan ko pa ng stress ng politika? Oo, sabi nga ni Pol Galang "Mananatili ka pa ring isang mangmang, parang bata na walang muwang, kung dito sa ating lipunan, tao kang walang pakialam."

At oo, tao akong walang pakialam lately. Naabot ko na yata yung saturation point ko e, unfortunately. Siguro naisip kong mas mabuti pang mag-worry sa deadlines ko kesa mag-worry sa mga trapong binoto naman ng majority dahil lang sa nagpapa-cute sila sa entablado. Yes, jaded na ako.

At akala ko, jaded na ako talaga, kaso malapit na ang eleksyon, at sabi nga nila, kung di ka boboto, wala kang right na magreklamo. Ayokong i-give up ang right kong mag-reklamo.

So ano? Magrereklamo ba ako ngayon tungkol sa mga shit na political ads sa TV? yung mga lintik na motorcade na wala namang ginawa kung hindi magsimula ng trapik at bigyan ako ng motivation na matutong maging sniper? Magrereklamo ba ako sa kakapalan ng mukha ni Gringo Honasan, Tito Sotto, at Tessie Aquino-Oreta?

Nope. Medyo cliche na 'yun e.

Honestly, di ko alam kung sinong iboboto ko pagdating ng eleksyon, pero ibang issue na ito.

Ngayon, gusto kong mag-discuss tungkol sa Party List.

Sa pagkakaalam ko, ang Party List system, ginawa para mabigyan ng TUNAY na representative ang mga tao sa kongreso. Tunay as in, ipaglalaban yung issues nila, yung advocacies nila.

Nag-check ako sa website ng COMELEC (http://www.comelec.gov.ph/laws/ra7941.html) at ito ang napulot ko-

"Declaration of Policy. - The State shall promote proportional representation in the election of representatives to the House of Representatives through a party-list system of registered national, regional and sectoral parties or organizations or coalitions thereof, which will enable Filipino citizens belonging to the marginalized and underrepresented sectors, organizations and parties, and who lack well-defined political constituencies but who could contribute to the formulation and enactment of appropriate legislation that will benefit the nation as a whole, to become members of the House of Representatives. Towards this end, the State shall develop and guarantee a full, free and open party system in order to attain the broadest possible representation of party, sectoral or group interests in the House of Representatives by enhancing their chances to compete for and win seats in the legislature, and shall provide the simplest scheme possible. "

- Section 2 ng Party List Act

Astig 'di ba? Nice! Eto pa...

"c. A political party refers to an organized group of citizens advocating an ideology or platform, principles and policies for the general conduct of government and which, as the most immediate means of securing their adoption, regularly nominates and supports certain of its leaders and members as candidates for public office.

"e. A sectoral party refers to an organized group of citizens belonging to any of the sectors enumerated in Section 5 hereof whose principal advocacy pertains to the special interests and concerns of their sector. "

- Section 3 ng Party List Act

Okay, so ganda pakinggan, 'di ba? Kunwari, may grupo ng mga laborers, at feeling nila, di na tinutugunan ang mga pangangailangan nila, puwedeng magbuo ng group na mag-a-advocate sa karapatan nila sa kongreso, at hopefully, mas may magawa sila kumpara sa mga kupal na walang ginawa kundi magbilang ng pork barrel.

Astig 'di ba? Pero dahil Pilipinas ito, maraming paraan para abusuhin ang sistema. Actually, tingin ko nga, parang mas ine-encourage pa ngang abusuhin ang sistema. May mga front pa raw ang administration, wow, magugulat pa ba tayo? Ano ba masasabi natin? 'Ika nga ng plagiarized na kanta ng Orange and Lemons, "Pinoy ako."

Minsan, sa pangalan pa lang, malalaman mo na kung ano ang advocate ng grupo, at kung relevant sa'yo ang advocacy nila, go!

Kunwari, GABRIELA - women's rights. Although pinasok na rin nila na ipaglalaban nila ang karapatan ng kabataan, etc. Pero at least may general idea ka na ng advocacy nila.

Anakpawis, Labor Party, Luzon Farmers Party - obvious na siguro.

At mukhang relevant naman ang cause.

Ngayon, mapunta ulit tayo sa "abuso." May mga listahan sa website ng COMELEC kung ano ang mga puwedeng i-consider na partido, pero may mga Party List candidates na di mo malaman kung paano nakalusot.

Eto na-

KBL - ok, putangina. Ano ang ina-advocate nito? O sige, bago yun, anong sektor ng lipunan ang irerepresent ng grupong ito? Mga matatandang loyalistang di matanggap na nakakulong sa isang refrigerator si Makoy? Siguro relevant ito 20 years ago after ng EDSA 1, pero ngayon, who cares!? So ano ang ina-advocate nila? I-revive si Makoy, gawing cyborg at mag-take over sa Pinas? Gaano ka-loser ang grupong ito? Well, tinakwil sila ni Bongbong. Oo, yung anak ng idol nila, tinatakwil na sila. Wow.

FPJPM - o sige, aminado ako, relevant pa ito, pero anong sektor ng lipunan ang irerepresent? Mga fans ni FPJ? Mga bumoto kay FPJ? Unless binago na nila ang meaning ng acronym nila, i-a-assume kong " FPJ for President Movement" pa rin ang meaning ng pangalan nila. At dahil namamahinga na si FPJ, ano, revival na naman ba ang advocacy nito? Sana naman di showbiz ang advocacy ng FPJPM dahil kung meron tayong dapat bawasan sa bansang ito, showbiz yun.

Yeah, considering na para sa mga "marginalized" at "underrepresented" daw ang Party List system, alam ko marami pang mga stupid na grupo diyang nakikisawsaw. Ano susunod, partido ng mga child rapist? Ay hinde, binoto na pala kasi ng mga taga-Zamboanga del Norte, ewan kung nakaupo pa ngayon. Pero teka, tutal, gaguhan na rin lang naman tayo rito, makisawsaw na tayo sa abuso! Eto mga, partidong dapat nating isali-

TROPA NI DENU - oo, yung barkada ko nung college. Wala kaming ginawa dati kundi mag-inuman gabi-gabi at nanonood ng mga piniratang porno habang kumakain ng sky flakes na dinikdik sa century tuna. Advocacy? Ewan, against corruption kami, kasi yun naman ang madalas sinisigaw para nationalistic ka kunwari. At oo, marginalized at underrepresented kami, damnit, kasi wala kaming kabarkadang kongresman. Yeah!

WE LOVE KATHLEEN GO QUIENG - tutal may fans club naman si Makoy, bakit di pwedeng maging partido ang fans club ng isang dating child actress na di na natin alam kung nasaan na ngayon? underrepresented? Oo naman! Kelan ka huling nakakita ng taong kilala si Kathleen Go Quieng?

GOLF IS STUPID - eto naman, may social relevance. Samahan ng mga taong against sa Golf. Bakit? Kasi yung mga lugar na ginagawang country club, mas mabuti pang sakahan na lang at nang may mapakain sa mahihirap. Besides, boring at stupid sport ang golf, at ang mga nag-e-enjoy lang dito ay mga matatandang impotent na walang magawa sa pera nila kaya tumatambay sila sa country club kasama ng mga trophy wives nila para i-sublimate sa kanilang impotency ang pagpalo sa bola para mag-shoot sa maliit na butas.

HALOHALO FANS - isa lang masasabi ko - ANG SARAP NG HALO HALO SA CHOWKING! Sobra! Inaraw-araw ko dati kasi di ma-resist! Fan ka rin ba ng Halo Halo? Vote na!

Marami pa sigurong mga marginalized na sektor sa lipunan na di pa nakakabuo ng Party List group nila!
Feel free to add!

(Disclaimer muna, yung mga nalista ko rito, hindi necessarily mga grupong iboboto ko, mga sample lang po sila. Except kung may totoong grupong GOLF IS STUPID.)

Time Space Warp

2007-04-19T14:58:00.000+08:00

(clickable image po)

Matagal ko nang gustong i-post ito, pero ngayon lang nagkaroon ng time.

Last month, nakita namin ni Tj itong shop na'to - Manga Kissa10 - sa likod ng Makati Cinema Square.

Madalas kasi kami lumabas ni TJ pag lunchbreak, usually toy hunting sa mga hobby shops, o minsan, tulad nitong araw na'to, DVD hunt sa MCS.

Interesting yung area, at least para sa akin. Nung bata pa ako, sinasama ako ng erpat ko sa MCS, titingin siya ng mga LP, tapos kakain kami sa Korean restaurant sa taas. Hindi naman ganun ka-sosi ang ambiance ng MCS, tulad ng SM kunwari, pero pag bumabalik ako dun ngayong nagtatrabaho na ako, masasabi kong nag-degenerate na yung lugar. Overstatement siguro yun. Although, masaya pa rin dumaan dun, di lang dahil sa bootleg DVDs, kundi dahil parang time capsule yung lugar.

Basta, weird.

May isang out-of-place na manga shop sa taas na walang ilaw at mukhang kalahating taon nang walang kustomer, may isang maliit na computer shop na may Omnibot 2000 na display (kung kilala mo si Omnibot 2000, matanda ka na), at mga iba't-ibang anachronisms na nagiging ugat ng time-space-displacement jokes sa pagitan ng 2 weirdong geek.

So isang araw, last month, pabalik na kami galing sa Walter Mart, tapos nakita ko yung banner ng "Manga Kissa10" sa kalsada. Napatingin kami ni TJ sa shop. (see above pic), tapos nagkatinginan. WTF!?

Yung salamin kasi sa labas, frosted, so di mo makita yung loob. Curious kami ngayon, siyempre. Ano kaya 'to? Bilihan ng mga comics? Hobby shop? Mukhang malaki yung lugar, baka tambakan ng anime memorabilia. Syet, Gundam kits... mecha models... HENTAI!

"Ano? Gusto mo i-check?"

"Oo naman!" sagot ko habang inuubos yung ice cream ko.

Tapos pasok na kami. Binuksan namin yung pinto...

...at nakatayo kami sa loob ng isang maliit na silid na walang laman, except sa isang, errr... bilog na fountain sa tabi. Yung tipong mga indoor fountain shit na nilalagay sa sulok para mawala ang bad feng shui.

Pero lobby lang pala yun. May pinto pa sa gilid, binuksan namin. Tapos ayun.

May front desk, tapos yung babae dun, nakasuot ng FRENCH MAID COSTUME, tapos binati kami. Binati, as in, nag-greet sa amin.

Tapos, nagsilapitan na sa amin yung ibang mga, errrr, attendant dun. Lahat naka-FRENCH MAID COSTUME!

Okay, kung alam nyo yung anime na Chobits, familiar na kayo sa loli-goth. Ganun. 3-4 na mga bebot na naka-costume.

So ikot na kami, may mga naka-display na Anime toys, pero di raw for sale. Sa loob, puro mga manga! Orig Japanese pa! So bilihan ba ito ng manga? Nakita ko yung mga table sa isang area. Ah, okay, library pala. Malinis na library, parang yung mga library na napapanood ko sa mga Japanese Docu sa channel 9.

At imbis na mga frigid na mga lolang naka-pusod ang buhok, eto mga loli-goth french maids. Wow. Sa lahat ng mga weirdong bagay na makikita ko rito sa area na'to...

So tinanong ko yung, errr, french maid na sumusunod-sunod sa akin.

"Miss, library ito?"

"Yes, sir."

"Okay... so may membership fee ba?"

"No, sir. Magbabayad lang kayo sa counter."

Ok. Nakalimutan ko na kung magkano yung rate, pero naalala ko, mahal. Lalo na kung di ka marunong magbasa ng Nipponggo.
Hinahanap ko si TJ, tapos nakita ko dun sa section kung saan puro mga magazine ng mga babaeng naka-bikini. Kinuwento ko yung sinabi nung nakausap ko.

"So basically, magbabayad ka para tumingin dyan sa mga magazines na may pics na puwede mong i-download sa opisina n'yo nang libre habang nag-yo-yosi break ang boss n'yo."

"Tama."

Tapos, lumabas na kami, habang nakabuntot pa rin yung mga loli-goth-french-maids na nag-gu-good-bye.

Balik kami sa kalsada, medyo shocked. Hindi yung shocked na naka-ugat sa takot, kundi yung shocked na "putangina, ano yung pinasok natin kanina? totoo ba yun ka-weirduhan na yun?" shocked.

"Akala ko massage parlor" sabi ni TJ.

"E bakit bukas ngayon? tanghaling tapat?" sagot ko.

"Baka massage parlor pag gabi?"

"Oo nga e. Akala ko may cosplay sa loob na event o ano..."

"Front desk pa lang, yung maliit na room sa entrance pa lang..."

"E yung costumes pa, putsa, loli-goth! Talagang mini-skirt at black stockings..."

"Kala ko tatanungin tayo kung gusto natin ng masahe e."

"Eh, mukha tayong mga geek na jologs. Baka pag ganun, library lang ang i-o-offer..."

Tawanan.

Tapos naisip ko kung magiging successful yung library na yun. Bukod sa aming dalawa kanina, may isang middle-aged na lalaking nagpi-pc sa isang computer station sa loob, mukhang nagta-type ng report, ewan. Di ko rin alam kung kakagat yung mga otaku sa price nun para magbasa ng mga comics na di naman maiintindihan ang sulat.

Kasi kung rich kid ka, at gusto mo magbasa ng orig Japanese manga, mas madaling tumakbo sa Greenhills, di ba?

May mga kasama naman ako dati sa college org na siguro matutuwa dun, at dadayo pa dun, kaso prohibitive naman ang presyo para sa students.

At ako? Di na ako bumalik dun ulit, kahit sa mga next na balik ko sa MCS.

Mas cute kasi yung mga nag-o-OJT sa office namin ngayon.

Kahit di naka-loli-goth.

how my ears bleed...

2007-03-30T15:20:00.000+08:00

Ok. Nung wednesday, last day ko sa office namin. Kailangan ko na ring lumipat ng agency dahil halos 3 taon na ako sa paghawak ng telco, at honestly, hindi ito pang-long term.

Next week, first day ko sa new work ko, at itong 2 extra free weekday, sana gagamitin ko bilang mga araw ng pagmumuni-muni. Tipong, araw para pag-isipan at i-reassess ang mga goal sa buhay. Parang ganun.

Kahapon nagplano ang mga tao sa bahay ng lakad, tutal summer vacation naman e. So eto, takbo kaming Los Baños.

Naisip ko, oks naman, masarap mag-isip habang nagrerelax sa pool. Nakaka-kalma. Kung tutuusin, tagal ko ring hindi naka-experience ng quiet time. Good ito.

Pero, shit happens. Nandito ako ngayon sa cottage sa resort. Malakas ang hangin, at lunod ang hapon sa videoke.

Yep. Kung may ico-consider akong best argument against vox populi, eto yun. Videoke.

Minsan may mga nakakatawang kumanta, at may mga... Ummm... Sarap sapatusin.

Sample? Itong kumakanta ngayon.
Di mo malaman kung nagpapa-cool ng boses o nagpipilit magpaka-amerikano accent habang kumakanta ng OPM.

Sabi nila, may mga kantang nag-i-inspire ng iba't-ibang profound na emosyon. Dito, kahit anong kanta, dalawa lang ang nai-inspire - migraine at murder.

Sana nga, may pulis dito ngayon para barilin yung kumakantang feeling god's gift to videoke, para naman mabasag ang monotony ng hapong ito, at monotony sa mikropono.

Pero, siyempre, aminado ako, wala akong boses. Malamang di naman ako mas magaling sa videoke, pero yun nga ang point e. Alam kong pangit ang boses ko, kaya di ako tambay sa videoke. Obviously, effective na torture device yun, pero di worth it na ipakita mo sa buong madla ang lack of talent na dapat tinatago na lang.

So ngayon, eto ako, stuck at hostage ng dalawang sabog na videoke. At ang masakit, designated driver ako ngayon kaya di puwede mag-beer.

Dyusko... Kung may katarungan sa daigdig, mauubusan sila ng 5-peso coins... Ok, apparently wala.

Beer on the Rocks Ampotah!!!

2007-02-26T21:05:00.000+08:00

Nung December 2006, tatlong kasal ang pinuntahan ko - 2 sa kabarkada ko, isa sa pinsan ko.
Isang malaking revelation ang lahat. Tumatanda na ako. Masyado bang emo? Ewan. Di na ako magdedwell sa mga nangyari sa ibang kasal dahil backgrounder lang naman ang lahat e.

So eto, nung kasal nung pinsan ko, bumalik dito yung ibang relatives mula sa tate, at siyempre, dollar-ispokening kami para mag-hang out.

Nung reception ng pinsan ko sa San Juan, umorder ng beer yung isang balikbayan kong pinsan. Tapos inabutan siya ng waiter ng isang lata ng San Mig Light tsaka isang basong may yelo.

Natawa siya, sabi sa akin "Why did the waiter put ice on my glass? What is this beer on the rocks?"

Sabi ko, "Errr... yeah, people here usually drink beer with ice."

Tapos tawa siya lalo.

Culture shock on both parts.

Naalala ko tuloy dati yung isang trivia ng tatay ko nung nagsisimula pa lang akong uminom. Sa ibang bansa, di naglalagay ng yelo sa beer. Pinapalamig yung baso sa freezer, tapos dun ibubuhos yung warm beer. Tapos toma.

Pero sorry po. Lumaki ako sa Pinas kung saan lahat ng masarap inumin, may yelo. Everything on the rocks, except siguro kung kape.

Iinom ako ng beer, gusto ko sobrang lamig. Kung walang yelo sa baso, yung bote mismo ang papalamigin. Dati nung college, dumating yung tropa sa amin para sa tumoma. Kumuha ako ng isang malaking dram, binuhusan ng tube ice yung loob hanggang mangalahati, naglagay ng mga bote ng beer sa loob, mula tanghaling tapat hanggang gabi, solb. Beer on the rocks. Asteeg!

So eto ngayon, pinapaliwanag ko sa pinsan ko kung bakit masarap uminom ng beer na may yelo rito sa Pinas.

"We're a tropical country, everyone loves cold beer..."

"But in New York, you'd get thrown out of the bar if you order beer on the rocks!"

Ngayon, ang lakas na ng tama niya, sumasayaw-sayaw na, pinipilit akong turuang sumayaw ng Peanut Butter Jelly Sandwich. Umorder pa ako ng isa pang beer, at basong may yelo.

Dumaan yung isang sosing metrosexual dude na kabarkada ng kinasal kong pinsan. Potek, magiging proud si Tim Yap dito kay mokong. Tinanong siya nung lasing na balikbayan kong pinsan-

"Hey you! Do you drink beer on the rocks?"

"No... I hate beer on the rocks..."

Pokenanginanyo... ako lang jologs dito. Toma ako ng isa pang basong puno ng beer at yelo.

Nung New Year's Eve, nandun kami sa bahay ng pinsan kong bagong kasal, dun din nakitira muna yung mga tita ko, at yung pinsan ko from tate, yung ayaw uminom na beer on the rocks.
So ayun, umiinom ulit ako. Beer, sa plastic cup na may yelo. Oo, plastic cup. Wala akong makitang baso.

Tapos ayun, napunta ulit sa beer on the rocks ang usapan. Tapos, napunta ulit sa "drinking games."

"Do you guys have drinking games here?"

"What do you mean drinking games?"

"Like this, it's called flip the cup..."

Tapos, may demo. Nilagay niya yung plastic cup, pabaligtad, sa dulo ng mesa. Ngayon, ifi-flip mo yung cup, para bumaligtad o kung ano mang syet na objective ang dapat mong gawin. Di ako masyadong naka-focus.

"So, what's the point?"

"The point? What's the point?" Tawa siya. "It's FUN!"

"No, it's not."

"Yes it is!"

Salo yung "pinsan-in-law" kong halatang medyo asar na rin.

"No, it's not."

"Don't you guys have any drinking games here?"

Tapos in-explain ko yung ritwal ng tagay. Tawa siya.

"That's not a game!"

"No, it's not. It's a ritual. Why the hell would I go to a drinking party and play stupid party games?"

Tapos binuyo namin siya uminom ng beer on the rocks, at 'di niya talaga kaya.

Oks lang. Maligamgam na beer ko sa plastic cup. Pumasok ako, nakakuha ng baso, pinuno ng yelo at beer.

Habang umiinom ako ng beer kong may yelo, iniisip ko sana nandito yung mga tropa ko. O yung tatay ko tsaka yung isang utol ko, pero vodka titirahin ni erpat so okay lang, more beer for me. Beer on the rocks.

Hiatus atbp.

2007-02-26T20:55:00.000+08:00

Wheee!!! Nakabalik na ulit...

Matapos ang dalawang buwan ng technostress, holiday stress, at work stress...

At habang namamahinga ang blog na ito, kabaligtaran naman sa aking sinusukat ang oras ng buhay sa deadlines.

Naalala ko dati, sa isang toma session namin ng Team Angas, sabi ni Nathan, nakaka-dehumanize ang pagtrabaho.

Agree ako dun. Pero general statement yun masyado, kung gusto nyo ng specifics, sige, 90% ng dehumanization ay nangyayari sa biyahe papunta sa trabaho at pauwi sa bahay. Yung pagsabak sa rush hour, yung paggising mo ng maaga para maiwasan ang traffic, at yung pagtambay mo sa opisina sa gabi para di ma-stuck sa gulo sa kalsada - yung mga kinakaing oras nito na dapat oras mo para sa sarili mo. Yun, uuwi ka ng bahay para lang kumain at matulog.

Ngayon, overtime kami sa opisina, at kumakain ako ng Boy Bawang para magising. May konting oras para mag-update, at honestly, isang napaka-lousy na update ito.

Pero bukas, pag medyo kumalma na ang workload, marami akong ikukuwento.

Ikukuwento ko yung weekend ko sa Diliman Motorshow, at yung dulang thesis ng kapatid ni Kokoy.

Ngayon, magpapakangarag muna ako sa cornick habang sinasakal ng pagka-uhaw sa beer...

A Toy Story

2006-12-08T08:53:00.000+08:00

(Cheating daw. Isang lumang article na sinulat ko nung 2001 habang bum pa ako.)

Last week, I pestered my mom into giving me an early birthday present in the form of a shiny red remote-controlled New Beetle. Nothing extravagant here. The red car, which costed surprisingly cheap (299.95PhP), gleamed with its glossy plastic body. Apparently, the China-made car based its composition from those 1/18 die-cast scale models which costs around 1500PhP, which, except for the orange lens headlights, somehow makes the car a near-exact replica of the real thing.

The controls, however were not that impressive- the car can only travel in a straight line, no steering. The only time you can make it change direction is when you engage it in reverse. This is when the front wheels veer to the right, making your car move backwards in an arc.

What really thrilled me about this RC (which is my first RC in 20 years, by the way) is the price tag. Despite its flaws, it was a decent-enough RC car for its price. Otherwise, I'd just sigh upon seeing it, and move to the next shelf. Yep, I spent the whole weekend driving the darn thing around the house, chasing our pesky cat. After all, given my current financial situation, this is the closest experience I'll ever have to owning and driving a real New Beetle.

It has been said that what differentiates men from the boys is the price of their toys. While the Y chromosome probably dictates the need for a plaything, a gadget, an instrument that basically becomes an extension of one's personality, the boundary of the male adult's and child's toys could be defined clearly a few years ago, with the former usually tinkering with a real car, a powerful computer,or a set of powertools, while the latter had his action figures, transformable robots, and friction-powered race cars. A few years ago, you would have laughed your head off at the idea of a 22-yr. old college graduate chasing his sister's pesky cat with his remote-controlled, shiny, red toy Bug.

The said boundary is blurred nowadays, thanks to hobbyists/collectors- the same bunch of people who never outgrew their old G.I. Joes and instead "volted-in" under one label to give their seemingly childish obsessions a tinge of "elitist" flavor. Proof of this blurred boundary is the quality of contemporary action figures which look more like artistic sculptures than toys, because of their fine and realistic details. The toy then appeals to children who worship the action figure's comic book/video game character persona, and to collectors who buy the toy for display in their own personal glass zoo.

The mini-4WD craze (otherwise known as "Tamiya") also shattered the idea of toys being just for small boys. I could still remember the variety of people swarming on these pocket rockets a year ago like a pack of wild hyenas around someone else's carcass. While I was not really into the mini-4WD craze, my kid brother was very enthusiastic about customizing his "Brocken". (My main concern then was how to graft a Toy Beetle body on a mini-4WD chassis.) On the afternoons I accompanied my brother to those mini racetracks, I was always simultaneously surprised and impressed with the unusual persons the sport attracted. Aside from little kids, there was this middle-aged woman customizing the gears of her small car, and a bunch of humongous men cheering their heavily-accessorized blue racer.

Yet perhaps the most amusing toy collector I've met would be fellow club member, and VWCP club historian Wilfredo Ruiz. Mang Dodi, a man in his mid-fifties, collects all sorts of VW memorabilia. Aside from postcards, posters, Herbie pocketbooks, VW literature, and VW cars, he also collects VW toys. He currently owns around 200 die-cast VW models, and more than 500 caricature/fancy VW toys. His toys also represent different VW models such as the Beetle, Concept 1, the Microbus, Karmann Ghia, Type 3, and some VW War Vehicles.

As for me, I am an avid toy collector. Perhaps I never really outgrew my old Matchbox and Lego cars. While most of my old toys have disappeared, I usually scrounge the toy section of department stores to look for VW cars, a rarity for some unknown reason. The top of my study table is piled up with different VW toy cars, from pull-back action bugs, friction motored cars, a bunch of small die-cast Beetles, and a styrofoam convertible Bug an artist friend carved up for me.

This fascination with toys does not end with VWs. A few years ago, I came across this brand new Optimus Prime toy for sale. It still had its original box, original stickers/decals, catalogs, and the instruction manual! There were still 6 Primes left but I only bought one. The original price was around 850Php, but since the toy was at sale at that time, I got mine for 679Php. When a friend told me how much these Primes costed at E-bay (and they were used, incomplete Optimus Primes at that!), I almost banged my head against the wall for not blowing what meager moolah I have saved to buy all of them.

I also have boxes of Gundam plastic models kept in their boxes like plastic mummies in cardboard sarcophagi, primarily because I don't have one of those glass shelves where I can display my robots without them being dust-gatherers. Ditto with my unassembled Tamiya (not the mini 4WD Tamiya!!!) model cars. There is also this need for an airbrush for I actually paint my scale models with an ordinary paintbrush- thankfully, without disastrous results, but the experience generates much stress, not to mention, an almost mediocre paintjob.

As for now, I could only dream of the things I would splurge my earnings on (aside from my VW) , if I find a stable job. Perhaps I would need a larger study table by then, not to mention, a larger room. Que sera sera.

But enough of chasing dreams! Today, I place my enthusiasm in a shiny red RC Bug, chasing a white cat like there's no tomorrow...

Kung paano mag-park ng van sa panaginip...

2006-12-07T10:24:00.000+08:00

Kaninang umaga, dahil coding yung beetle, van ang ginamit namin papasok sa opisina.

Ngayon, kung may isang perk ang van na wala sa beetle, ito yung possiblity na matulog nang mahimbing sa backseat. Maaga kasi kaming pumapasok, darating ng Makati, 2 hours before pasukan, at dahil medyo kulang sa tulog, oks na.

Last month, yung van ang dala ko lagi, at bumaba ang stress levels ko dahil sa extra 2 hours na tulog sa umaga. At kapag uwian na, at overtime kunwari yung utol ko, oks lang! Bonus sleeping time ulit sa van habang naghihintay!

So eto, dahil nga mahimbing ang tulog, madalas mananaginip ka. Minsan mas vivid pa ang panaginip dito kesa sa mga tulog ko sa bahay. Tulad ngayon. Yep, kaninang umaga. Isang vivid na panaginip na masasabi kong pinaka-weirdong panaginip ko sa buong taon. At pag-gising ko, isang malaking "WTF" ang tanging laman ng aking kamalayan.

Ganito yun. Nagdadrive daw ako papasok sa opisina. PEro mag-isa lang ako, wala si utol. Pasok na ako sa loob ng parking building. May nakita pa raw akong sirang katawan ng isang Sakbayan sa loob, tapos may mental note pa akong tanungin yung may-ari kung puwede yung bilhin. Syet, kahit sa panaginip, VW addict pa rin.

So ganun, nakapag-park na raw ako, tapos pagbaba ko sa van, may tumawag sa akin.
Paglingon ko, babae. Tinanong kung kilala ko pa raw siya.

Namukhaan ko, classmate ko nung highschool, pero ngayon hot na siya. Tapos naupo kami sa bangko sa tabi. Oo, biglang nagkaroon ng bangko sa tabi. Tapos kuwentuhan kami, tapos nakikipag-flirt na sa akin. Tapos ayun, magme-make-out na kami nang biglang...

"Boss, puwedeng makahingi ng pamasahe?"

May matandang mag-asawang nakatayo sa harap namin. Mukhang disente naman, humihingi ng barya. Nampotah, istorbo! Sabi namin wala. Tapos pagtingin ko, nawawala cellphone ko sa mesa (oo, biglang nagkaroon ng mesa sa harap ng bangko, at apparently, nilagay namin ng dati kong classmate yung gamit namin dun earlier habang nagkukuwentuhan) tapos galit na galit daw ako. Hinabol ko yung lalaki, tapos inamin niya kinuha raw niya at wala akong magagawa. Tapos binugbog ko.

Suplex, bodyslam, figure four, clothesline, paulit-ulit na wrestling moves! Binabalibag ko raw sa semento, hinahampas sa pader. Galit na galit daw ako!

Tapos nandun si Batista.

At kung di pa ganun ka-weirdo ang panaginip ko, nagkataon pang tatay pala ni Batista yung binubugbog ko.

Syet.

PEro, mukhang estranged yata sila. Namutla raw ako bigla nung malamn ko e, pero walang paki si Batista sa magulang niya, tapos sabi ko raw "Di ka ba nahihiya sa sarili mo? Yung magulang mo nagnanakaw ng cellphone para mabuhay, di mo suportahan?"
Kaso wala, galit din si Batista sa tatay niya.

Tapos umalis na silang lahat, pero wala pa rin yung cellphone ko, so asar na asar daw ako. Anong ginawa ko? RELOAD! RELOAD!

Oo, apparently simultaneous akong conscious at hindi conscious na panaginip lang ang lahat. At parang game na naka-save sa memory card, pag nagkamali, reload lang!

So okay, reload na! PArk daw ako sa parking, nakita yung sirang Sakbayan, baba sa van, nakita yung classmate ko dati, flirt-flirt na, at nung magme-make out na kami...

"WHEEE!WHEEE!WHEEE!!!"

Napatingin ako sa labas, at may isang malaking shiny red na firetruck! Syet! Kamukha pa nung matchbox na firetruck ko dati nung bata ako na ninakaw sa loob ng bahay namin!

Tapos may sunog daw sa kabilang building! Nagkakagulo mga tao dun!

Letse, bad trip... RELOAD! RELOAD!

Okay, nagda-drive ulit ako ng van... malapit na sa parking building... kaso di ako makapasok sa building kasi traffic sa tapat, so umikot ako ulit... pa-ikot-ikot lang... Tapos may nabangga ako biglang dark green na maliit na van. Nampotah...

So sinubukan ko raw takasan. Maliit naman daw kasi ang makina nun, di ako mahahabol. At iikot na lang ako sa mga pasikot-sikot area. Good! Gumana ang plano! Pagpasok ko sa parking building, ayun, nakita ko na naman daw yung sirang Sakbayan, mental note ulit... Tapos nag-park na ako. Pagbaba ko, biglang may tumawag sa akin...

"Excuse me! Ikaw ba yung bumangga sa van namin?"

Fuckfuckfuckfuck!

PAglingon ko, may lolang galit na galit. Ang sama ng tingin sa akin. Pagtingin ko sa van ko, nandun pa yung green na pintura sa harap, at yung mga yupi. Anong sasabihin ko?

"Ah, kasi po... ah... eh..."

Tapos biglang dumating yung mga alalay nung lola, binuksan yung van ko, at biglang hinakot yung kahon-kahon ng pirated CD ng tatay ko sa loob! Tumakbo ako sa tabi, pinipigilan ko, biglang napansin ko, wala na kami sa loob ng parking area, nasa tabi na kami ng kalsada. Tapos may mga streetkids pang nakikigulo, pumapasok sa van. Isa-isa ko raw initsa sa imburnal sa tabi, tapos bumalik ako sa harap, nandun na, 5-6 na malalaking kahong puno ng CD.

"Ipapa-media ko ito, para makulong ka..."

"HA! 'Wag po! Teka!"

Tapos na-realize ko bigla, si Armida Siguion-Reyna yung lola. May mga nagdadatingan nang mga mobile ng SWAT, tapos may mga itim na helicopter na sa paligid...

Putangina! Syet! Inis na inis na ako. Sinisipa ko na yung poste sa tabi sa galit. Sinasabunutan ko na sarili ko. Nampotah! Ponyeta!

At ano ginagawa ng gamer pag naka-ilang reload na siya ng laro, pero di pa rin successful? QUIT!

Tapos nagising na ako, sa backseat ng van. Tangina, nag-oversleep pa ako. Lumabas ako ng van, luminga-linga sa paligid. Oo, di na ito panaginip. Walang sirang Sakbayan sa tabi, walang cute na dating classmate. Yung harap ng van, walang malaking bangga, walang green na pintura. Okay.

Bumaba ako sa ministop, bumili ng Pepsi MAX para magising, tapos pumasok na ako sa opisina.

The Copywriter

2006-10-10T00:08:00.000+08:00

(apologies po sa cold play)

Come up to meet you
Tell you I'm sorry
You don't know how lovely you are
I had to find you...
Tell you I need you
Tell you I set you apart

Tell me your secrets
And ask me your questions
Oh let's go back to the start...
Thinking of concepts, making campaigns,
finding ideas to start...

Nobody said it was easy
It's such a shame for us to part.
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Oh take me back to the start.

I was just writing copies for print ads
Pulling ideas apart
Copies of posters; flyers and posters
Do not speak as loud as my heart

Tell me you love me
Come back and haunt me
Oh and I rush to the start
Thinking of concepts, making campaigns
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh it's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I'm going back to the start...

A-wooh ooh ooh ooh ooh
A-wooh ooh ooh ooh ooh
A-wooh ooh ooh ooh ooh
A-wooh ooh ooh ooh ooh

Commercial Break

2006-09-14T22:06:00.000+08:00

Mga bagay-bagay na nakita witihin the metropolis.

Lowering the bar

2006-09-11T08:58:00.000+08:00

Actually, mas malaki ang stress ng trapik kesa sa trabaho ko - na isang matinding statement sa status ng traffic jams ng Manila. Sa advertising ako nagtatrabaho, at ang hawak ko, dalawang Telecoms na account - lintek, sobrang higpit ng deadlines, sobrang kulit pa ng client - pero sa ibang entry na ito. Isang beses, pinagawa ako ng script para sa isang radio ad na mag-e-air sa Sabado. At kailan binigay ang job order? Wednesday ng hapon. Good. So may dalawang araw pa para gumawa ng script, ipa-approve sa boss ko, ipa-approve sa client, mag-brief ng producer, maghanap ng voice talents, mag-recording, at finally, ilabas sa mass media. Wow. Dagdag ko lang, isang account pa lang yun. Siyempre, may responsibilities pa ako sa ibang accounts na hawak ko, na telecoms din. So yun, basically, stressed ako.

Pero mas stressful ang pag-drive sa C5 hanggang Makati. Dalawa lang naman ang matindi e, yung Lunes ng umaga, at Friday ng gabi. Bonus points pa kung Payday Friday nang gabi. Uulan pa ng bonus points kung Oktoberfest yan.

So ano kinalaman ng title ng entry? Malapit na tayo.

Last Friday, medyo maaga akong nakalabas. 630 PM. Kadalasan, ang labas ko, nasa 7 o 730 pa. Para iwas traffic. Pero nung gabing yun, ayoko na tumambay sa opisina. Ito rin yung gabing may nag-post sa internet ng video ng isang tornado sa Manila Bay, na nakunan nang mas maaga nung araw ring yun.

So paglabas ko sa parking lot, biglang bumuhos ang ulan. As in buhos. Hindi buhos na parang buhos pag naliligo ka, kundi yung buhos na para kang nasa ilalim ng waterfalls. O yung buhos na ginagawa mo sa banyo pagkatapos mong sulitin ang bottomless iced tea buong gabi.

O siguro, yung tipo ng buhos na mag-iisip-isip ka kung dapat kang magsakay ng pares ng iba't-ibang hayop sa kotse mo, in case.

Pero, ayun, buhos. Halos zero visibility. HALOS - keyword yan. At gaano man kabilis ang wiper ko, walang laban yun kapag bumabawi ang langit sa balisawsaw.

Stressed na ako lalo, pero siyempre, think positive 'di ba? Hahaba raw ang buhay mo pag positive thinker ka, so sige, buti na lang, wala pa masyadong mga kotse sa kalsada. Medyo puno na rin, pero maluwag pa, considering na Friday evening ito sa Makati. Lahat nagpapatila, karamihan siguro naghihintay sa mga cubicles nila, o sa parking lot habang nag-yo-yosi break. Pagtigil ng ulan, impiyerno na. So sige, okay, cool na ako. Go!

Lumakas lalo ang ulan, at akala ko halos zero visibility na kanina, pero eto pa mas grabe. Nabubuhay na lang ako dahil sa mga sinusundan kong taillights ng mga sasakyan sa harap, at sa mga ilaw ng mga building sa gilid ng kalsada. Pagka-kanan ko sa Buendia, hayup! Baha!

'Di naman sobrang taas, pero baha pa rin. Yung tatlo o apat na lane na kalsada, naging dalawa na lang. Buti yung papalabas ng Makati, itong ruta ko, gumagalaw. Yung mga padiretso sa Jupiter street, stuck.

Pero cliche na ang mag-angst sa bahang kalsada sa Pinas, di ba? Parang gagong politiko 'yan e, o buwakaw na pulis - kapag may nag-rant tungkol dun, sasabihin mo na lang "Anong bago?"

Well, eto ang bago. Isang surprise actually sa akin. O siguro luma na'to at ngayon ko lang ma-i-po-post - mga bahang flyover!

Oo. Tama. Walang typo. May baha. Sa flyover.

At hindi lang yung baha na konting taas lang. Di ko nasukat, obviously. Kung gusto ko mag-suicide, di ako titigil sa gitna ng kalsada habang may zero visibility na ulan para malaman kung ilang inches ang baha sa isang pataas na flyover. I-approximate na lang natin - nakita halos kalahati ng gulong ng mga kotse, lubog.

At sa flyover yun!

Wala akong masabi. Shock ako, pare. Mabuhay ang Pinoy! Whooo!!!

'Di ko talaga maintindihan kung anong klaseng engineering ang ginawa natin sa flyover na'to para maging posibleng bahain! Lilinawin ko lang ha, hindi ito sa taas ng flyover - weirdo pa rin, pero posible e - eto, nasa slope, nasa incline! Mas mataas pa nga yata yung baha sa flyover, kesa sa baha sa level ground sa Buendia!
Paano nag-settle ang putanginang baha sa putanginang incline ng putanginang flyover?

Punyeta! Maglalabas na ako ng pom pom para mag-cheer sa henyong nakaisip nito! Bigyan ng award ang engineering team!

So ano na nangyari sa akin? Eto, stressed out, nag-da-drive sa ilalim ng ulan, Friday evening sa Makati, at discombobulated sa halong galit, inis, at sarcastic pride sa engineering marvel na nadiskubre ko.

Pag-akyat ko, ang dilim na, apparently brown out, so wala nang street lights. At ngayon, zero visibility na talaga. Kahit patayin ko ang headlights ko, oks lang siguro dahil walang difference. Para akong lumulutang sa gitna ng kawalan. Hinde, naririnig ko yung mga splash ng gulong ko sa tubig, so para akong naligaw sa gitna ng dagat. Walang reference kung saan ako pupunta, dapat ang ruta ko, yung papuntang The Fort. Short cut ko kasi yun, mas gumagalaw ang trapik kesa sa Kalayaan Ave. na teritoryo ng jeep, tricycle at mga "kamikaze" pedicab.

Sa gitna ng dilim, di ko alam kung gagasgas na ako sa pader o ano. Sa buong buhay ko, ito ang moment na masasabi kong in-exert ko na lahat ng intuition at psychic abilities ko, kung meron man. Pakiramdam ko nasa video game ako e, at yung difficulty setting, nandun sa pinaka-imposible. Paano ko pa maipapaliwanag yung pagka-surreal ng biyaheng ito?

Ang good news, naka-survive ako. Ang bad news, di ko nasundan yung ruta ko, at napaliko papuntang EDSA.

Eto na, sobrang dilim pa rin, walang ilaw sa kalsada, at ngayon, katabi ko na yung mga bus na kung makipagsingitan at humarurot, akala mo tanghaling tapat ng mahal na araw.

Sinusumpa ko talaga, pag naging diktador na ako ng daigidig, isasama ko sa pila sa berdugong may kutsara itong mga bus driver na'to, kasunod ng engineering team ng flyover. Punyeta, naghahanap kayo ng weapons of mass destruction? Mag-import kayo ng Pinoy na bus driver - wala nang gastos sa research and development, walang radioactive side effects, at minimum wage pa!

Anyways, dahil sa blind luck, nakaliko ako pabalik sa Kalayaan Ave., at nasabak ulit sa trapik kasama ang mga kamikaze pedicab at tricycle drivers. Para maging fair tayo, baka kasi sabihing biased ako laban sa mga tsuper ng public transpo, eto, sa Kalayaan, may mga kotse't AUV ring nagbibigay ng depinisyon sa terminolohiyang "putanginang kupal.

At dito rin sa Kalayaan Ave., na-encounter ko ulit yung mga upward slopes na binabaha. Trend ba ito o ano?

Matindi nga e. Una, level ground ulit, basa ang kalsada, may konting tubig, pero normal pa. Pagdating sa paakyat na slope ulit, dun na naman naiipon ang tubig!

Yung drive pauwi, sa C5, normal naman. Medyo humina na yung ulan kung kelan ako napunta sa lugar na maraming ilaw,maraming salamat po, at wala na akong na-encounter ulit na baha sa mga flyover.

Pero sige, asar man ako, curious pa rin ako e - paano natin nagawan ng paraang mag-accumulate yung tubig-baha sa bahagi ng kalsadang pataas? Hindi naman inaanod yung tubig pababa, stagnant naman, pero talagang pataas yung slope! Maiintindihan ko rin naman kung yung area sa baba ng slope, lubog sa baha, pero sa kasong ito, hindi e!

Nung unang panahon, ang pinakatatagong sikreto ng mga mason, ay yung "keystone" sa isang arch. (Di ko napulot sa Da Vinci code yan, paalala lang po.) Ngayon, mga flyover at kalsadang pataas na binabaha.

Sige, pag-isipan nating mabuti. Open ako sa mga teorya't suggestions.

Samantala, commercial break muna tayo.

Artificial Consciousness

2006-09-11T08:48:00.000+08:00

Okay, so una sa lahat, wow... napakatagal din pala ng hiatus ko.

Walang choice. Yep. Walang excuses. At recently, ang huling entry ko pa ay isang online quiz result, imbis na article.

Pero eto, recently sobrang busy. Understatement yun.

Kung gaano katagal natulog ang updates sa blog na'to, inversely proportional naman sa tulog na nakukuha ko offline. Yep. For some reason, nagkaroon ako ng insomnia.

Parang di pa sapat yung halos 12 hours na nagbababad ako sa stress dito
sa Makati - trabaho't trapik - isang malaking parusa yung pag-uwi mo sa bahay, hihiga ka sa kama, antok na antok ka, pero di ka makatulog.

So dilat ang mga mata mo, nakatitig ka ilalim ng upper bunk ng double bed, nakahimlay sa kandungan ng migraine.

Whheeee!!!

Buti sana kung active ang imagination ko sa episode na ganito. Dati ganun e. Di ako makatulog, pero nakakaisip ako ng istorya para sa isang graphic novel na di ko pa matuloy.

Pero hinde.

Eto ako, miserable, di makatulog, at blangko ang utak. Makakatulog ako, 2 o 3 AM, tapos gigising nang 530 AM, papasok ulit, sasabak sa trapik sa C5.

Pagdating sa opisina, zombie.

Salamat na lang sa Pepsi Max.

Rinse, lather, repeat.

It's funny 'cause it's true... in a way...

2006-07-17T23:53:00.000+08:00

I am the mission.

You're a mecha pilot!

You might be a sub-category of bishounen, but this hardly matters since you don't notice anything that didn't feature in the last edition of Guns'n'Ammo magazine. You have been trained since an unfeasibly early age to be a machine of death and destruction. If you've noticed an annoying girl following you around and repeatedly getting into danger and requiring rescue recently, run like hell - she's probably your love interest...

Which generic anime character are you?

PS

Belated Happy Decade sa Batch Anime Shudan (spelling?)

and of course, sa Hentai Sentai - them weird guys whose freakiness rubbed off on TK.

The world is a better place without us, but life's a bitch.

'D Sucky Ones

2006-05-26T11:46:00.000+08:00

Sige, alam ko late na itong post na ito, halos isang buwan na, pero sige, pagkatapos ng ilang linggo ng pagbebenta ng prepaid cards, ibubuhos ko na ang isang namumuong pagkamuhi sa loob ko, at ang pagkamuhing ito ay ang pelikulang D' Lucky Ones.

Okay, last month, nagpunta kaming Cagayan De Oro para sa isang event. Oks yung lugar. Walang trapik, maraming toys, relax ang mga tao, mura ang mga bilihin lalo na yung mga makakain. Since sa Lim Ket Kai Mall ang event namin, nagliwaliw kami ng isang kasama ko, nakita namin yung sinehan, 55 pesos lang ang tiket. Kaya nahikayat kaming manood ng "D' Lucky Ones."

Actually, plano-plano na rin namin e. Napanood ko yung trailer, mukhang nakakatawa naman. 'Di na natin i-me-mention ang kalidad ng talento sa pag-arte ni Sandara Park, redundant na yun, at obvious na. Pero tutal, comedy naman ang pelikulang ito, baka makatulong pa ang kalidad ng pag-arte ni Sandara sa overall hilarity ng film. So bad it's good, 'ika nga ng boss ko.

Kung hindi ako nagkakamali, ang huling pelikulang Pinoy na pinanood ko sa sine bago ang "'D Lucky Ones" ay "Booba." Medyo cautious pa 'yun. Kinuwento ng orgmate ko dati na nakakatawa talaga yung movie, at 'di typical Pinoy film. So nanood kami, hehehe, okay nga. Nandun na, may first step na. May break na sa formula! Tapos napanood ko sa opisina yung VCD ng kasama ko - Bikini Open, at ayun, meron na! Tumataas na! Nakakatawa na talaga! Bago na yung jokes!

So eto ngayon, napanood ko yung trailer ng "D Lucky Ones" at mukhang masaya naman. Fast-forward sa hapong ito, sa isang mall sa CDO, nagbabayad na kami ng tiket.

At umulan ng disappointment.

Ang premise ng movie - dalawang die-hard fans ni Vilma na nagkasundong ipakakasal ang mga anak nila sa isa't-isa. So obvious nang magrerely ang humor ng movie sa pag-quote sa films ni Ate Vi - at ito ang problema, sa unang 30 minutes ng movie, galgal na agad.

Sinusumpa ko na sa sarili kong hinding-hindi na ako manonood ng kahit anong gawa ng Star Cinema. May reason naman siguro kung bakit naging number na ngayon ang Channel 7, eh? (Kung Star Cinema yung gumawa nung Bikini Open, what the hell happened!?)

Maganda na sana ang premise. Meron na. Ang problema, siniksik nila yung magandang premise sa gasgas na formula ng isang Pinoy comedy film na mas matanda pa kina Tito, Vic, and Joey. 2006 na ngayon, at sobrang 1980's ng structure ng pelikula - hanggang sa Song and Dance number sa ending kasama si Ate Vi. Yeah, sinabi ko na yung ending, hindi naman spoiler e. Predictable na ito rin ang patutunguhan ng pelikula, at ang surprise na lang namin, hindi kami makapaniwalang ito nga ang pinatunguhan ng ending.

Okay, baka mataas masyado ang expectations ko sa isang light comedy (o heavy disaster), pero sige, ano ba ang kulang?

1) isang matino at mas masinsing storyline - yep. Sabi nga ng kasama ko, at inuulit-ulit niya, hanggang gabi, masyadong maluwag ang storyline. Ang daming butas, ang daming story arcs na nakakagulo lang sa main story at hindi naman kailangan. Tulad na lang kunwari nung lalaking love interest nina Pokwang at Eugene Domingo - isang love triangle na wala namang katuturan.

2) character development - Si Sandara, galing Korea, si Bitangcol, nagpapaupa ng bahay, Si Eugene Domingo at si Pokwang, Vilmanians - wheeee! Eto na yun, budburan na natin nga mga gasgas na jokes, sigawan, solb na! Ponyeta! Idagdag pa natin yung lalaking love interest nina Pokwang na ni hindi ko maalala ang pangalan dahil napakawalang character. Imposible ba magkaroon ng less than one-dimensional na character? Congrats! May breakthrough ang "D Lucky Ones!" Isama pa natin yung barkada ni Bitangcol na stereotypical airhead kids. Character backgrounds? Bukod sa nabanggit ko, wala.

3) silence - bakit ba sa lahaaaaaaat ng pelikulang Pinoy, kailangang maging maingay? kailangang maging OA? Unang 30 minutes pa lang ng pelikula, tinalo na ng "D Lucky Ones" yung mga tibak na nakikipag-basagan ng mukha sa mga Pulis sa Mendiola sa noise level. Si Eugene Domingo, napapanood ko dati sa mga plays sa UP, at magaling siyang stage actress. Di ko alam kung bakit naging OA na masyado sa movie. Curse ng Pinoy comedy?

4) cinematography - isang testament ng sloppiness ng movie - maraming half-circle shots, as in, lahat sila, nakaharap sa camera, nakatayo nang half-circle, parang nagpapapicture. Tapos, may scene pa dun na ini-interogate nina Pokwang at Eugene Domingo si Bitangcol - nakaupo sa silya habang umiikot-ikot yung bombilyang nakasabit sa ceiling. Supposedly, parang typical interogation scene ito, ang problema, tanghaling tapat sa labas, nakabukas ang mga bintana, at sa sobrang liwanag ng kuwarto, wala nang sense at na-defeat ang purpose ng scene. At check nyo yung bombilyang nakasabit na gumagalaw, umiikot-ikot, at biglang tumitigil between cuts. Nice editing job.

Although meron namang mga nakakatawang moments sa pelikula, at karamihan dito, sinaksak nila sa trailer.

Conclusion? Maganda sana ang premise ng "D Lucky Ones." Ridiculous yung premise e, na mabuti para sa isang comedy. Kaso, sabi ko nga kanina, sinaksak pilit ang story sa formula at pinataba pa lalo ng mga ka-letche-han. Sino makaka-appreciate nito? Yung mga die-hard Vilmanians, obviously, pero pag nagsawa ka sa Vilma jokes, at dito nag-rely masyado ang humor ng movie, wala ka nang mapupulot.

Putangina... song and dance number?

ragnarok

2006-05-01T00:51:00.000+08:00

Itong mga nakaraang buwan, palabo na nang palabo ang utak ko. Sinusukat ko ang oras sa pamamagitan ng deadlines at requirements sa trabaho. Understatement ng taon kung sabihing dehumanized na ako.

Pero oks lang, nitong Friday, nagpakalunod ako sa beer kasama ang ilang officemates at acquaintances sa isang bar na malapit sa opisina. Beggars can't be choosers. Sasabihin ko na ngayon, hindi ako komportable uminom sa bar. Masyadong... metrosexual ang venue. Sanay kasi akong uminom sa tambayan ng org, o sa Gulod, o sa bahay ng isang kabarkada. Pero oks lang, oks naman ang company, yung venue lang ang parang hindi tama. Salamat sa beer. Salamat sa beer, nag-reset na ulit ang sistema ko. Parang taksing bagong oil change. Kailangan kong mag-reset, kailangang mag-clear ang utak.

May bagyong darating.

Hindi, hindi yung literal na bagyo. Putsa, kung may darating man, sasalubungin ko ito ng mga brasong hapding-hapdi sa malupit na summer.

Kanina, tumambay ako sa Diliman. Tinawagan ko si Bopis, at tinawagan niya si Tamadita. Mga dating blockmates. Ilang buwan ko man silang di makita, o di makausap, okay pa rin pag nagkita-kita. Walang nawawala. Solid. Kailangan ko ng support group.

At suporta, ito ang kailangan ko ngayon. Suportang di mabibigay ng gf. Suportang di mabibigay ng ka-opisina. Suportang di mabibigay ng mga magulang. Suportang di mabibigay ng kabarkada.

Di naman literal na suportang himas sa balikat habang umiiyak, hindi ganun. Minsan, yung presence na lang sa tabi, yung kuwentuhang kalokohan, solb na. Affirmation ba? Siguro. Affirmation, hindi suporta.

Sa kaso ko ngayon, walang susuporta sa akin.

Kanina, habang naghihintay ako sa Diliman, nag0ki-clear out ako ng kamalayang naging bodega na ng deadlines at JO. Naglakad-lakad ako sa Acad Oval, sa ilalim ng mga Acacia, nag-re-reminisce, nag-iisip.

Ito ang katahimikang nakakabingi ang ugong, ilang segundo bago ang pagbulwak ng bagyo.

At yung bagyo? Siguro ito na yung hinihintay ko buong buhay ko. Isang malaking gulo, isang malaking krisis. Yung dahilan ng ilang libong survival sa ilang libong kaangasan. Ang bagyong pinaghahandaan habang pinagdarasal na huwag dumating.

Tapos, lahat-lahat bumalik - mga dating self-doubts, mga dating insecurities.

Sampung taon na mula nang una akong tumungtong sa Diliman. Nung 1996, pinili kong mag-aral ng Creative Writing sa UP kesa mag-aral ng Psychology sa UST. Ngayon, isang dekada na, kung di ako naging writer, doktor na ako ngayon. Mas maayos siguro ang buhay ko. Wala sigurong bagyo.

Sinisisi ko ulit ang sarili ko at lahat ng maling desisyong ginawa ko.

Sabi nila, ang problema raw ay nagbubuo ng character. Ilang beses akong nag-survive, sapat na kaya ang naipong kalyo ng character para sa hinaharap ko ngayon?

Naglalakad ako sa Acad Oval, nakatingala sa mga sangang parang picture frame ng langit na di nagbago mula 1996. Tahimik na hine-hele ng hangin ang hapon, nangangakong maganda ang araw bukas, pero ang nakikita ko, mga araw na walang laman.

Dumating si Bopis, inabot ang libro niyang ako nagdisenyo ng pabalat, at isang paperback tungkol sa VW. Matapos ang ilang sandali, sumunod si Tamadita. Napuno ang dapithapon ng kuwentuhang komiks at graphic novels. Academic tsismis ang laman ng gabi sa Mang Jimmy's.

Mga milagrong nagagawa ng isang hapong kasama ang mga kaibigan.

Expect the worst, hope for the best. Sa presipitasyon ng bagyo - paggunaw ng mundo ko, pagbagsak mula sa grasya - isang payong ng optimism na nagbibigay ng konting comfort.

Sorry po sa lahat. Dapat ngayon matibay na ako. Wala akong choice. Sorry po sa lahat.

sabi nga ni Carlos Bulosan -

aim carefully, guns upward.
do not falter now.

falling from the burning sky,
star upon dissolving star.

the fingers in the waters moving,
now the night must fall with blood.

Gudlak, wolf.

Immaculate Concept

2006-04-14T02:26:00.000+08:00

So kahapon, dumaan ako kina Polidread para magpatulong sa isang project. Pagkatapos nun, niyaya ko sa Tropical Hut (ang nearest fast food outlet) para magmiryenda.

Napansin ko bigla, yung view sa bintana ng mesa namin, may neon lights na nakasindi sa simbahan sa tapat. Lumabas kami at lumapit para kunan ng pic.

Okay, hindi nakuha nang maayos ng digicam ng telepono ko. Yung nakasulat kasi sa simabahan "Immaculate Conception Parish Church." Sa picture na yan, ang nakailaw lang "Immaculate Concept."

Omen ba ito?

Tapos, wala lang... matagal na kasi akong di sumasadya sa simbahan para makinig ng misa. Nagulat lang ako kasi yung mga laruang binebenta sa simbahan, di pa rin nagbabago.

Mas makintab na nga lang ang mga lobo. Pero eto, di makita sa pic ulit dahil lumubog na ang araw, yung mga ibong gawa sa lata na gumagalaw yung pakpak kapag pinapagulong... (putsa, may sense ba 'yung tinype ko?)

Recommended ba ng PAMET?

2006-04-08T19:08:00.000+08:00

Nung 1997, nung bagong kabit pa lang ang cable namin, isa sa mga favorite na channel ko ay yung Metro TV shopping channel. Ito yung channel na nagbebenta ng mga kagaguhang products, at may mga model na mga seksing intsik. Maraming mga quotable quotes dito tulad ng-

"Your friends, boyfriends, and husbands will all say in unison YOUR BUSTS ARE LARGER!"
(product na pampalaki ng boobs)

"I used to have trouble satisfying my wife..."
(sabi ng isang lalaking nag-e-endorse ng STRONG DRAGON 999, at oo, hindi man lang tinago ang identity niya dahil di pixelated yung mukha)

"My customers used to complain about the smell and the feeling, but ater using this, I now have 10 customers a night..."
(sabi ng isang GRO na nag-e-endorse ng errr... feminine wash na may "tightening" effects)

Wala na yung channel ngayon, o at least, wala sa lineup sa cable tv namin. Miss ko na talaga dahil walang ibang infommercial na aabot sa ganitong level ng entertainment- kung di ka matatawa sa produkto mismo, matatawa ka sa pagrecycle nila ng mga caucasian scientists na magiging doktor bigla o expert sa susunod na ad. At kung di gumana yun, nandun yung mga intsik na babaing naglalandian habang naka-two piece.

Di ako sigurado kung kumita yun o hinde. Bahagi na siguro ng kultura natin ang mga ganitong ka-weirdong produkto na nagpa-promise ng weirdong effects. Mula sa CY Gabriel Wondersoap na binebenta sa TV Spots ni Inday Badiday, hanggang sa mga kung ano-anong nilalako sa Quiapo katabi ng mga agimat at mga de-boteng pampa-regla.

Kanina, nagpunta kami sa Sta. Lucia, at eto ang nakita ko-

Yes. Placenta soap.

Ngayon, di ko alam kung saan napupunta yung mga bahay-bata pagkatapos manganak ng mga buntis sa ospital. Ang alam ko tinatapon yun o sinusunog. Nung binasa ko yung contents ng sabon, ayun, placenta extract. Di ko na rin tatanungin kung placenta ba ng tao o ng hayop ang ginamit. Pero considering na wala namang katapusan ang population explosion natin, at mukhang sinusuportahan naman ng simbahan ang pagpaparami ng lahi, lalo na ng mga mahihirap na walang pampakain sa mga anak nila, ewan, hooray na lang siguro sa recycling.

Naalala ko rin tuloy yung mga high school science fair nun. Ang objective lagi, yung pagiging resourceful ng project. Eto na yun. Saan kaya nanggaling ang inspiration dito? May naalala rin akong kasabihan ng matatanda na para mawala ang mga pimples, maghilamos ka ng, errr, regla. Di ko i-e-endorse sa blog na ito ang paggawa ng isang kahindik-hindik na bagay sa ngalan ng vanity, although may kilala akong umamin na sinubukan niya ito.

May urban legend din daw na sa China, kapag kumain ka ng aborted fetus, gaganda ang balat mo. May movie actually tungkol dito, ang title ay "Three Extreme Dumplings."

So ayun, may connection na tayo.

Eto pa.

Ow men...

Ang closest na ginamit kong sabong parang ganito ay yung kulay violet na hair-growing soap, at ginamit ko yun nung highschool pa ako, after ng haircut inspection at masyadong uka ang gupit ng kupal naming directress na dapat lang mamatay. Ano effect? Well, naging matigas lang ang buhok ko at mahirap suklayin. Yun lang.

So habang natatawa ako at na-wi-weirduhan sa Placenta soap, may nakita pa akong isang sabon sa shelf -

Sige, halakhak muna.

...
...
...
...
...

Okay na? Okay. Pwede raw sa babae at lalaki (!?), at bukod sa "tightening effects," may deodorizing effects pa raw.

Masyado bang cheap ang packaging? Para bang "quack" medicine?

Eto, may budget for packaging design. Mas may crediblity na siguro.

Di ko alam kung ilang units nito ang nabebenta sa isang buwan, kung lucrative o hinde. Nagbantay rin nga ako kung anong crowd ang madalas bumili ng virginity soap, pero bukod sa saleslady, wala akong nakitang lumalapit sa shelf. Habang nakatayo ako, sabi ng kasama ko na napanood daw niya si Bella Flores sa isang TV show a few years ago na nagsabing gumagamit siya ng tawas para, err, para maatim ang effect ng virginity soap (at hindi ito tungkol sa deodorizing). Gaddammet...

Kulang na lang ng mga naka-bikining babaeng intsik na naglalandian...

Suicide Attempt

2006-03-18T02:30:00.000+08:00

Last Monday, may nasagasaang lalaki sa Ayala Ave. Durog ang ulo, kalat ang utak. Ang creepy rito, bahagi ng ruta ko pauwi yung kinamatayan nung lalaki. Kalat na siguro (no pun intended) sa net yung pics kaya di ko na ilalagay rito.

Ang nakapost ngayon ay yung mga nangyari kinabukasan sa building namin.

Galing kami sa meeting sa isang building sa Paseo de Roxas nung mag-text yung officemate namin. May magpapakamatay raw sa Jaka. Tatalon.

Pagbalik ko sa building namin, normal naman sa harap. Pagpasok ko sa loob, ayun, puno na ang lobby ng mga tao. Lumabas ako sa likod, eto nakita ko. Reaction shot muna ng madla.

At yung tatalon? Nasa 16th floor, sa likod ng gusali, sa may fire exit. Di makita sa shot na'to, walang zoom ang phone ko e.

Nag-uusap na yung mga tao sa baba. Disente naman itsura nung tatalon. Naka-polo, naka-slacks, may dalang envelope. Job applicant kaya? Walang confirmed na info rito. Sabi ng iba, wala raw identity na nakuha. Nakalusot lang daw sa mga sekyu sa baba.

Anyway, dahil di namin makita masyado, kasama ang ilang officemates, umakyat kami sa katabing parking building. Eto ang view ng mga tao sa baba mula sa kinatatayuan namin.

Sinara na yung kalye, may bumbero nang nagseset-up ng inflatable na pangsalo.

Sinubukan ko ulit kunan yung lalaki, pero di talaga abot pag walang zoom. Nakatayo yung lalaki sa railing ng fire exit stairway. Yung pangalawa mula sa taas.

Maraming salamat sa photoshop.

Ang good news, di natuloy ang suicide. Habang bumabalanse yung lalake, bigla itong nadulas. Tumahimik bigla ang lahat, at isang malakas na collective "GASP!" ang maririnig mo mula sa mga tao sa baba. Buti na lang at sa loob ng hagdan nahulog yung tao. Pagtayo niya, may lumabas biglang sekyu, at hinila ito papasok sa loob.

Tamang-tama, patapos na rin ang lunch break.

Nagliligpit na ng gamit yung mga rescuers.

View sa ground floor lobby ng building namin. Pinag-uusapan pa rin ng mga tao yung nangyari. Maraming nag-aabang sa pagbaba nung magpapakamatay, pero dahil tapos na ang lunch break, nagsimadalian na yatang bumili ng pagkain lahat bago natapos ang interrogation sa taas.

Minsan lang ako makakita ng firetruck nang malapitan kaya eto.

Sorry po kung walang gory pics.

Sa langit wala ang beer...

2006-03-13T22:03:00.000+08:00

Laid down my back I can’t sleep cause I’m falling
Eyes in my teeth I can’t see cause I’m eating
Head full of noise I can’t think cause it’s crushing
Back on my feet like a freight train I’m coming

Can everybody feel like I do?
Can everybody feel like I do? (oh my God)

- Filter "Trip Like I Do"

Kailangan ko ng beer.

Kailangan ko uminom ng beer.

Hindi yung 250 pesos isang bucket na beer somewhere sa Makati.

Ayokong uminom nang nag-iisip kung paano mag-drive pauwi.

Kailangan ko ng isang case ng beer.

Yung malamig.

Yung nakababad sa isang drum na puno ng ice tubes buong hapon.

Tapos magbubukas ako ng isang bote, paisa-isa, tutungga, habang nakasalang sa cd player o naka-set sa pc ang soundtrack ng spawn o ng the crow.

Optional ang pulutan, optional ang mga tropa.

Ako lang at beer.

Gusto ko lang uminom nang uminom nang walang iniintindi - nakahilata sa sahig, sa sala at mananaginip ng past toma exploits nung college years, ng mga ka-tropang tulad kong alipin ng ratrace sa ngayon...

Kaya isang cyber-toast sa pers lab ng isang lobong lasing sa kauhawan at uhaw sa kalasingan -

Kailangan ko ng beer.

gusto ko sanang isulat na okay ang lahat

2006-03-07T17:48:00.000+08:00

...kaso hinde.

Immortality sucks

2006-02-26T02:05:00.000+08:00

Nung isang buwan, nag-desisyon akong sumali sa Diliman Motor Show ng UP Gears and Pinions club. Malayo pa naman sa show car condition ng beetle ko, kaya dun ako sumali sa scale model competition.

Bumili ako ng isang laruang beetle, at dalawang laruang kombi, at siningit sa matinding schedule ang ilang oras para mag-customize. Nagkakagulo na sa EDSA Shrine nung Feb 24, pero nasa labas ako ng bahay at nag-i-spray paint hanggang gabi.

At ngayon, nandito ako sa AS parking lot, sa gitna ng mga kotseng di ko kayang bilhin kahit na isang gulong. Nakaayos na ang mga entries ko sa mesang tinakpan ng glass case, at dito nagsimula ang mahabang proseso ng paghihintay. Hipokrito ako kung sinabi kong ayaw kong umasang manalo sa contest. May konting experience man ako sa pagbubuo at pagpipinta ng mga Gundam models, eto ang unang beses kong mag-customize ng laruang kotse.

Di na ako magliliwaliw pa sa motor show. Tapos na ang introduction.

Pagsapit ng bagong taon, na-realize kong halos isang dekada na mula nang pumasok ako bilang freshman sa UP Diliman. Sabi ko "halos" dahil kung magiging technical tayo, June 1996 nagsimula ang buhay ko sa UP.

So eto, nitong mga nakaraang araw, sa mga maliliit na pagkakataong makahinga ang aking kamalayan sa kangaragan ng pagbebenta ng cellphone load sa mga jologs, gusto kong bisitahin ulit ang Diliman. Hindi lang dahil sa motorshow.

May mga weekends na nagpupunta kaming Diliman para magbisikleta kasama ng mga bata, pero iba 'yun, siyempre. Isang normal na araw sana na may pasok, ito ang gusto kong bisitahin.

At fast-forward na tayo ngayon, habang naghihintay sa resulta ng contest, at matapos i-text lahat ng mga kabarkada ko para dumaan man lang at magbigay ng suporta (na di man lang ako pinaunlakan, mga hayup!), naisip kong dumaan muna at bumisita sa tambayan ng dati kong org. Okay, Sabado ngayon, hindi normal school day, pero sa schedule ko sa trabaho, beggars can't be choosers.

Tinahak ko mula tapat ng AS steps papuntang Faculty Center, nag-re-reminisce. Nagulat na lang ako sa redesigned na FC walk. Pati yung mala-pagodang bubong na nag-ko-konekta sa dalawang building. Dito na sumipa ang lungkot.

Mahirap ipaliwanag. Sabi nga sa isang creative talk namin sa opisina - "It's the same, but different." Ito pa rin ang lugar na pinilahan ko nun nung kuhaan ng classcard, yung pinagtayuan namin ng booth para sa fundraising ng org, yung tambayan namin pag hapon habang kumakain ng banana-q, pero iba na.

Siguro kasi hindi na ako student dito. Siguro kasi 'di na ako bahagi ng UP system. Ewan.

Pumasok ako sa FC, may mga estudyanteng nakaupo sa sahig, sa mga corridors, tulad din namin dati - grupo, nagpaplano ng project. Same scenario, different people. Hindi na sila yung crowd na nakagawian ko na sa mga taong tumatakbo-takbo ako sa FC para maghabol ng deadline sa papers. Wala na ang mga mukhang pamilyar.

Dumaan ako sa tambayan, at ayun, di ko na kilala yung 2 taong nakaupo dun, at di rin nila ako kilala. Tinahak ko yung parking lot pabalik sa FC walk.

Sa ibabaw ko, Diliman afternoon. Paano ko ba ipapaliwanag... may mga bagay kasi na napaka-distinct. Parang yung mga hangin ng Laguna pag tanghaling-tapat - may distinct na texture, amoy, tunog... Dito, sa FC, pag hapon, ganun din. Yung pagtama ng sunlight sa mga dahon ng puno sa palibot ng FC at AS, yung kaluskos ng hanging amoy bagong-lutong fishballs ni Mang Mer - kulang na lang yung mga ka-batch kong tao sa paligid - isang grupong anonymous pero kilala mo.

Yun siguro ang problema ko ngayon, mukhang 1996 lahat pero hindi. Isa na akong outsider sa dati kong mundo.

Tumigil ako sa ilalim ng mala-pagodang bubong ng FC walk. Nakatingala sa translucent na bubong na plastik, nag-i-indulge sa deja vu. Para akong timang.

Naisip ko tuloy, yung mga tumatagal ng sampung taon sa UP pero estudyante pa rin, ano pakiramdam nun? Yung makikita mong isa-isang nauubos yung ka-batch mo, tapos mapapaligiran ka ng mga bagong mukha? O tumatanda lang ba talaga ako?

Ganito kaya pakiramdam ng mga multo? Simultaneous kang detached at attached sa (dating) mundo mo? Siguro nga. Pakiramdam ko, mula nang sinimulan ko itong paglalakad na'to, para akong multo.

Multo ng isang estudyante nung 1996 na naghahanap kung saan ba talaga ang kuwartong "TBA."

Dumiretso ako sa AS lobby, kumaliwa palabas sa AS steps, at sa kalsada sa tapat, parang nakita ko sa isang iglap yung dating road painting ng mga babaeng anime characters na nakapinta ilang taon bago pa naging bakya ang anime.

Buntong-hininga.

Okay sana kung may kasama akong ka-tropa. Okay sana kung may nakasalubong akong pamilyar na mukha, kahit na di ko kakilala. At least sana, napagbigyan yung ilusyon kong kasali pa ako rito, kaso, wow, men,napapaligiran ako ng mga estudyanteng nakatambay pero mag-isang-mag-isa ako.

At kumagat na ang dilim - muli, isang napaka-distinct na karimlang nilunod ng kumakalabog na bass mula sa speakers ng motorshow.

Nanalo nga pala yung customized beetle ko, at yung isang customized na kombi ng first prize pareho sa contest.

Which Star Wars Force User Are You?

2006-02-19T01:47:00.000+08:00

Canis Lupus Fidelis scored as Anakin Skywalker. Anakin Skywalker: The Chosen One.

Anakin Skywalker

79%

Darth Maul

75%

Count Dooku

71%

Master Yoda

71%

Obi-Wan Kenobi

67%

Mace Windu

63%

Darth Sidious

63%

Luke Skywalker

58%

Qui-Gon Jinn

54%

Random Jedi

42%

Darth Vader

38%

What Force User Are You?
created with QuizFarm.com

One Year na ang CLF! Awoooooooo!!!!

2006-01-30T16:25:00.000+08:00

Apparently, pumalo na ang CLF blog sa 1st year nito nung January 2, at masyado akong busy para mapansin ito. Yep, at itong propensity na makalimot ng dates at milestones ang isa sa mga dahilan ng pagtatampo ng GF ko sa'kin.

Ano na ang nagbago after one year? Buhay pa ba ang nasusunog na Chucks? Yata.

Paano natin ise-celebrate ang unang anniv ng blog?

Eto, isang ghost story. Asteeggg!

Finorward kasi sa akin ng isang officemate ang link ng ghost story thread sa fora ng peyups.com, at since marami akong ma-i-ko-contribute dun, nag-log-in na ako ulit, at nag-post.

Para sa buong thread, punta na sa:

http://www.peyups.com/posts.khtml?mode=viewtopic&topic=732&forum=13&start=315

Samantala, eto yung unang ghost story ko dun...

******************************************

okay, habang naghihintay sa next meeting, isang mabilis na kuwento!

Nangyari ito 3-4 years ago nung nakatira pa kami sa project 6.

Graduate na ako nun, pero wala pang trabaho kaya tambay ako sa UP nun, sa org namin.

Anyway, inabot kami ng gabi sa kuwentuhan, at bago ako umuwi, dumaan ako sa isang party sa V. Luna - birthday kasi nun ng presidente ng VW Club, so ayun, konting inom, nakita ko pa yung professor ko dun na VW fanatic din.

Medyo may tama na ako nun nung umuwi na ako. Pagdating ko sa bahay, knockout ako sa kama. Tapos nanaginip ako.

Sa panaginip ko, nakahiga pa rin ako sa kama ko, pero naka-curl up daw ako, at takot na takot. Alam ko raw kasi na may nakatayong multo sa paanan ng kama, at kapag binaba ko ang mga binti ko, hihilahin daw ako nito.

Basta yun lang ang panaginip ko, walang ibang nangyayari. Naghihintay lang ako.

Tapos nagising ako, tanghali na pala. NAririnig ko yung malakas na sarcastic na boses ng lola ko mula sa dining area. Birthday nga pala ng utol ko ngayon, at nandun na ang mga bisita.

So labas ako.

BAgo pa ako makapagmano, sisi agad ang sumampal sa akin.

"Hay naku! Etong si jol siguro ang nag-uwi ng multo!" sabi ng lola ko.

Siyempre, dazed and confused ako, di ba? Putsa, umaagos-agos pa sa utak ko ang hangover ng bangungot kagabi, tapos multo agad ang usapan?

At eto pala ang nangyari kagabi, kinuwento sa akin.

Pagbagsak ko sa kama, ilang minuto lang, nagsimula na raw umiyak ang pamangkin kong 1-2 months pa lang yata nun. Iyak na malakas, hindi yung iyak ng bata kapag na-ihi sa lampin, eto yung iyak daw na talagang galit na galit. Talagang nagwawala.

di raw mapatahimik ng utol ko (yung celebrant) o ng hipag ko yung bata. Lumabas pa ng kuwarto yung nanay ko para lang i-check ang nangyayari. Eventually, tumahimik na rin ang sanggol, at natulog.

Eto ang kuwento ng utol ko.

Nung gabing yun, pagkatapos niya ako papasukin sa bahay, at pagkatapos kong ma-knockout sa kuwarto ko, tumuloy na siya sa kuwarto nilang mag-asawa. Natutulog nang mahimbing ang bata, at nakasindi lang ang bedlamp nila. Gising pa ang hipag ko, at kinakausap siya.

Siya naman, pagod na pagod, nakadapa siya sa kama para makatulog.

Tapos nagsimulang magkaroon ng "buzz" sa tenga niya.
Gising ang kamalayan niya, pero di maigalaw at parang tulog ang katawan. Naririnig niya ang asawa niya, nagsasalita pa rin.

Symptom ito ng astral projection. Basta sa stage na'to, puwedeng lumabas daw ang kaluluwa sa katawan, at mas susceptible ka sa mga paranormal na experiences.

Tulad na lang kunwari ng, kuwento ng utol ko, boses ng babaing multo na narinig niya sa isip niya habang nagaganap lahat ng ito.

Malungkot daw yung boses ng babae. Kinukulit siya, kinakausap siya -"Pansinin mo ako! Kausapin mo ako! Lahat sila ayaw akong pausapin, ikaw din ba?"

Nagmamakaawa raw. Pero natakot yung utol ko. Baka nga naman ma-possess siya di ba? Ayaw niya talaga pansinin. NAisip niya, pipilitin niyang pagdikitin ang mga kamay niya. Kailangan niyang gumalaw.

Kapag nasa state ka kasi na ganito, para makawala, kailangang magalaw mo ang katawan mo, o may humawak sa'yo.

So ayun, napagdikit ng utol ko yung dalawang kamay niya. At nagising siya.

Tuloy pa rin sa pagsalita yung asawa niya.

Okay na ba lahat?

Nahihilo ang utol ko, at inaantok. Naidlip daw siya ulit.

Kaso, nandun ulit yung "buzz" sa tenga niya. Nandun ulit yung boses ng babae. Alam na niya na multo ito, sinubukan niya ulit na di pansinin.

Tuloy ang pagmamakaawa ng babae. At ngayon, parang palabas sa TV, biglang nag-play-back yung mga alaala ng babaeng multo sa utak niya!

Isang party raw, may mag-syotang nakaupo sa hapag-kainan. Nag-aaway. Biglang tumayo yung lalaki, galit. Lumayo at iniwan yung babae. Yung babae, naiwang nakaupo, humahagulgol!

May susunod pang magpe-playback, pero natakot na raw ang kapatid ko! Nagawa niya ulit pagdikitin ang mga kamay niya, at nagising siya, tapos...

...biglang umiyak nang malakas ang baby nila. Malakas! hindi parang iyak ng batang naihi sa lampin. Iyak na galit, nagwawala!

Hindi nila mapatahimik mag-asawa. Binuhat na nila, pero ayaw pa rin. Nagising na raw ang nanay ko, kumatok sa kuwarto nila. Chineck sila sa loob.

Sinindi nila ang ilaw, at ayun, tumahimik ulit ang bata.

Lumabas daw ulit ang nanay ko. Hinele-hele nila ang baby. Okay na.

Pinatay nila ulit ang ilaw, at umiyak ulit nang malakas ang pamangkin ko!

Kaya ayun, buong madaling araw na nakasindi ang ilaw sa kuwarto nila.

At eto ako, tinuturo ng lola kong sanhi ng recent haunting - na pinag-uusapan ng mga kamag-anak ko sa hapag-kainan, ngayong birthday ng utol ko.

Astig na birthday gift mula sa akin? Ayoko namang isiping ganun. Marami namang mga nagpaparamdam sa bahay namin sa Project 6, at isa ito sa mga pinakamalala.

Pero iniisip ko yung koneksyon nung nangyari, at nung panaginip ko nung gabi. Syet, masyado nga yata akong nalasing para maging oblivious sa nangyari.

At nung di na makausap ng multo yung utol ko, lumipat kaya sa kuwarto ko? Ako kaya ang pilit na kausapin?

Malas lang niya. Ako na dakilang "dense." Ako na di agad makuha ang subtle flirting signals ng kababaihan?

Syet, so baka nga ganun. Buong magdamag na naghintay sa paanan ko yung multo, pero di niya matarok ang kamalayan kong nagsi-swimming sa Pale Pilsen...

So nakaupo na ako nun sa may salas namin habang pinag-uusapan pa rin ang nangyari kagabi. Kinuwento ko yung panaginip ko, at ayun, na-reinforce pa tuloy ang paninisi sa akin ng lola ko.

Mula sa dining area, tinuturo pa rin akong salarin. Biglang nag-text ang kabarkada ko, napanaginipan daw niya, may multo sa bahay namin.

Napamura ako nang malutong. Sabay reply.

Gumuhit bigla ang tunog ng telepono, yung kabarkada ko, tinatanong kung ano ang nangyari, so ayun, kinuwento ko.

Wala naman daw siyang naramdamang kakaiba nung umalis kami sa UP.

So sa V. Luna ko kaya napulot yung multo? O nung mag-astral projection ang utol ko, nakaramdam yung ligaw na kaluluwa ng opening para sa kanyang hinaing?

Ewan.

Basta maraming mga weirdong naganap sa ilang taong nakatira kami sa Project 6...

Ten Top Trivia Tips about Canis lupus fidelis!

2006-01-24T09:52:00.000+08:00

Ten Top Trivia Tips about Canis lupus fidelis!

The colour of canis lupus fidelis is no indication of his spiciness, but size usually is.
The state nickname of Iowa is 'The canis lupus fidelis state'.
Canis lupus fidelis will often rub up against people to lay his scent and mark his territory!
Until the 1960s, canis lupus fidelis was not allowed to enter Disneyland.
Canis lupus fidelis has four noses.
In his entire life, canis lupus fidelis will produce only a twelfth of a teaspoon of honey!
Canis lupus fidelis can squeeze his entire body through a hole the size of his beak.
Only one child in twenty will be born on the day predicted by canis lupus fidelis!
Scientists believe that canis lupus fidelis began billions of years ago as an enormous ball of dust and gas.
The National Heart Foundation recommends eating canis lupus fidelis at least three times a week!

Paano mag-"sex-appeal-suicide" ang isang boldstar?

2006-01-05T14:19:00.000+08:00

Nakaparada ang kotse sa madilim na dulo ng parking lot. Umuuga-uga nang kaunti habang tahimik na umuugong ang makina. Sa loob, hindi makapagsalita nang maayos sa kahihingal si lalaki. Unat na unat pa rin ang katawan nito sa upuang naka-recline habang tuloy ang pagtrabaho sa kanya ni babae.

"Asteeeggg!!! Ang galing mo talagang kumanta! Kanta ka pa! Kantahan mo pa ang mikropono ko!!!!"

Kumpleto na, yung setting, yung masamang dialogue, kulang na lang ng isang "masturbating voyeur," at syet, isa na itong tagpo sa isang generic pathetic Tagalog TF movie. Nangyari ba ito sa totoong buhay? Siguro. Ito ang na-i-imagine kong scenario kung paano na-motivate si Ramona Revilla na magrecord ng isang album.

Okay, background muna. Nanahimik ako sa work station ko, isang umaga, nang biglang hablutin ang katahimikan at gahasain ng isang pinatugtog na CD na ma-de-describe mo lang na "abomination."

Apparently, yung isang officemate ko, binigyan ng CD na may 4 na burned tracks mula sa album ni Ramona Revilla. Ang masasabi ko lang,isang malutong na "IT SUCKS!!!"

Yeah, dated na siguro, panahon pa siguro nina Beavis and Butthead, pero yun talaga ang pumasok sa utak kong tumatakbo sa artificial consciousness na dulot ng Pepsi Max. Sucks at acting, sucks at singing - sucking lang ang totoong talent!

Sa simula kasi, laugh trip pakinggan. Understatement na ang sabihing sintunado. Kasinungalingan na ang sabihing talentado. Tama lang sabihing tarantado.

Unang banat pa lang ng "Get The Party Started" ni Pink, masasabi ko agad, kung pulis ako, binaril ko na yung kumakanta sa videoke. Walang exaggeration dun. Tangina, kung may live song performance si Ramona Revilla, at nandun ako sa area, papasok ako sa PNP para mag-pulis, tapos maglalasing ako, pag lasing na ako, babarilin ko si Ramona Revilla.

Pero yun nga, sa simula, laugh trip talaga yung kanta, susundan pa ng tatlo pang tracks na minassacre na, ginahasa pa. Parang yung pinapatugtog dito dating CD ni Vilma Santos.

Ang problema, di tulad ng mga sablay ni ate Vi, na kahit ulit-ulitin yung kanta ay sasabog pa rin ang appendix mo sa kakatawa (at pag sumabog na, tutubuan ka ulit ng isa pang appendix, na sasabog ulit), pangalawang playback pa lang ng tracks ni Ramona Revilla, gusto mo nang batuhin ng army boots ang singer (at pagkabato mo, tatakbo ka ulit sa Recto para bumili ng bagong pares ng army boots na ipambabato mo ulit). Tangina, iparinig mo siguro ito kay Bong Revilla at siguradong maghuhuramentado si Exodus.

Kung sino man ang genius na nakaisip ng idea na pakantahin si Ramona Revilla, at yung mga nag-produce ng kagaguhang ito, kailangang ikulong sa isang masikip na kuwartong may malaking speaker na nagpapatugtog ng kaululang CD na'to para madala.

Anyway, kung yung Vilma na CD, pinatugtog dito nang ilang linggo sa opisina, buti na lang hindi umabot ng tatlong araw yung kay Ramona Revilla. Pinatugtog lang yata para mang-asar ng ibang tao, pero nagbackfire kaya di na sinasalang ulit. O sinusuka na yata ng player, ewan.

Pero, the fact na nag-e-exist ang CD na'to, dalawa lang ang puwedeng sinasabi nito tungkol sa mga Pinoy -

1) Masokista tayo.

2) Jinajustify natin ang genocide.

Syet! Kailangan pa bang i-memorize yan?

40 Questions - oo, survey ulit...

2005-12-30T01:15:00.000+08:00

Okay, survey ulit. Wheeee!!! Sa mga info na nalista ko sa nakaraang surveys, puwede na akong magkaroon ng evil robot clone. Anyway, year-ender survey naman, so, errr... Toast na lang sa New Year.

Ulit, ninakaw ko ang survey mula kay Kitty.

*************************

1. What did you do in 2005 that you'd never done before?

* joined the FCB creative rumble
* became a priest for a night
* ate a whole family pan pizza in 30 minutes

2. Did you keep your New Years' resolutions, and will you make more for next year?

Too drunk to make a list. So there.

3. Did anyone close to you give birth?

Yep! The family is growing!

4. Did anyone close to you die?

Nope.

5. What countries did you visit?

People's Republic of Stress

6. What would you like to have in 2006 that you lacked in 2005?

Money, money, more money, and my own private storm trooper army.

7. What dates from 2005 will remain etched upon your memory, and why?

none. 2005 is one big blur.

8. What was your biggest achievement of the year?

Surviving the year.

9. What was your biggest failure?

Can't eat more than 10 slices of pizza anymore...

10. Did you suffer illness or injury?

Migraine

11. What was the best thing you bought?

simple gifts for P

12. Whose behavior merited celebration?

Kato - for being a dancing nun

13. Whose behavior made you appalled and depressed?

Can't... type... hands... paralyzed... with... distilled... rage...

14. Where did most of your money go?

utang, hotwheels, fuel expenses

15. What did you get really, really, really excited about?

Waiting for a non-pro-rated Xmas bonus.

16. What song will always remind you of 2005?

First day funk...

17. Compared to this time last year, you are:

sleepy

18. What do you wish you'd done more of?

sleep... precious sleep...

19. What do you wish you'd done less of?

unavoidable ranting

20. How will you be spending Christmas?

With the family.

22. Did you fall in love in 2005?

Fell in love back in 2003, still falling in love today...

23. How many one-night stands?

Zero. The evil wolf does not fancy himself being someone's wolf skin rug...

24. What was your favorite TV program?

Seven Samurai, Ghost in The Shell : SAC

25. Do you hate anyone now that you didn't hate this time last year?

If hatred is a muscle, I'm a freaking beefcake stud.

26. What was the best book you read?

Cutting Edge Advertising

27. What was your greatest musical discovery?

Day Dream Cycle

28. What did you want and get?

A better life; frustration.

29. What did you want and not get?

The agency answers in unison. Guess what.

30. What was your favorite film of this year?

Corpse Bride

31. What did you do on your birthday. And how old were you?

Got drunk... a bit.

32.What one thing would have made your year immeasurably more satisfying?

Slow and painful death for all moronic drivers clogging C5.

33. How would you describe your personal fashion concept in 2005?

UP japorms - simple shirt, maong, sneakers

34. What kept you sane?

So now we assume that I'm still sane?

35. Which celebrity/public figure did you fancy the most?

Jessica Alba, 'nuff said.

36. What political issue stirred you the most?

Tinatanong mo ito sa Pilipinong nakatira sa Pilipinas?

37. Who did you miss?

My sister.

38. Who was the best new person you met?

Some cool people at the office...

39. Tell us a valuable life lesson you learned in 2005:

Genocide can be a good thing.

40. Quote a song lyric that sums up your year:

These lies have torn my world apart
These lies have torn my world apart
These lies have torn my world apart
Torn my world apart
Torn my world apart
Torn my world apart

20 Questions

2005-12-19T22:28:00.000+08:00

Yep, ang walang kamatayang 20 Questions na nauso sa e-mail (at recently, sa Friendster) na, in theory, ay dapat makakatulong sa bonding ninyong magkakaibigan dahil, sabi nga ng cliche, "you get to know new things about them," pero actually, ay isang magandang database ng blackmail material.

So bakit ko shineshare? Una sa lahat, wala akong paki. Yes. Pangalawa, wala akong malagay na entry ngayon, kaya magsasayang ako ng bandwidth at oras ng reader sa meaningless trivial crap na may meaning lang sa mundo ko. O sa extension ng mundo ko. Which is this blog.

Anyways, ninakaw ko lang ito kay duskwatcher, na ninakaw rin daw niya mula kay Kitty.

Okay. Start!

***************

1 If you were to commission a musician to make the soundtrack of your life, who would it be?

Sonic Youth. O kaya Lush, kaso disbanded na sila. Pero Sonic Youth ang top priority.

2 What would make you lose sleep?

Work, work, work, at mga pitch efforts na babarilin lang ng mga taong walang imagination, at common sense, at sense of humor. Pero sila ang may pera, which I need. Damn it.

3 What is the most original breakup line you've ever heard?

"It's not me. It's you." Oi Duskwatcher, eto ang variant na common sa akin. Hehehehe!

4 What could you have been in your past life?

Very angry bloodthirsty warrior. Samurai, Roman soldier, ewan.

5 If you can travel anywhere in the world, which country will be your first stop?

Thailand. Sarap ng street food.

6 If you could belong to any TV Family which family would you choose to belong to?

None. The evil wolf works alone.

7 What song reminds you of your last relationship?

"Drugs Won't Work" by the Verve

8 If the door to your room had a sign on top of it (to at least give the people who are about to enter a warning), what would it say?

Trespassers will be horribly mutilated ;) (yep, kasama yung smiley)

9 You're a cake. What kind are you?

Black Forest. Wala lang.

10 Fill in the blanks. If I wasn't so _______, I would have been _______ by now.

Creative; a rich corporate yuppy

11 What is the deepest, most desperate desire of your heart?

Money and World domination

12 What is your favorite household appliance?

Electric Fan

13 If you suddenly find yourself onstage in front of thousands of people, what song would you sing?

"Get The Fuck Out" by Skid Row

14 What made you smile today?

Hotwheels New Beetle Cup variants

15 What did you eat that gave you food poisoning?

Unknowingly consumed lotsa spoiled chicken in a debut once, and I'm the only person who came out unharmed. All the other people got ill. Hence the start of the legend of "Iron Guts Jol." No, I'm not kidding.

16 What weird food concoctions do you enjoy?

A bag of Mallow Blast, and a half-liter of Coke.

17 If you were an animal, what animal would you be?

Lone wolf.

18 Of all of the Halloween costumes you have ever worn, which one was your favorite?

Never had a Halloween costume I liked. My favorite costume is this Priest uniform I donned a few days ago.

19 What do you do to stay awake during long, boring classes/meetings?

Why fight it?

20 If there were no tomorrow, what would you do today?

Sleep, sleep... precious sleep...

Porn ulit - Top Ten, at isang maiksing kuwento

2005-12-12T10:59:00.001+08:00

As usual, bawal sa mga bata, at sa mga sensitive na taong pikon. Mas mabuting basahin nang bangag sa beer.

**************

Top Ten Tagalog Porno VCD Titles Na Nakita Ko sa Makati Cinema Square

10. Pinay Prosti

9. Babaing Bayaran

8. Sabik Sa Sex

7. Kantutan sa Kotse

6. Kantutan sa Garahe

5. Kantutan.com

4. Tag-araw, tagsarap

3. Yariang Aso

2. Itaghoy mo sa laman

TOP 1 : BALISAWSAW SA KANTUTAN

Sa mga magtatanong, hinde, wala akong binili ni isa sa mga 'yan. Sasabihin ko na ngayon, hindi ako fan ng Pinoy porno. Putek, marami akong ipapatronize na mga Pinoy products pero may mga exception ako - Lito Camo songs, Love Radio, Channel 2, at oo, pati Pinoy porn.

**************

NAg-overtime kami kahapon dahil may rush na project na ngayon supposedly ang deadline. Okay lang. Ang mga taong walang bonus, kailangang bumawi sa overtime. Nagpakain din naman ang opisina, so cool.

Nung gabi na, tutal panay mga lalaki naman kami rito, yung isang kasama ko, naglabas ng pornong DVD.

Asteeeggg!!! Akala ko, ito yung video na may "greatest all-female gangbang" (barely legal summer camp), pero isang French film pala.

Sa buong buhay ko, dalawa pa lang ang napapanood kong French na porno. Yung una, magaganda yung mga babae. Typical porn, ano pa masasabi ko? Naghubad, nag-sex. Repeat. Swap partners. Repeat. Enjoy din yun.

Yung pangalawa, sigurado akong tatamaan ako ng kidlat dahil ikukuwento kong nanonood ako nito kaya naka-rubber shoes ako ngayon, mga pari't madre.

Okay, so cool na rin sana, tutal may uniform fetish din naman ako minsan. Yung mga gumanap na madre, hindi mukhang pokpok dahil hindi naglagay ng make-up. Believable na! Kaso sa gitna ng video, biglang may lumabas na dalawang madreng she-male! SYET! POTAH! Eject na agad! At hindi ko na nakita ulit ang video na 'yun.

Pero yung officemate ko naman, hindi naman siya yung tipo ng taong manonood ng sick porn shit tulad nung pangalawang French video na napanood ko. Absent yung officemate kong malamang ay nanonood nun.

"Art film yan na may sex scenes..." sabi nung officemate, habang nagro-roll na ang mga credits, panay French ang mga pangalan.

At ang masasabi ko lang, ito ang pinaka-boring na pornong napanood ko. Gaano ka-boring? Hindi lang boring na Market! Market! boring, eto yung boring na talagang nananakit! Sobrang boring nito na nung unang panahon, nung wala pang "boring" sa language ng tao, naramdaman na ng mga lumang scholars ang boring aura ng punyetang film na'to, at inimbento nila ang salitang "boring" para rito.

Okay, cute naman yung babae. Cute in a "di mukhang pokpok" kinda way. Teacher kasi yung babae. Teacher ng elementary. Pero background lang yun, walang nangyaring sex scenes sa classrooms. Actually, wala nga yatang nangyaring sex scenes sa buong pelikula, putanginaverymuch. Nagulat lang ako at pumasok siya sa room, at ayun, may mga bata.

Yung babae kasi ang bida. Payat, walang boobs, pero oks lang. Cute nga. Kasal siya sa isang male model na ayaw makipag-sex sa kanya. Isa sa mga first scenes ng movie, pinipilit pa siya ng babae na magtanggal ng shirt sa kama.

"Fine. But the underwear stays."

Yep. Actual dialogue. Tapos inattempt siyang bigyan ng blowjob, tapos pinigil siya nung lalaki.

"But you're hard..."

"That doesn't mean I want it."

Ladies and gentlemen, sabitan ng medalya ang lalaking ito.

So yun, may sexual hang-ups yung babae. At sa buong pelikula (at least hanggang sa point na nabuwiset na ako at nauna na akong umuwi) walang ginawa yung lintek na babae kundi mag-monologue at mag-philosophize sa hang-ups na'to.

Maniwala ba kayong 30 minutes na, wala pa ring sex scenes? At nang nagkaroon na, nag-cheer na ako dahil nagpakita na rin ng utong. Syet, pakiramdam ko napaka-pathetic ko dahil nagchi-cheer ako sa utong, habang nanonood ng French porn.

Ang matindi, pati sa sex scene, nagkukuwento pa rin yung babae sa kalaguyo niya ng problema niya sa buhay. Before, during, at after - panay daldal. Panay whining.

Sa puntong ito, sinabi nung may-ari ng video na babae pala yung writer at director ng movie. Tangina, alam ko hindi mo dapat mamadaliin ang babae sa sex, di ba? Dapat may foreplay kuno, at least yun ang sabi sa Cosmo mags. Pero namannn!!! Ridiculous na ang pacing ng video puwede na itong magbuo ng sariling genre - Catatonic Erotica!

Yun ding sex scene na pinakita, isang posisyon lang, at umabot ng 5 minutes. At wala kang marinig kundi yung pagma-mumble-mumble ng lintek na babae sa problema niya!

Kung i-vi-view mo naman ang pelikula bilang "sexy movie" lang, wala pa ring kuwenta dahil ang daming lingering shots. May point nga na akala namin still shot na yung pinapakita dahil mukha lang ng babaeng bida na ayun, nagmomonologue ulit. At mas matagal pa ang eksenang ito kesa sa sex scene.

Gusto ko ring sabihin na habang nagpeplay ang video, nag-net ako ng kaunti at mas marami pa akong nakuhang porno sa 2-5 minutes na pagse-surf ko, kesa sa 30 minutes na pagvi-view ko ng pelikula. At may internet filter pa kami - partida na yun!

Giddemmet, kaya bago pa ako tubuan ng ugat, tumayo na ako't nagpaalam. Gabi na rin, at tapos na yung trabaho ko. Yung mga kasama kong may sabit pa, naiwan na lang at nagtrabaho.

Kaninang umaga, tinanong ko yung officemate kong naiwan kagabi kung ano nangyari. Wala raw. Panay daldalan hanggang ending. Kaya mag-ingat sa porn film na ang title ay "X Romance."

Oda sa mga laruang jologs

2005-12-09T10:41:00.000+08:00

Dahil lumaki kami nung dekada nobenta, exposed kami ng mga utol ko sa mga cool na TV ads ng mga toys. Ito yung mga commercials dati na madalas pinapalabas sa time slot ng Saturday morning cartoons, at tuwing primetime dahil cartoons din ang palabas nun, at limited lang sa tanghaling tapat ang mga soap opera.

Marami man at mas magaganda ang mga laruan ngayon, mas cool pa rin ang mga laruan noon. Yep, kung ngayon masarap maging toy collector, noon mas masarap maging bata.

Nandun nun yung Cheezels tsaka Chickadees na nagpauso ng Jelly Gummies, at iba pang mga maliliit na laruang plastik. NAsira lang sila dahil sa kumalat na tsismis tungkol sa Blue Star tattoo na may LSD kuno. Coincidence bang kumalat yun nung may libreng water slide tattoo sila?

Da best din nun ang Uniwide cubao pagdating sa mga laruan, walang sinabi ang SM Toyland! Nauso pa yung Daimos snack na may libreng stickers ni Daimos, tsaka yung Shaider candy ng Sharkey Industries.

Siyempre, maganda yung mga McFarlane figures ngayon... astig ang detalye! Pero mas trip ko yung mga 80s-90s na mga laruan dahil lang sa sobrang pagka-wild ng gimmick!

Yun na lang siguro yun, mas maraming magagandang concepts ng laruan na lumabas nun, kesa ngayon na usually ay rehash lang ng isang product genre ang nangyayari. Nung 80s, bago pa noon ang mga robot na nagiging kotse, action figs ng He-man, GI Joe, at Teenage Mutant Ninja Turtles! Punta ka sa malls ngayon at ano makikita mo? Mas mahal na robot na nagiging kotse, at mas detalyadong action figs ng He-man, GI JOe, at Teenage Mutant Ninja Turtles.

Hinihintay ko lang yung Ghostbusters, pero iniisip ko, baka maging pathetic lang. Wala pa ring tatalo sa lumang series ng laruan nila nun. Wala ring tatalo sa lumang animated series nila nun.

Pero nung bata kami, di kami madalas bumili ng action figs. Pasko lang, tsaka birthday. Ang madalas na laruan namin, yung mga palengke toys.

Oo, cheap di ba? Pero nung panahon nun, hindi porke cheap, walang kuwenta agad. May nangyayaring trend din ng devolution sa palengke toys, at di man kasing-sikat at kasing-lovable ng mga mamahaling orig na action figs na mabibili sa malls, may mga naglalamay rin siguro sa pagkawala ng mga magagandang palengke toys, isa na ako dun.

Dati, nung elementary pa ako, meron kaming binibili nun na Godzilla curls. Mga small-time na junkfood na lasang mais, pero may libreng mga maliliit na monsters na pang-tantsing. Sa panahon ng Comic Quest stalls at anime, lilinawin ko lang na kasinglaki ang mga ito ng gashapons.

Gawa ito sa mga translucent na gomang may kulay, maganda ang detalye, ang sarap kolektahin. Nakapagtabi yung utol ko ng ilang piraso somewhere sa bahay. Kung titingnan mo, di ka makakapaniwalang free ang mga laruang ito sa isang cheap junkfood na tig-pi-piso lang.

Eventually, yung translucent na goma, naging solid opaque plastic na sa mga sumunod na editions. Tapos nawala na.

Nung panahon din ng Panday na animated series, nauso rin yung Panday curls. Tulad ng Godzilla curls, hugis cheese curls din, pero lasang mais. Sigurado rin akong hindi licensed itong snack na'to, pero ang cool dito, ang libreng laruan naman nito na pang-tantsing, ay mga Panday na characters!

Gawa sa goma, merong FPJ, at iba't-ibang halimaw na makukuha! Solid na goma, hindi maganda ang detalye tsaka proportions, pero alam mo talagang merong nag-tiyaga gumawa ng sariling molde para rito, instead na mangopya ng ibang laruan. Ang alam ko, meron ding ganitong bioman naman, pero pareho ng pagkakagawa ng sa Panday toys.

Fast-forward sa 90s, uso na ang WWF wrestling. Kada punta namin sa palengke, lagi kaming bumibili ng isang malaking bag ng WWF na laruan. Ang may gawa nito, Trusty Marketing. Sa isang supot, may isang set gn parts lang, kunwari, yung hips lang. Kukumpletuhin mo yung parts para makabuo ng isang WWF figure na around 5 inches ang taas! Ang matindi nito, mukhang sariling molde rin ang ginamit pero ang ganda ng detalye ng mukha! Maganda na rin ang quality ng plastic na ginamit. Kapag may doble kami, cinucustomize na lang namin ng pentel pen, at may sariling character na kami!

Simple lang ang articulation - ulo, kamay, hips, at tuhod, pero oks na ring pang-reenact ng mga kagaguhang napapanood namin sa TV.

Kasabay nito, meron ding Super Mario na rip-off (Super Mariano) bubuuin mo rin yung parts, at may Super Mario figure ka na. Popeye rin meron, pati Robocop. Orig molds yata ang gamit, una, kasi di ganun ka-pulido ang figure pag nabuo. Yung proportions nga, at yung itsura.

Napansin nga namin, basta Trusty Marketing ang gumawa, mas maganda yung quality para sa isang free toy. Nung mga late-90s, nakabili yung utol ko ng Trusty na laruan, inassemble namin, at pangit na yung fit at detalye. Bumagsak na rin ang quality as compared sa mga lumang laruan nila.

Ngayon, konti na lang ang makikita mong made in RP na laruan sa mga palengke dahil nagsibahaan na ang mga made in China na pekeng transformers o sailormoon. Minsan Gundam model kits pa. Oks naman bilhin lalo na kung mahilig kang mag-customize.

Pero lintek, ano ang nangyari sa booming toy industry natin? Dati kahit sa supermarket, merong mga laruang kotseng plastik na gawa ng Cherith, made in RP! Panay mga Volkswagen na Beetle pa na gawa ng Cherith ang mga laruan ko dati. At masasabi kong napaka-indestructible ng mga kotseng yun! Huling beses na nakabili kami, available na lang sa Goldilocks na design sa cake nung 21st bday ko (yep, bata pa rin ako... heheheh!)

Balang araw maghahalukay ako sa bodega namin.

i wish me a merry xmas

2005-12-08T16:11:00.000+08:00

Check out: http://meeowpaw.blogspot.com/

Blog ni Kitty Almazan, famous person sa FA.

Kung tinitingnan nyo yung December 8 entry na picture, sana ganyan ako kasaya ngayong pasko. At hindi joke yung caption. Damnit...

Pagmumuni-muni sa isang cubicle ng isang mall sa Cubao

2005-12-05T09:48:00.000+08:00

Napaka-boring ng Gateway Mall.

Di naman kasing-boring ng Metro Market Market, na sa tingin ko, ay ang vortex ng boredom.

Ilagay mo kunwari ang Gateway Mall sa ibang lugar bukod sa Cubao, at tingnan natin kung dadayuhin pa'to ng mga tao.

O baka ako lang ang inaantok sa Gateway? Dahil siguro hindi ako ang market nito. Parang Podium na class na class. Magkahawig ang aura ng dalawa. Ewan, wala kasi akong paki sa mga tindahan ng sapatos o branded na mga damit. Bigyan mo ako ng maong at t-shirt, buhay na ako.

Ang gusto ko lang sa Gateway? Yung gourmet pizza sa Pizza Hut Bistro.

Ang pinaka-ayaw ko? Yung mga CR na may bayad.

Hindi naman sa di ako pabor sa mga CR na may bayad. Understandable naman yun kung mga portalet sa park kunwari, dahil alam naman natin na di priority ng gobyerno ang pagpapaganda sa kapaligiran natin, di ba? So okay lang kung mga tao na rin ang magbayad ng maintenance sa mga public CR na ganito. At least, alam mo kung saan napupunta yung baryang binayad mo.

Pero kung call collect ang tawag ng kalikasan sa mall, lalo na sa isang malaking mall tulad ng Gateway, mali na yun, men.

Di ba? Nagbayad ka na ng parking, bumili ka na sa mga tindahan nila, ano ba kung ilibre mo na ang pag-jingle?

Yun ang shock ko nung unang punta namin sa Gateway. Hinanap ko yung restrooms, pagdating dun, may counter sa tabi, tapos tatanungin ka kung mag-si-CR ka. 10 pesos.
Inabot ko yung bayad, nakalimutan ko na kung may tiket ako o ano, syet, ihing-ihi na ako e. Basta pagpasok ko sa CR, may, errr, butler dun.

Okay, so kung may butler ka sa banyo, obvious na sigurong class ang banyo mo. May mood lighting pa, burloloy sa lababo at mga dingding, sobrang kintab ng marmol at tiles sa paligid, tapos may options ka pa sa sabong gagamiting panghugas ng kamay. Class - considering pa na banyo ito ng lalaki.

Bigla kong na-miss yung madidilaw na tiles at mga vandalism ng mga drawing ng etits sa pader. Nakaka-disorient din yung absence ng mapanghing amoy. May warp zone ba akong napasukan at napunta ako sa banyo ng isang 5-star hotel?

Okay, official na. ang banyong ito ay na-"Queer Eye." Ang mga kasabay ko sa loob, mga mapopormang bading na mukhang nandun lang para mamick-up ng high class na call boy. Buti na lang di metrosexual ang porma ko.

Pambawi siguro sa binayad sa interior designer yung sampung piso, pero naman, aanhin ko ba yung burloloy sa lababo, o yung mood lighting? Dapat ba akong ma-impress? Di ba nakakagulo pa yung bubunot ka pa ng sampung piso, o maghihintay ng sukli habang nagbabadya na ang pagsabog ng pantog mo?

Sa akin kasi, di naman ako pupunta sa banyo para tumambay. Sino bang pumupunta sa banyo ng mall para tumambay? Teka, sino bang MATINONG tao ang tatambay sa public toilet?

Kahapon, nagpunta ulit kami sa Gateway. Tapos naiihi na naman ako. Dapat, pipigilin ko muna, kaso di na kaya talaga. Nasa mataas na floor na kami nun e. Naglabas ako ng baryang pambayad, sabay lakad nang mabilis. Nagulat na lang ako kasi wala akong napansing cashier. Walang nagtanong kung mag-si-CR ako o ano. Tapos nakita ko may mga taong pumapasok sa pinto. Hmmm, baka makalibre pa ako, ewan, wala akong pake. Gusto ko lang sagutin ang tawag ng kalikasan.

Pagpasok ko, wow, libre nga ang CR sa floor na'to. Hindi magarbo ang banyo. Typical na mall CR lang. Simpleng ilaw, classic gray tiles, wala namang vandalism, pero oo, libreng CR nga. Lumapit na ako sa urinal at umagos ang naipong bottomless iced tea na parang waterfalls ng mountain dew.

Exhale pa nang malalim habang tumitirik ang mga mata sa ginhawang hatid ng pag-jingle...

Tapos may itim na gumapang, biglang lumitaw sa gilid ng urinal- malaking langgam na itim? Hinde, nakataas yung likod e... ALAKDAN!?

PUNYETA!

Biglang tumayo ang mga balahibo ko sa braso, at bigla akong nanlamig! Paano kung biglang tumalon itong alakdan sa pagkalalaki ko at ma-injection-an ako ng lason! Putaragis! Hindi ako makaalis o makalipat ng urinal dahil nasa kalagitnaan ako ng pag-jingle! Teka, kung tusukin man ako, mamamaga naman ang ari ko, tapos, hmmmm... puwede na akong maging porn star, pero paano kung bigla akong ma-paralyze? Na-i-imagine ko na, ilalabas ako sa banyo, nakahiga sa stretcher, nakahawak pa rin sa ari kong namumula't galit na galit, maga dahil sa lason, habang sumusunod ang nanay kong di makalakad sa kakatawa. Halo-halong imahe, parang flashback, papalapit na ang alakdan! Dapat pala binili ko yung kuwintas sa Quiapo na inilalako sa akin, e di dapat may orasyon na ako... putanginangsyet!

Pagtapat ng alakdan, sa akin, hindi pala ito alakdan... alupihan pala! Putanginang alupihan na nakataas yung buntot! Okay, nangangagat pa rin yun. Di ko alam kung naka-strike position na yung alupihan o hinde, ni hindi ko alam kung nakakatusok yung buntot nito o sa mandibles mangangagat, tangina, wala akong paki, either way, masakit pa rin sa pagkalalaki yun!

Oks! Tapos na ako! Pagpag, zipper, tapos!

Paglabas ko ng banyo, hingang malalim! Contemplate sa muntikang virtual pagkakapon! Damn you, Gateway Mall! Damn You!

Lesson of the story? Kapag sinabi ng management na magbayad ka ng sampung piso para maka-jingle, magabayad ka... or else...

Isang Dekada

2005-10-03T20:46:00.000+08:00

Naging part ako ng isang Focus Group Discussion kelan lang. Ano ito?
Well, basically, isa itong forum para sa marketing research. Magtatanong ng ilang questions sa mga participants para makakuha ng data na gagamitin sa pagmarket ng isang product.

Di ko na sasabihin kung anong product yun dahil hindi naman relevant.

Isa kasi sa mga tanong dun, ano raw sa tingin ko ang situation ko 10 years from now. Nasaan na ako in ten years? Medyo naaliw lang ako dahil kuwento ng mga kaibigan ko, staple yata ang tanong na'to sa job interviews, although di ko na-encounter yun. Ito yung mga tanong na kahit anong sagot mo (sa job interview), talo ka, in a sense na laging may hint ng BS ang sagot mo.

"In ten years, where do you see yourself in this company?"

Sagot 1: "In ten years I'll be a highly skilled worker in this
company."

Generic bullshit. Ano ba actually hinahanap ng sagot ng mga interviewers sa tanong na'to? May tama ba? May mali? Ang "Sagot 1" kasi, masyadong expected. Generic. Safe. Parang scripted na sagot sa question and answers sa Little Miss Philippines.

Sagot 2: "Having better skills and talents, I'll be your boss in less than ten years."

Unless na risk-taker yung interviewer mo, ano sa tingin mo ang chances na ma-hire ka? Pero tempting isagot ito, di ba? Kaso kailangan mo talagang magpa-exploit at maging white collar corporate slave, sad reality, kaya usually, ibibigay mo yung Generic Bullshit answer na Sagot 1.

Sagot 3: "Errr...Uhmmm... Wala lang... que sera sera... asteeegggg!!!"

Fuck. Insecure? Immature? Out.

So yun nga, ano ang tamang sagot? Oks lang, hindi rin relevant yun, at least sa situation ko sa discussion.

Ngayon, naaaliw ako nung tinanong sa amin yun sa group discussion, at naaaliw rin akong maging first post of the month ang issue na ito sa blog dahil ito ang aking birth month.

Yep. Isang di masyadong miserableng taon (sa pinas ako nakatira, kaya ang gauge mo lang ay "miserable" at "di masyadong miserable" unless na politiko ka o executive ng oil company) ang dumaan, at muli magmumuni-muni ulit ako para tingnan ang aking mga nagawa sa buhay ko nitong nakaraang taon. Progressive ba? Oks ba? Tapos gagawa ulit ako ng plano (o at least susubukan) habang kaharap ang isang bleak na kinabukasan sa perlas ng silangan. Ang task na ito mismo, para kang gumagawa ng bangkang papel habang nasa gitna ka ng dagat, at may bagyo.

So eto, sa group discussion, hindi lang isang taon ang pinapasilip sa akin- sampung taon. At dahil nga sa ito ang first encounter ko sa tanong, di ako nakapag-isip agad ng matinong sagot. Ano sinabi ko?

"Actually, que sera sera kasi ako e. Pero sana in ten years, may asawa na ako, dalawang anak... at sana naka-Porsche na ako."

"Teka, akala ko ba, maka-Volkswagen ka?"

"Hinde, Porsche 356 naman e, yung lumang Porsche na mukhang beetle."

Yep. True story.

Longshot din yun, medyo humorous lang, at sans pessimism.

Pero sa loob ko, brooding pa rin ang negative na pakiramdam.

Nung highschool kasi ako, may activity kami sa Social Studies. 1994 nun. Ang instructions ng teacher, i-drawing namin sa papel ang Pilipinas sa taong 2000. Kasagsagan ksi noon ng Philippines 2000 propaganda ni FVR. Anyways, i-drawing namin ang Pilipnas sa taong 2000, at magsulat ng maikling essay na mag-e-explain sa ginawa namin.

So yung mga kaklase ko, nagdrawing ng mga kotseng lumilipad, walang biro, hindi dahil siguro sa optimism, kundi dahil sa, well, ang taong 2000 noon ay futuristic pakinggan, at walang mas futuristic pa kesa sa lumilipad na kotse di ba? At oo, kung kaklase kita noon, maiintindihan mo rin na hindi optimism ang motivation para mag-drawing ng lumilipad na kotse.

Ako naman, gumawa ako ng outline ng isang city. Tapos mausok. Marumi. Simple.

Ang essay ko, something na parang "Ito ang Pilipinas sa taong 2000. Laganap pa rin ang polusyon, tambak ang mga basura, masikip ang mga kalsada dahil sa trapik. Wala pa rin kasing disiplina ang mga tao, bulok pa rin ang mga politiko, etc., etc., rant-rant..."

Okay, masyadong negative di ba? Di ko alam kung ano ang grade ko nun, pero pasado ako. Tangina, dapat nga nakipagpustahan pa ako. 6 years mula nang sinulat ko yun, hindi pa rin makagawa ng maayos na electric car ang mga manufacturers. Problema pa rin ang polusyon, bulok pa rin ang gobyerno, at si Erap ang presidente. Syet, yun ang catastrophe na di ko na-predict. I won, pero di ako masaya, demmet.

Tapos kelan lang, tinanong ako, nasaan ako after ng sampung taon?

Honestly, di ko alam. Pero di ko pwedeng sabihing hindi ko alam, di ba? Hence, que sera sera.

Napaka-unpredictable mabuhay sa Pinas e. Sa loob ng sampung taon, obviously, maraming mangyayari. Pwedeng magkapamilya ako at magka-anak, at di na makatulog sa gabi dahil sa takot sa mga susunod na taong haharapin ng mga anak ko. Pwede ko sabihing namatay na ako sa sama ng loob. Pwede ko sabihing naging OFW na rin ako, at binubuhay ng remittances ko ang ingratong bansang ito.

Pwedeng miserableng writer pa rin ako pagkatapos ng sampung taon, at di na magkapamilya dahil hindi kayang bumuhay ng pamilya ang sahod dito, kaya
nag-ra-rant pa rin ako sa October 2015 entry ng http://canislupusfidelis.blogspot.com in retrospect ng article na'to.

Pero sigurado ako sa isang bagay, fuck, longshot yung magka-Porsche ako, demmet.

Happy Birth month, Evil Wolf.

Fan Mail Link

2005-09-14T10:22:00.000+08:00

Nope, di fan mail ko.

Nag-post recently sa forums namin ang isang friend ko from Peyups. Chineck ko yung lnik ng blog niya, at dinagdag ko na sa link sa gilid.

Sa ngayon, ang last entry niya ay isang actual fan mail sa isang artista. Basta check nyo na lang yung entry sa -

http://coppersulfatepentahydrate.blogspot.com/

Putragis, nakablock ang blog ko rito sa office dahil sabi ng internet filter, 32% sexual content daw. Punyeta.

Pero blogger, nabubuksan kaya eto, nakakasulat ako ng entries.

Anyway, tungkol sa fan mail, ang unang encounter ko pa lang sa ganitong sulat ay nung pinabasa sa amin ng teacher ko dati sa CW ang ilang published letters kay Nora Aunor nung '60s o '70s.

Nung mga panahon na yun, may pauso sila ni Pip na "anak-anakan" na manika na may pagkahaba-habang pangalan. Ewan ko kung sinong magaling ang nakaisip na magandang idea ang ganung klaseng kagaguhan.

Syet, hindi naman sa kasing-pathetic yun ng idea ng pagkakaroon ng isang inflatable sex doll, pero wow naman, bakit di na lang mag-ampon ng totoong bata? Di ba? kung hindi ito kagaguhan, kabaliwan siguro tulad ng nangyari recently kay Rita Avila...

So yun nga, ilan sa mga fan letters na yun, ay naka-address sa manika. Yep. So mali akala ko, hindi pala malaking kagaguhan yung idea ng pagkakaroon ng anak na manika. Mas malaking kagaguhan yung pagsulat sa manika! Tipong "how are you? Inaalagaan ka ba ng mommy and daddy mo?" What the fuck!?

Kung akala nyo nag-evolve na tayo sa kakagawa ng fan mails na ganito, check nyo yung blog ng friend ko ulit, nasa taas yung link, at basahin ang isang magandang example dun.

Hindi ko na alam kung ano nangyari sa manika. Tumanda na ba't nagign sex doll? Kinidnap at tinubos ng play money? Nabuhay at naging si Matet?

Hmmm... Isa ito sa mga misteryo ng buhay na wala akong paki kung may closure o wala...

Angst.

2005-09-07T21:57:00.000+08:00

Dati, isang hapon nung nasa college pa ako, o siguro isang tanghali nun, habang naghihintay sa next class, nag-uusap kami ni Bopis.

'Di ko na maalala yung topic, o yung eksaktong conversations, pero ang na-stuck sa utak ko, yung sinabi ni Bopis. Pabiro, pero may halong katotohanan.

Di raw niya ako ma-imagine na maging tatay.

"Bakit?" tanong ko.

"Kasi masyado kang angst-ridden."

Minsan iniisip ko, naging writer ba ako dahil puro angst ako? O puro angst ako dahil writer ako?

Debatable pa kung naging magaling na writer ako o hindi. Personally, wala na akong pakialam.

Anyway, maraming paraan kung paano i-analyze yung sinabi ni Bopis. Sobrang angas ko ba na lahat ng babae ma-te-turn-off sa akin, kaya di ako makakapag-asawa't magka-anak? Sobrang angas ko ba na di ko kayang maging family man? O sobrang angas ko ba na marami nang galit sa pinagsusulat ko, at isang araw na lang aabangan ako sa labas ng opisina ng mga kaaway ko't kakapunin ako sa gitna ng Ayala Avenue? O baka, nakakabaog lang talaga ang pagiging maangas?

Di ko alam.

Last year, may nakilala ako, at nakalimutan ko ang angas ko.

Akala ko wala na. Happy ending kumbaga.

May stable work na ako, may seryosong relationship. Kahit yung mga kabarkada ko, nanibago sa akin. Siguro kasi yung mga ngisi ng sarcasm, napalitan ng ngiti ng sinseridad? Wala ako sa posisyon na magsalita mula sa poitn of view ng iba. Bottomline, okay na ako.

Kung okay ang lahat, siguro, ilang taon lang, makakaipon na ako. Tapos, maglo-loan ako sa bangko para makabili ng isang maayos na bahay sa isang maayos na neighborhood. Tapos, mag-aasawa na ako. Magkaka-anak. Dalawa sana.

Tapos tuwing weekends, tuturuan ko magdrawing ang mga anak ko, tuturuan magbasa ng komiks (kung may Funny Komiks pa), tapos manonood kami ng cartoons buong araw hanggang tawagin kami ni Misis para kumain ng Steak (kung mag-i-imagine na ako, lubus-lubusin na, di ba?).

Simple.

Ilang buwan lang, bumagsak ulit ang bagyo. Nabuhay ulit ang bahay-angas.

Hindi na ito epekto ng politika natin. MAsyado na akong lubog sa trabaho para makitsismis pa sa katarantaduhan ng mga botante natin, at ng mga lider na hinalal (except kay GMA) nila. Huling beses na sumilip ako sa labas ng cubicle ko, wala pa ring dangal ang mga kongresman natin, so anong bago?

Ekonomiya? Bah. Itutulak lang nito ng ilang taon yung domestic bliss na napapanaginipan ko. Oo, natuto na akong maging optimistic, o at least, magpanggap na optimistic.

Pero buhay ulit ang angas. Nandun ulit sa dibdib ko, mabigat, gustong sumabog.

Bigla-bigla, isang buhos. Isang tsunami, isang hurricane Katrina. Yung putanginang trapik sa Makati. Yung putanginang trapik sa C5. Yung putanginang dyipning nagpapalit ng gulong sa gitna ng isang 2-lane na kalye habang rush hour. Yung mga putanginang starstruck na masang naghuhukay ng libingan nating lahat pero binobola ng mga politiko't kinukunsinti ng kaliwa. Yung putanginang gwardiya sa baba ng building namin na laging sinisilip ang gamit ko dahil naka-maong ako't t-shirt, pero yung mga putanginang naka-longsleeve at polo pinapadaan lang.

Biglang bumuhos.

Nanginginig ang mga kamay ko sa galit. Kumakabog ang dibdib ko. Puno ako ng lason.

Maraming salamat sa prinsesang pinahaba ang sungay. Maraming salamat sa mga taong in denial.

Pag-uwi ko kanina, nakalimutan ko ang gutom. Pagod na pagod ako sa trapik, pero nakalimutan ko ang antok. Nanginginig ang mga kamay ko sa galit.

Gusto kong maiyak sa galit. Gusto kong sumuka.

Dapat maging objective? Dapat malamig ang ulo?

Haha.

Tama ka, Bopis. Di ako pwedeng maging tatay. Di ko pa kayang sikmuraing mangunsinti kapag harap-harapan kang ginagago.

Basagin na ang mga pangarap.

Walang happy endings dito.

Christian Games for the Flock

2005-08-12T10:10:00.000+08:00

Christians Code Heavenly Games

By John Gartner

02:00 AM Aug. 04, 2005 PT

PORTLAND, Oregon -- Christians looking to provide alternatives to the sex and violence of video games like Grand Theft Auto are trying to attract some of the PlayStation generation with more wholesome fare.

Fledgling companies from around the globe showed off new titles focusing on morality and stories from the Old and New Testaments aimed at pre-kindergarten to young adults at the Christian Game Developers Conference here last week.

The startup companies hope that games with biblical messages can parallel the recent surge in the popularity of Christian music and cinema. But don't look for multiplayer smiting or wrathful vengeance in their offerings: The games that will show up on retail shelves in time for Christmas emphasize narrative stories and learning rather than action.

****************

Nandito ang buong article = http://www.wired.com/news/games/0,2101,68401,00.html?tw=newsletter_topstories_html

****************

Okay, cool. May problema lang sa game concepts na binanggit sa news article- kung hindi GENERIC and idea, napaka-BORING!

Yun na lang kunwaring "Timothy and Titus" -

"Instead of the health and weapons points used in other role-playing games, players collect love, hope and faith points to power their missions. When they meet foes, instead of fragging them as in Halo 2, the disciples earn their halos by praying for them or using the "finger of God" to drive out evil spirits."

Siguro cool ito sa mga die-hard Christians, pero kung ang objective mo ay ma-capture ang isang segment sa video game market, panis ka na! Anong appeal nito, kunwari, sa isang hardcore gamer? Basahin mo ulit yung naka-quote na paragraph, na-excite ka ba sa punto na bigla kang napasigaw ng "WHOAH! PUNYETARAGIS! ASTEEEEGGGG!!!"? O kung napasigaw ka man ng "PRAISE THE LORD!" sa excitement, well, ikaw lang malamang ang bibili ng game na yun.

Ang problema kasi, di mo puwede i-compare ito sa success ng Christian rock. Pareho man silang nagcacapitalize sa isang popular media, ang factor na magdedetermine kung swak ang product mo o hinde, ay sa subtlety ng message. Kung preachy ka masyado, yung mga followers mo lang ang magpapatronize sa produkto mo, hindi ang general public, at kung ganun ang mangyayari, failure ang venture kung icoconsider mo yung fact na kaya ka nag-mainstream ay para maka-attract ng mas maraming tao sa paniniwala mo.

So sa field ng video games, kung ang ipanglalaban mo sa isang violent game ay isang game kung saan nagdadasal ang bida para sa kalaban niya, kailangan mo ng napakaraming, errr, Faith points para maka-goal.

Kaya naman, siyempre, gumawa ako ng sarili kong game concepts para sa flock. Yep, religious ang tema, siyempre, pero ang appeal nito? Mas naka-base sa reality ng simbahan, at hindi sa isang sanitized happy-sappy-preachy propaganda. Ngayon, ang problema ko na lang, funding.

1) Sim Church

Okay ito, parang Sim City. Pero ang difference, religion naman ang i-e-establish mo. Magsisimula ang game sa Stone Age. Kailangan mo ng pangcontrol sa tribe mo. Ang maganda sa game na ito, magkakaroon ka ng virtual hands-on experience sa pag-establish ng religion. Lahat ng tactics na puwedeng gamitin para protektahan ang business, este, ang Faith, kailangan mong gawin! Ayaw mag-convert ng kabilang tribe? RELIGIOUS WAR! May loopholes sa doctrine? SUNUGIN ANG MGA HERETICS! Mababang funds? COLONIZATION!!! Pedophile/Maniac monks? WHITEWASH!!! Matinding brainwashing device? BOW TIE AT CHECKERED SUIT!!! Magsisimula ka sa pagiging shaman, hanggang sa maging Santo.

2) Sim Church Expansion

Wala pa akong naiisip na magandang title sa expansion game na ito, pero ang setting nito ay contemporary Manila. Ang difference nito sa unang game, may specific kang kalaban dito. May 2 faction - puwede kang pumili kung ikaw si Manalo, o si Soriano. Ang labanan dito, mag-e-extend sa cable TV. End of the day, ang may pinakamaraming ma-brainwash na tupa ang panalo! Meron pang side game na mala-Tekken, pero si Manalo at Soriano lang ang fighters, secret character yung assistant ni Soriano na mukhang bangkay.

3) Grand Martyr

Eto, cool ito! Bakit? KAsi open-ended ang storyline, Kung yung mga naunang games, tungkol sa conformity sa religion, dito naman, may FREE WILL ang character mo! Mala-Grand Theft Auto ang format ng game, at ang character mo ay isang Jehovah's Witness na magaling sa kanyang craft - pangungulit sa mga taong nanahimik sa bahay, at pagbebenta ng booklets. Saan papasok ang free will dito? Well, nasa iyo ang power kung paano mo i-she-shape ang morality ng character mo. Puwede kang maging badass o hindi. Tipong, pagkatok mo sa isang bahay, puwede mong kontrolin ang character mo kung magiging magalang o makulit na bastos. Pag pinapasok ka sa bahay, puwede kang mag-preach, o kung siraulo ka, puwede silang nakawan. At may "hot coffee mod" din, hehehe! Di lang limited sa bahay-bahay ang missions mo. Para makakuha ng bonus points, supalpalan mo ng Jack T. Chick comic strips yung mga pedestrians! Siyempre, may good at bad points kang matatanggap sa bawat deed na gawin mo, puwede kang mapunta sa langit, puwede sa impiyerno!

4) Battle Church

Eto naman, mas historical, therefore, educational. War simulation ang genre, at may kaparehong game engine ng Command and Conquer. Ang setting natin ay medieval times. Kung yung Sim Church, nagfofocus sa pag-establish, at pag-manage ng religion, ito naman, total domination pa rin ang goal, pero ang gamit mo, brute force! Ang factions na naglalaban-laban ay mga major religions, na may kanya-kanyang special units at weapons!

Okay, so siguro medyo violent ang mga concept games ko, pero meron bang religion ngayon na walang dugo sa kamay? May redeeming value naman dito- yun ay ang love of god. Sa sobrang pagmamahal mo sa diyos mo, kakalimutan mo ang "love thy neighbor" na commandment para ma-suppress ang mga infidels - na, kung titingnan natin ang ating history, ay ang moral lesson ng lahat.

Amen.

May mga araw na gusto kong ibato ang TV namin sa labas...

2005-06-30T08:44:00.000+08:00

Part 1: Oposisyon

Nanonood ako ng news kagabi dahil gusto ko makita kung ano pa ang mga susunod na events na mag-a-unfold sa Gloria tapes telenovela, tapos, ayun. Si Susan Roces, galit na galit. Gustong mag-incite ng EDSA 4 na hindi. Salamat na lang sa mga reporters na nagtatanong ng obvious o nang-gagatong lalo.

Kahapon sa speech ni Susan Roces, sino ang mga taong nag-i-eat-bulaga applause (run in place, clap hands above head - eat bulaga applause ayon sa officemate ko)? Mga taong walang magawa sa buhay nila, tulad na lang kunwari ni Ely "Pamakuan" - yung patriotic asshole na kung hindi nagkakalat ng pako sa EDSA, nangangarap na dumila sa wetpaks ng mga kano kasama ng kanyang Dicovery Crusade.

Tama yan. Sige, mag-EDSA 4 tayo! Tapos magtanong tayo ulit kung bakit walang mangyari sa atin!

Ganun na lang lagi di ba? Patalsikin si Erap. Patalsikin si GMA. Pagkatapos, ano? Patalsikin si Noli? Patalsikin si Loren? Patalsikin si Susan?

Okay, siguro obvious nang wala na akong bilib sa Pinoy. Wala na akong bilib sa masa. Syet, mamatay na ang masa, mamatay na ang Pinoy. Mahiga na tayong lahat sa communal na libingang hinuhukay sa atin ng majority.

Nagsimula yung disappointment ko nung EDSA 3, nung sumugod ang mga iskwater na ERAP loyalists sa EDSA Shrine, at nung panahon na yun, zero crime rate daw sa Metro Manila. Punyeta, sinipa natin si Erap, tapos eto, EDSA ulit para ibalik siya.

After nun, yung election. Paano mo ba maipapaliwanag kung paano naging Senador si Jinggoy at si Loi? Simple, hangal ang mga botante.

Tapos ngayon, eto na naman. Yung mga aktibistang galit dati kay Erap, sumama na sa mga Pro-Erap dahil galit sila ngayon kay GMA. Ewan ko, pero sa tingin ko may limitasyon ang mga salitang "The enemy of my enemy is my friend."

Anti-Erap ako nun, at sus, Anti-GMA ako ngayon. Pero makikisama ba ako sa mga Pro Erap na anti-GMA ngayon? Paano kung ipinagdadasal kong mamatay na silang pareho?

Labo-labo na e. Wala ka nang ganang pumanig kahit saan. Sino iuupo ng oposisyon kung matanggal nga si GMa? Si Susan? Si Erap ulit? Bulok ang administrasyon, bulok din ang oposisyon. Sabi nila, mas mabuti raw ang demonyong kilala mo, kesa sa demonyong di mo kilala, pero sa kaso ngayon, puro mga recycled na demonyo ang nakapaligid sa atin, at di mo rin masabi kung sino ang lesser evil.

Ang positive side sa lahat ng ito? Mukhang wala nang ganang mag-EDSA ang mga tao. Buti naman.

Part 2: Administrasyon

Nonsense. Ano ang punto ng lumabas sa TV at amining sa'yo yung boses sa tape, kung ang apology mo lang ay dahil sa gumamit ka ng telepono? Ewan, siguro same point ng pag-preach ng austerity measures habang nagbabakasyon sa China kasama ng buong angkan.

Okay, kung di pa sapat na insulto sa talino ng mga tao itong apology na ito, kailangan pang i-hype ang napaka-patriotic na sakripisyo ni First gentleman Mike dahil na-exile siya sa US.

Awwww... touch naman ako.

Kawawa naman si Mike, kailangan niyang iwan ang Pilipinas para magpunta sa US...

Punyeta, kung sakripisyo sa bansa ang pagpunta ng US para gumasta ng Jueteng payola,e dapat magtayo na tayo ng mga templo para sa mga OFW natin na MAS MARAMING NAITUTULONG sa ekonomiya ng bansa.

At nagbabayad ako ng tax para suwelduhan ang mga impaktong ito?

Kuwentong Kuba

2005-06-07T13:41:00.000+08:00

Di ko talaga intensyon panoorin. Nandun lang ako sa telepono kagabi, nagfa-follow-up sa isang kaibigan, pero di ko maiiwasang mapatingin sa TV sa sala namin, kung saan nanonood yung mga tao ng first episode ng Kampanerang Kuba.

Okay, una sa lahat, wala akong galit sa mga kuba. Nagda-drive ako ng isang VW Beetle, na obviusly, ay Kotseng Kuba. At hindi ako role model ng good posture (kapag writer ka, malaking problema ang laging nakapasan sa likod mo)at ilang beses na akong napagsabihang wag maglakad nang may slouch.

Pangalawa, wala akong comment kung ano ang gustong ipalabas ng channel 2. Putsa, telepantasya naman yan, di ba? MAs cool nga actually ang genre na ito kesa sa telenovela. At least nagiging creative na at imaginative ang networks. (Oks na sana, kaso kailangan pa nilang maglabas nung soap opera na rip-off sa mga "batang yagit" nung 80s). Nagkaron na tayo ng sirena, mga taong "mey melelekeng pekpek," superheroes, at ngayon, mga kuba.

Ayan, nag-start na... WHAT THE HELL!?

Okay, so may nakikita akong CG ng 2 gargoyle statue na parehong ka-boses ni Kiko Matsing. Siguro masyado akong high sa optimism ko kanina na di ko naisip na di tayo puwedeng gumawa ng isang bagay na walang rinirip-off sa iba. Example na'to.

Oks lang sa akin na nagmukhang intro sa Hiraya MAnawari, o Kulit Bulilit itong intro ng Kamapanerang Kuba. MEdyo gulat siguro dahil parang masyadong pambata yata ang target ng palabas dahil pa-cute yung CG.

Pero, sus naman! Kailangan mo bang i-rip-off yung idea ng nagsasalitang gargoyles ng Walt Disney (na actually, ay isang malaking ka-stupiduhan ng Disney)? Di na ako magugulat kung inintroduce nung mga Gargyle ang sarili nila bilang si "Victor" at si "Hugo." O "Quasi" at "Modo." O para mas korni, si "Ku" at si "Ba." Anyway, di ko rin naman nakuha ang pangalan ng dalawa, so no further comments na lang.

Isa pang problema ko rito ay napaka-alien ng church gargoyles sa Pinas. Sa bansang ito na tinatawag na Satanista ang mga punks, saan ka makakakita ng Gargoyle sa tuktok ng simbahan? (Hindi counted si Bro. Mike at si Soriano, siyempre kasi wala naman silang simbahan, di ba?)

Ang pinakamalapit na "gargoyle" na nakita ko ay yung mga "Chinese Lions" na istatwa sa bakuran ng San Agustin Church sa Intramuros. Ngayon, di ba mas orig nang konti kung mga Chinese Lions ang nagsasalita, hindi gargoyles na bato?

Okay, so na-distract ako dahil may kausap na ako sa telepono. Tapos, may narinig akng weirdo. Music. Disco music. Pagtingin ko sa TV... WHAW!POTAH! NAGSASAYAWANG MGA KUBA!

SYET! MAY MGA KUBANG NAGDA-DANCE NUMBER SA TABI NG ILOG!

Di ko alam kung matatawa ako o ano! Ang daming kuba - at galing ito sa taong uma-attend ng car shows ng Volkswagen Club!

At ayun, nalaman ko, ito pala ang kaharian ng mga Kuba. Apparently, ang mga kuba ay mga magical beings na parang engkanto, at nakatira sila sa isang kaharian sa tabi ng ilog kung saan sila'y masayang nagdadance number. Owrayt! Matutuwa siguro ang tatay kong surrealist dito.

Tapos makikita natin ang prinsipe ng mga kuba. Okay, prinsipe siya ng mga kuba, pero puno ng langib yung mukha niya. Alam nyo ba yung asukal sa banana-q? Di ba buo-buo yung crust ng asukal sa banana-q? Ganun. Ganun ang mukha ng prinsipeng kuba. So, bukod sa pagkakaroon ng bukol sa likod, ang requirement din para maging kuba ay yung burog sa mukha.

Ewan ko kung ilang kuba ang na-offend sa pilot episode na ito. O ilang tao.

Anyway, biglang lumabas ang errr, sidekick-alalay ng prinsipeng kuba, isang unano. Isang unanong nakasuot ng costume na rip-off kay Piglet sa Winnie the Pooh. Great.

Marami pang mga mythical characters sa kaharian ng mga kuba. May nakita akong cyclops dun, at babaing may ilong ng baby, pero di ko na napansin kung kuba sila. Pero syet, para maging kuba at cyclops? Lintek, napaka-kawawa mo na nun. Kailangan mo sigurong maging politiko sa past life mo para ma-reincarnate bilang kubang cyclops.

Sa kasamaang palad, di ko na tinuloy ang panonood sa TV. Huling tingin ko, mukhang may lindol sa kaharian ng mga kuba, pero nandun pa rin ang mga kuba, nakatayo sa tabi ng ilog, mukhang bad trip dahil naunsyami ng lindol ang isa na namang dance number.

Okay, so siguro unfair masyado na i-judge ang palabas na ito sa unang episode pa lang. Tutal, may room pa naman for improvement ang isang palabas na may Disney rip-offs at nagsasayawang kuba, di ba?

At susmaryosep! Ano ba problema ng camera? Bakit screwed up ang mga kulay sa palabas? May sale ba ng kulay orange na pintura o nalublob ba sa orange juice yung film? May malaking demographic ba ng mga color blind sa audience? Naknangsiomai, sobrang tingkad ng mga kulay ng Kampanerang Kuba, nagalgal yata ang colored TV namin!

Pero kung may natutunan ako sa mga raket ko, at mga toma sessions, hindi pa tapos ang script ng isang telenovela. O telepantasya. O kung ano man ang i-label diyan. Ni wala pa yatang nakakaalam kung anng direksyon ang tatahakin ng kuwento, o kung paano ito magtatapos.

So itataas ko na lang ang aking bote ng tubig sa pag-asa na, ayun, mag-i-improve ang palabas.

Cheers.

Enlightenment

2005-06-03T13:59:00.000+08:00

Maraming nagrereklamo sa sex and violence sa media natin ngayon. Sino nga ba ang hindi masusuka sa mga nagkalat na scandal videos ngayon, di ba? Actually, sa simula, medyo kinky pa, pero gaano man kababa, pinatunayan nating mga Pinoy na kaya pa nating dalhin ang scandal videos sa bagong level ng kababaan.

Ilatag mo kunwari sa isang timeline ang chrnological order ng paglabas ng mga scandal video sa history natin, at makikita mo kung saan tayo tumawid mula sa "kinky" papunta sa "PUNYETAKADIRISYETNAKAKASUKANGPUKENGINA!!!" salamat sa video ni Mahal, at ni Ethel Booba.

Pero hindi ito tungkol sa sex.

Violence? Hah! Puno ng violence ang news. O kahit na wala sa news e, yung kapitbahay naming asshole, laging pinipiling mag-away - as in "away" na kumpleto - bugbog, iyak, hiyaw, etc. - kapag lampas hatinggabi na.

So ano gagawin natin para sa kapakanan ng ating kabataan? Wala na bang isinusuka ang TV natin kundi sex and violence?

Napag-isip-isip ako isang gabi, at ang verdict? KAILANGAN NATING HANAPIN ANG PANGINOON!

Tama! Kaya isang gabi, wala akong magawa, nag-channel surf ako, at napalipat ako sa "Dating Daan." Siguro'y dito ko matatagpuan ang inspirasyon upang ako'y magbagong-buhay na't muling makilala ang aking Diyos. Alam ko, corny pakinggan, pero mas corny, mas mabuti, religion ang usapan e. Humanda na akong ma-enlighten.

Sa palabas ngayong gabi, may iniinterview sina Sorianong isang babaeng dating taga-Iglesia. O para maging eksakto, dating nagtatrabaho sa Financial department ng Iglesia. Aba! Masaya 'to. Anyway, ang premise ng palabas, maraming pera ang Iglesia ni Kristo, maraming kinukuha sa mga members niya. Habang pinapanood ko ang episode na ito, lalo akong naniwala na dapat talagang lagyan ng tax ang mga simbahan, pero tackle natin sa ibang araw ang isyung ito.

Lipat naman ako sa channel ng Iglesia, at nadisappoint dahil naka-sign off na sila. Pagbalik ko kina Sriano, nasisira-sira ang transmission. Sabotage o Act of God?

Ewan, inantok na ako at natulog.

Nung sumunod na gabi, nanonod ulit ako, sa channel ng Iglesia, binabatikos na naman nila si Soriano. May mga footage sila na nagpapakita ng mga inconsistencies sa mga pinagsasabi ni Soriano, particularly sa mga stand niya sa "White Lies." Syet, kitang-kita na madalas bumaligtad si Soriano.

Sa kabilang channel naman, binabanatan naman nina Soriano ang Iglesia. Ang isyu naman, yung challenge para sa debate na di matuloy-tuloy. Puta! Nagkaroon ng challenge! Lumabas pa sa dyaryo last year! Bakit di ko alam na nagkaron ng challenge? Ah, kasi may pinagkakaabalahan akong importante nun, tulad ng paglilinis ng pusod.

So ganun, naghamunan ang 2 panig, kagat dito, kagat dun, pero di matuloy-tuloy kasi laging bumabaligtad yung Iglesia. ( "Sige! Debate ba ang hanap! Laban kung laban!" tapos next week "Aba! You're not a worthy opponent! Hehehe!")
At dun naka-focus ang batikos nina Soriano at nung kasama niyang mukhang nakangiting bangkay.

Sa akin naman, punyeta, masaya siguro kapag natuloy yung debate! BAbaba siguro si KRisto mula sa langit, tatayo sa tabi nilang dalawa... sabay headbutt! Yeah...

Actually, mas cool nga siguro kung nagsama-sama na lang lahat ng followers nung 2 mokong sa isang isla, sabay battle royale.

So ano nangyari sa venture ko sa paghahanap sa Panginoon sa TV? Actually, nakalimutan ko, nalibang kasi ako sa kakapaanood sa dalawang Kristiyanong channel na nag-e-engage sa napaka-Christian na gawain tulad ng... pagbabatuhan ng bullshit.

Gusto ko sanang manood na lang ng porn, dahil walang saysay namang magpakabuti kung ang makakasama mo sa langit ay si Soriano at ang sidekick niyang mukhang bangkay at yung mga tropa ni MAnalo, di ba?

KAso naalala ko, hindi sinoli sa akin ng mga kabarkada ko yung video ko ni Skylar Knight.

Biglang dumilim ang aking paligid, at nakaramdam ako ng napakabigat na panlulumo sa aking puso. Tumingala ako sa langit, basa ng luha ang aking mga pisngi, sabay hiyaw - "WALANG DIYOS!!!!"

Self-portrait - Southpark Style!

2005-05-09T13:50:00.000+08:00

'nuff said.

kuha ka rin:
http://www.planearium2.de/flash/spstudio.html

Taps

2005-05-04T12:31:00.000+08:00

Unfortunate na ang unang post dito para sa month na'to ay isang post ng pakikiramay.

Kagabi, nung chineck ko yung telepono ko, nag-text si TJ. Namatay na raw yung lolo niya.

Ang alam ko, sa mga kuwento na rin ni Tj, WW2 veteran ang lolo niya. Lieutenant nung WW2 na in charge sa isang machine gun company, survivor ng death march, at survivor din ng pag-torture ng mga sundalong hapon sa Fort Santiago. At recipient din ng purple heart.

Nakikiramay ako sa mga naiwan ni Ret. Capt. Celso Dimacali, PA.

WHAT THE FUCK!?

2005-04-28T11:16:00.000+08:00

Paki-eksplika nga sa akin...

ANONG GINAGAWA NI KRIS AQUINO SA BAGONG COMMERCIAL NG SAN MIGUEL BEER!?

May balak bang mag-corporate suicide ng San Miguel!? Kung sino man ang gumawa nung ad na yun, malamang galit sa mga tomador! Syet! Anong susunod? Si Boy Abunda, makikipagtagayan ng Ginebra?

Oi! Campaignable yun! Habang nag-iinuman yung mga tao ng Ginebra, papasok si Boy Abunda sabay banat sa kanyang pseudo-intellectual malanding boses - "BILOG ANG MUNDO, PARANG ULO KO! MWAHAHAHA!" Tangina, buuin ko na yung storyboard... pang-portfolio din yun...

Maraming salamat, mga paksyet! Beer na lang ang isa sa mga pleasures ng aking pathetic na buhay, at kailangan pang lumabas ng shit na'to!

At ang nakakainis? Balak ko pa man ding gawing "tagline" ng blog na ito - "okay basahin nang may hawak na malamig na bote ng beer." Ngayon, hindi na...

Pero strategy kaya talaga ito? Sa dami ng mapi-piss off na beer drinkers sa bagong SMB ad, lalo silang magpapakalasing para malimutan yun. Tapos tataas ng 200% ang sales nila...

Langhiya, magtitiis na lang ako sa sioktong mula ngayon...

Ong Bak

2005-04-25T10:05:00.000+08:00

Kung matutong gumawa ng matinong action movie ang mga Pinoy, parang Ong Bak ang resulta. Ano ba ang Ong Bak? Isang Thai action movie na, sana, ay showing pa rin ngayon. Must see, pare. Gusto mo ng badass all-out bakbakan? Two Words - Ong Bak.

Maganda nga ang mga suave at smooth na choreoographed fight scenes sa Crouching Tiger, pero ayun, ang keywords dun ay "choreographed," "smooth," at "suave."

Sa Ong Bak, kung idedescribe ko ang fight scenes, understatement na ang "rough."

Nagsimula ang lahat nang nakawin ang ulo ni Ong Bak, o yung buddha na statue, sa isang maliit na village. Malungkot ang lahat, pero di tulad ng mga dukha sa tagalog movies na walang ginawa kundi umatungal at umatungal nang sobrang lakas na gusto mo nang ihampas ang remote sa tv, tahimik na nanlulumo ang mga Thai villagers. Pinadala nila si Ting, ang local martial artist nilang kamukha ni Mark Dacascos, sa Bangkok para hanapin ang magnanakaw na si Don, isang payatot na lalaking kamukha ni Mike Nacua.

Sa pagpunta sa Bangkok, nakilala ni Ting si Hamlae, ang token comic relief, conman with a golden heart, at si Muay, babaeng kasama ni Hamlae na tinagusan sa isang eksena. Hehe.

Sa ending, siyempre, nabawi rin ni Ting ang ulo ni Ong Bak. Happy ending.

Okay, so malabnaw siguro ang plot. Medyo predictable sa ilang parts, pero, bro, di mo papanoorin itong pelikulang ito para sa plot. Nanonood ka ba ng TF films para sa plot? Nanonood ka ba ng action films natin para sa plot? At sa dalawang huling example, loose pa ang paggamit ko ng term na "plot."

Kaya eto, diretso na tayo sa pinaka-essential element ng Ong Bak - Action!

Analyze natin muna ang bida natin. Si Ting, isang martial artist. Di niya kailangan gumamit ng baril. Di niya kailangan magkaroon ng leading lady na pokpok o prostitute, na napaka-ironic kung icoconsider na sa Bangkok ang setting natin. Di kailangan ni Ting ng love scenes. Di niya kailangan ng mga korning dialogue na mala-"HINUKAY KO NA LIBINGAN MO! ISANG BALA KA LANG HAYUP KA!!!" Di kailangan ni Ting na ipagmayabang ang machismo niya habang nakasuot ng maong jacket!

Ano ang kailangan ni Ting? Braso't tuhod. Lintek, huling beses na naumpog ang siko ko sa gilid ng mesa namin, "nakuryente" ang braso ko, tapos kagat-labi pa akong nagmumura sa sakit, kaya isipin mo na lang yung gulat namin ng mga tropa ko nung makita namin sa TV screen yung martial artist na nakikipagbasagan ng mukha gamit yung siko niya!

At kung iisipin mong ito rin yung lalaking binlock yung lagari ng kalaban, gamit yung braso niya, o nung hinati niya yung helmet nung kalabang may baril na tinamaan ng FLAMING KICK (as in, lterally, nag-aapoy yung mga binti ni Ting sa scene na yun!), kailangan na nating mag-imbento ng bagong salita para sa ganitong level ng pagka-bad-ass!

Siyempre, maganda rin ang pagkaka-shoot sa mga fight scenes! At the most, masasabi mong inspired sa video games ang bakbakan, at may pagka-anime rin sa ilang parts!

Case in point na lang yung fight scenes sa undergorund battle arena. Dito kasi sa scene na ito, yung big boss ng sindikato na boses-robot, laging natatalo sa bet dahil binubugbog lagi ni Ting yung mga fighters niya. Kaya eto, resbak!

Unang kalaban ni Ting si Big Bear, suspetsa namin, nag-sideline dito si Triple H, tapos nagsuot ng wig ni Cher para di makilala. Anyway, pinipilit niyang lumaban si Ting, pero dahil nga sa martial artist ang bida, di siya naghahanap ng basagulo. Kaya no ginawa ni Big Bear? Hinarass niya yung waitress na kapareho niya ng hairstyle. Ngayon, yung boypren nung waitress, kick boxer pala, nilabanan si Big Bear, pero bale wala yung mga sipa't suntok! Tsk-tsk! Lalabanan kaya ni Ting si Big Bear? Mananalo kaya siya sa... POW! Talo si Big Bear.

Kala ni Ting oks na, pero pikon si Big Boss na boses-robot.

Lumabas na ang next opponent, isang mokong na nakasuot ng japanese school uniform. Nakalimutan ko pangalan, Yoshiro yata o ano. Basta martial artist din siya, mabilis! Pero, ayun, mas mabilis pa rin ang mga tuhod at siko ni Ting.

Okay, di pa rin magpapatalo si Big boss na boses-robot!

Next opponent, si Billy Kane ng Fatal Fury! O at least, look-alike! Kung ang powers ni Big Bear ay yung mala-batong muscles niya, at si Yoshiro ay yung speed, ano ang powers nitong huling opponent?

Anything goes martial arts!

Pinagdadampot ng kalaban at pinaghahampas kay Ting yung mga random props sa bar! Actually, mas mahirap sigurong sagutin kung ano ang HINDI hinampas kay Ting! Mula sa mga upuan, mesa, kahit na yung neon sign sa pader, tumama sa ulo ni Ting! At, mantakin nyo ito, REFRIGERATOR!!! Binuhat ng kontrabida yung refrigerator, at binangga nang binangga kay Ting!

Pero nanalo pa rin si Ting! O di ba? Sinong tao ang makakasurvive kapag hinampas ka ng ref? Take note, di niya mailagan yun, talagang inabsorb ng katawan niya yung full force ng impact! Pero sa end ng round, sino ang nagwagi? Yung taong nagbablock ng lagari gamit ang braso niya!

Siyempre, di kumpleto ang action movie kapag walang chase scenes! May 2 ditong notable- yung una, hinabol ang grupo ni Ting ng mga gangster sa mga alley ng Bangkok. Kung nanonood ka ng mga lumang JAckie Chan movies nung '80s, ganito ang rendition ng chase scene sa Ong Bak - amusing at may halong humor, na mas pinaganda ng mga impressive stunts na di magagawa ng mga overweight, maong jacket-clad, japorms-only, action stars natin!

Pero ang paborito ko pa rin ay yung second na chase scene ng pelikula - Car chase, o para maging eksakto - TUKTUK CHASE!

Ano yung tuktuk? Well, kapag nag-asawa ang jeepney at tricycle, Tuktuk ang magiging anak.

Check nyo yung link:
http://mutekaturyuu.seesaa.net/image/tuktuk.jpg

Ang equivalent nito sa atin siguro, parang car chase na puro tricycle!

Korni ba pakinggan? Boring?

Siguro nga, pero kung kasing-astig ng martial arts ni Ting ang execution, panalo! Sasabihin ko nang no doubt, eto ang pinaka-astig na chase scene na napanood ko! Walang sinabi yung CG highway scene ng matrix reloaded!

Panalo ito, kasi kakaiba! Ridiculous din kasi di ba? Naghahabulan sa highway, mga tuktuk? May humor dun, mala-anime! LAlo na yung part na nag-somersault yung tuktuk habang sumsabog yung ibang tuktuk!

Love scenes? Wala! Hindi ito chop seuy action-drama-sexy-comedy film! Ang pinakamalapit na sexy scene dito siguro ay yung scene na sinusupalpalan ni Don (yung villain na kamukha ni Mike Nacua) ng droga yung isang pokpok, at siyempre kailangan mong maging sick para ma-arouse dun!

Love story? Ulit, walang love story dito! May leading lady si Ting, si Muay, pero di sobrang pa-cute (o siguro nagpapcute pero di magaling magpacute kaya di ko napansin). Leading lady na hindi romantic interest? BAka may love angle sa story na di na pinagtuunan ng pansin, salamat kay Buddha. Grabe, si Muay rin yung babaing tinagusan sa isang scene, hehehe!

Supervillains? So nandun si Don, nandun din yung mga fighters sa battle arena, yung big boss n mala-rbot ang boses, at si Steroids Pacquiao! Okay, so inimbento namin yung pangalan na yun, pero si Steroids Pacquiao kasi, siya ang bodyguard nung big boss. Matinding martial artist siya na hawig ni Manny Pacquiao, pero ang kanyang lakas, galing steroids! Syet, nung huling laban nila ni Ting, para makarecover siya, kumuha siya ng isangdakot na steroids, at itinurok sa utong niya! Instant power boost!

DVD o Movie?
I-re-recommend ko yung DVD. Di lang dahil sa makakatipid ka in the long run (dahil pirata yung kopya nung sa kaibigan ko), kundi dahil na rin sa mga special features! Dito makikita mo yung storyboards ng movie (lintek, dito sa pinas, sa advertising lang yata ginagamit ang storyboards), at kung paano na-simulate sa 3D animation yung Tuktuk scene bago nila shinoot! Cool din yung rehearsals ng mga fight scenes, grabe!

Kaya ayun. Sulit ang Ong Bak! Akala ko talaga nung una, korni. Parang yung Bangkok HAunted, kala mo nakakatakot, pero sa sobrang pathetic, naging comedy. Kala ko ganun din yung Ong Bak, at buti na lang, mali ang akala ko! Enjoy rin manood ng martial arts na siko at tuhod ang gamit, lalo na yung nilabel naming "Itik Itik Elbow Head Crusher of Death" - makikita nyo yun sa movie! Hehehe!

Kung may masasabi akong masama sa napanood ko, yun siguro yung subtitles. Mukhang textspeak lang ang kayang isulat ng writer ng subtitles, at sablay rin yung grammar. Pero, shakesperean pa rin kung ikukumpara mo sa subtitles ng Ghost in The Shell 2 na
DVD.

Lintek, sa next DVD hunt ko, kukuha talaga ako ng isang kopya nito. Asteeeggg!!!!

Behind the Scenes Interview With Direk Monski Elagra

2005-04-18T15:25:00.000+08:00

Sa wakas, nakabalik na rin ako. Wow, halos two weeks na walang bago. Bakit? Well, may mga araw na bangag ka, na sa kabangagan mo, na-i-inspire ka magsulat. Similar siguro sa mga moments of inspiration kapag lasing ka. Hindi lang "In Vino Veritas," kundi "In Vino... errr, kung ano man ang Latin term for inspiration" na rin.

At siyempre, may kabangagan din na, well, brain dead. Isa kang zombie. Nakatanga ka lang sa monitor mo, sa malawak na espasyo ng isang blank word document, o sa kaso ko, ang malawak na espasyo ng blank "Create New Post" field ng blogger, habang naka-auto pilot ang utak.

Saan nag-hibernate ang consciousness? Ewan. Basta pagbalik ko ngayon, eto, may mental notes ako ng isang interview ng isang fictional movie producer/director ng isang fictional movie outfit. (O interview mula sa isang alternate reality? syet, wala naman sigurong multi-dimensional side-effects ang coke sa umaga...)

Syet, ayan, so inexplain ko pa. Bad yun. Parang inexplain ko ang punchline ng isang joke. Putsa, sige, start na natin---

****************************

"Kilig To The Bones!"

by: mechajol

Malapit na akong maidlip. Luxury ito, itong oras o itong ability na maidlip. Sa mga nakaraang araw, di ako maidlip. Nahihirapan akong makatulog. Kahit na 2-3 oras akong stuck sa trapik ng C5 at high na high sa essence ng Metro Manila, pagbalik sa bahay, bagsak sa kama, hapong-hapo, pero ayun, di ako maidlip.

Pero ngayon, katanghaliang tapat, habang galit na galit ang summer sun, eto ako, nakahiga sa kama, nagmemeditate sa ugong ng electric fan... Eto na, lumulusot na ako sa boundary ng consciousness at unconsciousness... Umaalingawngaw sa utak ko ang ugong ng electric fan na ngayo'y nagiging komportableng bulong... Lumuluwag na ang paghinga ko... tapos...

Nabasag ang moment ng tila malakas na sigaw ng pangungutya ng ring tone.

Punyeta. Nakalimutan kong patayin.

Bigla-bigla, nasira ang atmosphere ng antok at idlip. Parang na-flush sa inidoro.
Wala na. Alam kong di na ako makakatulog.

Samantala, nagmumura pa rin ang cellphone.

"Hoy! May raket ako sa'yo!"

Si Chongki. Editor sa isang lifestyle magazine. Di ko alam kung magpapasalamat ako o magmumura. Lintek, matutulog na ako e, siesta ko na dapat e! Kaso, tigang na tigang na ang bulsa ko. Di makakasamang maambunan ulit ni Ninoy.

"Owrayt! Ano meron?"

"Tawag ka rito! Mababa na load ko e!"

Hehehe, hayop talaga itong si Chongki. Kuripot pa rin!

Lumabas ako sa sala, pinatigil yung utol ko sa pagtelebabad, tapos tawag na ako agad.

"Okay! Pare, tutal may experience ka naman sa showbiz..."

Geddemet! Showbiz na naman! Isang taon akong nagtrabaho sa isang movie company bilang in-house writer, pero yun na yun. Kung may nakuha ako sa culture, kakaunti lang. Di naman ako nakisocialize sa mga artista, pero well... trabaho rin ito...

"...ikaw na lang ang i-a-assign kong mag-interview kay Monski Elagra. May bagong movie kasi siyang gagawin..."

"Putsa naman, Chongki, bakit naman si Monski pa! Di mo ba ako puwede i-assign kay... RIco MAmbo kunwari? At least, bold movie yung project! Makakalibre silip ako ng suso!"

"HAy nako... kung masaya ka na sa dry humping, bigyan na lang kita ng cd ng mga na-burn kong porno! Magpaka-wholesome ka naman!"

"Oo na... sige..."

So ayun ang assignment ko - interbyuhin si Monski Elagra, writer/director ng bagong kilig lovestory film - "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!"

Binigay sa akin ang contact number ni direk Monski, nakipag-schedule ako, at ww, napakahirap. Kasalukuyan daw kasing shinu-shoot ang pelikulang "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!" sa Baguio.

Oks lang naman kung sa phone gawin ang interview, kaso mahirap para kay direk Monski. Awa ng diyos, nakapag-set kami ng meeting sa susunod na linggo.

PAgkatapos ng isang linggo, nagpunta na ako sa Quezon Circle, dito sila nagshu-shoot ng isang eksena. Pagdating ko, nakatambay lang ang mga tao. Wala pa raw yung mga artista. Hinahanap ko si direk Monski, kaso mahirap makapasok sa set dahil maraming mga Uzi sa paligid. Buti na lang, nakita ko yung isang PA, si Lotlot, kaklase ko dati!

"Ano? Peach-Andrew fan ka na rin ba?"

"Baliw! Oi Lotz, interbyuhin ko bosing mo e." sabay flash ng ID.

"Ah! Sige! Sunod ka sa akin!"

Grabe, benta talaga itong pelikulang ito. Kahit na, honestly, napaka-stupid ng title. Sabi nga nila, don't judge a book by it's cover. Putsa, don't judge a movie by it's title, pero kapag "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!" ang pangalan ng pelikula... errr... you be the judge.

At kapag Peach-Andrew ang tambalan, well, kailangan ko pa bang i-describe ang madla ng mga fans? Pero, ano ba? Nagdala rin ako ng maliit na notebook para sa autograph, dahil kinulit ako ng sister ko na magpapirma.

Sinamahan ako ni Lotlot, o ni Lotz (sinusuntok niya ako sa balikat kapag tinatawag ko siyang Lotlot), sa area ni direk Monski. Shake hands, introduction, sabay upo sa monobloc na silya. Start na ng report.

Matagal na ring direktor si Monski Elagra. Nagsimulang editor sa Tagalog movies nung early '80s, at nag-direk ng kanyang first teen love story film, "Love, Never Say Goodbye, My Love..." nung late '80s, under Harmony films. Ito rin ang launching movie ni Luis Baylon, at ng tragic "Starlet of the New Year" Nikki Therese.

Mula noon, laging naging involved si direk Monski sa mga youth-oriented movie at tv projects, naging witness sa rise and fall, evolutions at devolutions ng mga teeny-bopper actors at actresses.

Gaano man ka-cheesy ang mga projects ni direk Monski, medyo weird pa rin sa part ko, na interbyuhin ang taong responsable sa mga pelikulang nagpayaman sa mga stockholders ng Candida Notebooks. Ahhh... ang masasayang taon ng dekada '80... kapag sinabi ng teaher mong pass your notebooks, aalon sa classroom ang makikinang na mga ngiti ni Nikki Therese na naka-japorms pa ng acid wash na maong...

******

Mechajol: Direk, maraming thank you po at napaunlakan nyo kami, despite your busy schedule...

Direk Monski: Ahahah... no problem...

M: Okay, so ang tsismis daw kasi, ito raw movie nyong "Love kita... Wakeke..." err...

DM: "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!"

M: Heheheh... yep, yun nga, well, ang motivation daw ng pag-produce nito ay para maisalba ang ailing film industry?

DM: Yeesss... Naghihingalo na kasi ang industriya ngayon! Nakakalungkot isipin talaga! Hay naku! So nag-brainstorm kami ni Big Daddy (Ramirez, owner/executive producer of Harmony Films) and we decided na the best way to revitalize the industry is by releasing a new teen movie na super kilig!

M: Interesting... direk Monski, how does your new movie change the...

DM: Uh-huh, you see kasi, ang daming problems ng film industry - isa na rito ang piracy... number one yan 'no? Tsaka foreign movies!

M: Cool. So, paano sasagutin ng "LABS KITA! ...O DI BA? ...OKEY KA LANG? WA... WAKEKE... KEKEKE... KE!!!" ang crisis ng local film industry? yung piracy, for example?

DM: First of all kasi, nobody watches movies that much anymore, and if they do, they watch foreign films! How about you? Kelan ka huling nanood ng movie sa sinehan?

M: Hmmm... guilty. So I assume itong next movie nyo, super ganda niya na talagang papanoorin ng mga tao sa sinehan, at hindi sa isang pixelated vcd na nabili sa bangketa?

DM: Hahahahaha! Yes, exactly! "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!" will feature a very impressive roster of young talents, and a very gripping storyline! "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!" will open a new age in Philippine Movies!

M: Whoah. Astig talaga ang "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKEKEKE!!!"

DM: Mech..?

M: Yep?

DM: Sorry, it's "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!" Sumobra ka ng "KEKE."

M: Oh.

M: ...

M: Okay. "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!"

DM: Yes. Please don't get the title wrong... Hahah... there's a symbolism there...

M: Really. Teka, scratch ko lang yung "KEKE..."

DM: Hahahaha!!! Ano ka ba? Mahilig ka dun ano? Sa "KEKE?"

M: Errr... haha. So anyway, direk Monski, you were saying about the title?

DM: Ah yes, the symbolism! Connected sa story yun! And I guarantee, kikiligin ang madla sa story!

M: Hmmm... so puwede mo kami bigyan ng hint sa story ng, errr... "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKE... KE... KE..." (5... 6....)

DM: Well, Si Peach Mendoza, she plays this rich kolehiyala who falls head over heels with the character of Andrew Salazar. Andrew plays a happy-go-lucky student na jologs!

M: Teka...

DM: So at first they don't get along with each other, pero Andrew will charm Peach!

M: Direk Monski, yung movie, ma-i-involve ba yung isang sindikato na ang lider ay yung karibal ni Andrew?

DM: Huh! My god! You read the script? Sino nagpabasa niyan ha? Sino? Hahaha...

M: Actually... wild guess...

DM: Well yes, Raymond Peran will play Andrew's rival, tapos may small gang siya and they will kidnap Peach! Siyempre, Andrew will try to rescue Peach. Can't say anything about what follows next!

M: Dance number sa beach, or, in this case, sa Quezon Memorial Circle?

DM: Hahaha! But the question is... what song!? It's a secret!

M: Okay. So about the title... bakit "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!"

DM: Well, kailangan kasi kilig movie, and don't you feel kilig just by reading, saying or hearing the title?

M: Konti. Siguro.

DM: C'mon! Manhid ka bang bata ka? Hahaha... sige, try mo sabihin. With feelings!

M: errr... "LABS KITA... ...O DI BA? OKEY KA LANG..? WAKEKE!"

DM: Tsk! With feeling! And mind the number of "ke!" May symbolism yun!

M: labskitaodibaokeykalangwakekekekekeke.

DM: I can't hear you!

M: LABSKITAODIBAOKEYKALANGWAKEKEKEKEKEKE!

DM: Tsk! Boy, you need to practice and emote more! Hahahaha!

M: You mentioned something earlier about a symbolism sa title?

DM: Ah! Yung title kasi, yun yung linya ni Andrew kaya niya napa-in-lab si Peach!

M: ...and?

DM: That's it! HAhaha...

M: Huh? That's what?

DM: The symbolism!

M: Errr... excuse, Direk, pero di ba parang similar yung story ng movie na ito sa "HABANG BUHAY" na lumabas nung mid-90s?

DM: Ah! "HABANG BUHAY" starring Ina delos Santos and Don dela Cruz! Similar perhaps, but drama yun! KAmi, we are filming a light-romantic comedy na may hint of action! May drama nang kaunti, pero hindi heavy!

M: Okay.

DM: Ikaw, did you see that movie?

M: Err... unfortunately, yes. Pinagawang movie review ng teacher ko dati nung highschool. After namin panoorin, yung teacher namin nag-comment at yung comments niya, suspiciously eksaktng-eksakto dun sa isang review na nabasa ko na gawa ng isang columnist.

DM: Kinilig ka ba?

M: Sa kakatawa, yes. Mukhang unggoy yung lalaki, at di ako makapaniwala sa story na iiwan ni Ina yung disente niyang boypren para sa isang gorillang tulad ni Don.

DM: Well, sa "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!" puro cute ang mga stars! Walang pangit na matinee idol na naging artista lang because his parents are established actors!

M: Well, tama ka dun. Pero teka, sufficient ba na mag-rely sa kilig factor at sa artista lang? Most of the foreign movies kasi, have them, plus better quality and production...

DM: Mech, I've been doing this for how many years na..? Haay... Hahaha... Ang tanda ko na pala... Anyway, I've been doing this for a long time na! And the formula still works!

M: Formula over creativity... ang essence ng Tagalog movie production...

DM: Hey, if it ain't broke, why fix it? If it sells, why experiment? Di ba?

M: Nga pala, are any of the actors around?

DM: Andrew is resting in his tent. Si Peach, medyo late darating... Hay naku, itong madlang pipol kasi, di kami makapag-shoot agad... well, that's showbiz...

M: Asteegg! So, direk Monski, thanks for your time! We wish you goodluck sa "LABS KITA! O DI BA? OKEY KA LANG? WAKEKEKEKEKEKE!!!" (...4 ...5 ...6)

DM: Yes! Thanks also, Mech! I'll send you some passes na lang! Bring your girlfriend to the opening ha! I bet you'll both enjoy it!

M: Hahah! Sure!

******

Pagtayo ko, nilapitan ko na si Lotz para magpaalam. NAkipagsiksikan ulit ako palabas ng perimeter. Tinext ko na rin si Chongki - mission acomplished.

Pag-uwi ko sa bahay, tinabi ko muna yung tape recorder sa desk ko. May ilang araw pa naman bago yung deadline. MAmaya, i-ta-transcribe ko na yung interview, o kahit bukas na.

Tinawagan ko si Chongki sa opisina.

"O, musta interview?"

"Oks lang, dre."

"Nakapagpa-autograph ka ba? Cute daw si Peach sa personal a!"

Syet, ang autograph. Magtatampo yung kapatid ko. Kunwari na lang wala yung mga artista dun...

"Wala raw si Peach e. Late daw."

"Okay lang yun, artista yun e, pero yung article mo, dapat hindi late! Haha!"

"Oo na! Oo na! Yung bayad ko rin dapat hindi late!"

"Uy! Counter-attack! Hehehe!"

Binaba ko na yung phone, at nagsindi ng electric fan. Ahh... ang ugong ng electric fan... parang mantra sa kainitan ng summer...

Buti na lang may nagtimpla ng orange juice. Nagsalin ako sa baso, naupo sa sala para manood ng tv. Haaayyyyy... lintek na trapik...

Pagsindi ng tv... isang public service ad against movie piracy. Pinapatay raw ang industriya. Piracy... piracy... piracy... kulang na lang sumigaw ng "Putanginang Pirata!" yung voice over.

Hehe, isa lang ang masasabi ko.

Wakekekekekeke.

--------------------------------------

PS:
Isa sa mga unang rules sa writing na tinuro sa amin sa department: Never explain your work. Pero para sa mga lumampas sa sinulat ko sa taas, fictional ang tagpong ito. Lahat ng characters na nabanggit, mga pangalan, mga pelikula, ay fictional lang... puwera lang sa Quezon Circle, at kay Mechajol. Tangina, ang pangit na ng ending... tsk-tsk...

dolls, dolls, dolls...

2005-04-04T18:00:00.000+08:00

http://strangedolls.net

ps:

paborito ko yung bird people, tsaka yung stitchbitch 4.

Hiring ulit...

2005-03-30T14:59:00.000+08:00

job opening for:
Senior Program Officer for the Marketing Communications Office

job description:
writing, publications, and communications work for De La Salle-College of Saint Benilde.

requirements:
preferably male, excellent writing/editing skills, good people/public relations skills, and willing to travel.

526-7441 to 47 ext. 252 or 253

PORNO PORNO PORNO PORNO PORNO PART 2

2005-03-21T08:08:00.000+08:00

(Bawal pa rin sa mga bata.)

Kung may natutunan ako sa pagtratrabaho sa VIVA, yun ay ang patterns ng erotic movies.

Tama. Hindi lang yan basta, dyugdyugan. Siyempre, alam nating lahat na may mababaw na istoryang walang kuwenta ang mga karamihan sa erotic movies natin, at usually, ang mga istorya na ito, mga trying hard na drama kung saan pinapakita ng mga artista ang kanilang itinatagong talento- na mas mabuti pang itago na lang sa baul at itapon sa gitna ng dagat.

At tulad ng Pinoy action movies natin, may mga cliche din sa TF.(Surprise!!!)

Malamang marami sa inyo ang may kopya ng "Sex in Philippine Cinema." Project ko yun kasi dati. Isang araw na lang, may dumating na job order. May inabot sa aking 5 VHS tapes na walang laman kundi mga sex scenes na pinutol at di pinayagang ilabas ng censors. Panoorin ko raw, at i-evaluate.

Yep, binabayaran ako nun para manood ng sex scenes. Yep, balang araw tatamaan ng kidlat ang opisina namin. Yep, masusunog ako sa impiyerno dahil semana santa ngayon, pero tungkol sa kalibugan at kamunduhan ang sinusulat ko.

Nung malaman ng mga ka-tropa ko yung tungkol sa project na yun (na sinabi ko ilang araw pagkatapos), nagtampo ang mga impakto sa akin. Dapat daw ginawang toma session yung viewing. Suwapang daw ako. Perv. Fine.

Anyway, pinanood ko yung 5 VHS tapes isang weekend sa bahay. Binayaran pa ako ng overtime pay para manood ng 7 oras ng sex. Isipin mo yun, ang usual na tulog ng tao, 8 hours - lintek, para akong nagkaroon ng wet dream buong gabi! Astig!

At para sa mga naglalaway, punasan nyo muna dahil sa totoo lang, medyo disappointed ako. HA? Bakit? Una sa lahat, nope, hindi ako nagsalsal - lintek, kailangan kong gawan ng report yung pina-"evaluate" sa akin, at hindi ako ambidextrous. Hindi rin ganun ka-salsal-inducing yung project, puwera na lang kung isa kang dose-anyos na batang sumisikreto sa porno ng tatay mo, in which case, welcome to nirvana!

Pangalawa, although mukhang nakakatuwa sa simula - at puta, nakakatuwa talaga - mabo-bore ka rin. Sa simula kasi, makikita mo yung mga nagsasalpakang laman, tapos mamayang konti, makikita mo, stupid na. Unless na hardcore porno viewer ka siguro, kaso ewan, magsasawa ka rin. O siguro kasi walang pinakitang penetration o genital shots, panay pumping scene na kinakabayo nung babae yung tiyan ng lalaki - WHAT THE FUCK!? PUMPING SCENE SA TIYAN? Yep. Kakagago ba? Kahit gaano kahaba etits ng lalaki, kahit umabot pa yun sa leeg niya, dun ka pa rin naman siguro kakabayuhin sa punja, di ba? Puwera siguro kung nababali ang etits mo, at nagfofold sa may tiyan...

Gusto nyo ebidensya? Hanapin nyo yung vidcaps ng "Ekis." Yung scene ni Sunshine sa sala. Punyeta, may dalawang redeeming value lang yung pelikulang yun - yung kaliwa't kanang suso ni Sunshine.

NApansin ko rin ang isang napakadalas na tagpo sa TF, ang "Masturbating Voyeur." Sa label pa lang, siguro obvious na, pero sige, explain ko pa rin:

May nagkakaplugan. Di na importante kung nasa public o private area sila. Basta ayun, sex-sex sila. Tapos may mapapadaan na tao. Makikita niya, may nag-se-sex. Makikita mo sa mukha niya ang laman ng isip niya- "Whoa! May nag-se-sex! Asteeeggg!!!" Tapos, magtatago siya, sabay silip. Cut ulit sa nag-se-sex. Cut ulit sa mukha ni voyeur. Cut sa nag-se-sex. Cut sa kamay ni voyeur. Aba! Mukhang nagkaroon ng sariling buhay ang kamay ni voyeur, parang sa EVIL DEAD - pero imbis na sakalin ang leeg ng voyeur, iba ang leeg na sasakalin nito... Nanginginig-nginig pa itong gumagapang... pababa... pababa... sa isang lugar na - unless exhibitionist ka tulad nung 2 nag-se-sex - hindi sinisinagan ng araw... tapos, shake, shake, shake... Kadalasan, sabay-sabay pa silang tatlong mangingisay habang inaabot ang tugatog ng kaligayahan...

Dun sa 5 VHS tapes na pinanood ko, lumabas (no pun intended) ang "MAsturbating Voyeur" sa 3-5 pelikula. LAlaki madalas, pero nagulat ako nung makita ang "MV" scene ni Maui Taylor sa "Gamitan." Gender equality working.

Sa tape 3 yata, umabot na ako sa "GENERIC MID-90S CHEAP TF MOVIES...movies... movies.. movies... (echo)" Ulit, self-explanatory na yung label. Eto, mga 5 pelikula yata, pero mahirap malaman dahil:

1. Iisa lang ang lighting - puta naman, sabi nga nila, ang difference ng porn at art ay nasa lighting. Pero sa sama ng lighting dito, hindi na ito art o porn, kundi 100% SHET!!! ("shet" hindi "shit" para mas jologs)

2. Iisa lang ang angle ng camera - nung tiningnan ko yung catalog, iba-iba ang director ng mga pelikula, pero panay pseudonym. Understandable, kung gagawa rin ako ng pathetic porno/drama mutant movie, hindi ko lang itatago ang pangalan ko, papatayin ko rin lahat ng witnesses kapag nakuha ko yung bayad ko. Pero putsa, kung ang naisip mong pseudonym ay "Rico Mambo," wala ka na sigurong reputasyon bilang artist na dapat pangalagaan. On the other hand, gago naman yung script, gago naman yung pelikula, e di gaguhan na rin sa pseudonym, di ba?

3. Iisa lang ang background music - bwahahahaha!!! Ano pa ang mas pathetic sa classic sleazy, cheesy saxophone music? E di yung paggamit sa ISANG classic sleazy, cheesy saxophone music sa LAHAT ng love scenes sa LIMANG pelikula!

Classic pare, pagkatapos ng viewing, akala ko impotent na ako, yun pala, naubos ang lakas ko sa kakatawa!

Wheeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!! To be continued ulit!!!!!

Hindi ako si Bob Ong!

2005-03-15T18:27:00.000+08:00

Hindi naman sa nagmamalaki ako, o nagmamayabang, o nagbubuhat ng sariling bangko. Mula kasi nung kumalat yung BIR article ko, maraming nagtanong sa akin kung ako raw si Bob Ong.

Sabi ko, siyempre, hinde. Una sa lahat, sa huling bilang ko, may tatlong libro na yung tao, at ako, isang miserableng wolf, ay walang maipagmalaki kundi itong hamak na blog na di ko pa maayos dahil tanga ako sa html coding.

Pangalawa, ang pareho lang sa amin, ay yung apelyido namin - ONG. Pero di ko siya kaano-ano, di ko siya kamag-anak, at sigurado ako dun.

At huli, sabi ko nga sa kasama ko, kung gagawa ako ng libro, malamang puro mura yun. Tapos mahal ang presyo, pero ang title ko "Librong Mura" pero may konting space sa pagitan ng "Libro" at "ng" sa title.

Malamang maraming nagkakamali kasi yung mga libro niya, makukulit. At parang ganun din yung pagsulat ko sa kalbaryo ko sa BIR. Nga pala, may TIN na ako, balita lang sa mga nagtataka sa aftermath ng article - binigay yung TIN ko 2 araw pagkatapos ma-post sa peyups.com nung article, at dineliver pa sa bahay namin yung TIN card ko - pero ibang kuwento na yun.

So anyway, nakakapagtaka talaga dahil marami ang nagkakamali sa identity ko at ni Bob Ong. Yung officemates ko dati sa VIVA, yung anak ng kasama ko sa painting group, yung mga kasama ko sa painting group, yung pinsan ko(!?), at recently, yung isang ka-tropa ko.

Pero tanungin nyo yung mga kasama ko sa Team Angas kung kaya kong mag-publish ng sarili kong libro, at baka isuka pa nila ang bituka nila sa kakatawa.

Ang pinaka-weirdong tsismis na narinig ko - anak daw ako nung isang certain big boss na sikat sa advertising industry. Dahil pareho kami ng apelyido. At ang nakakatawa, hindi ko kilala yung nagsabi nito, although na-trace yun nung ka-opisina ko dati, dahil napahiya siya nung inintroduce niya ako sa ibang tao as anak nga ni Ms. Advertising Big Boss. Nanlaki mata ko at inexplain ko agad yung maling intelligence report.

Kaya ayun, for the record, hindi ako si Bob Ong. At Bob Ong, kung nasaan ka man, papirma naman ng libro. Siguro naman mas maganda ang sulat mo kesa sa akin, para may maipakita akong ebidensya na dalawang separate entities tayo.

Okidoks, ngayong klaro na ang lahat, itutuloy ko na ang Porno part 2 para sa mga sumasakit ang mga puson diyan...

PORNO PORNO PORNO PORNO PORNO

2005-03-14T15:42:00.000+08:00

(Warning: Bawal ang bata. Rated R.)

Ngayon, nahuli ko na ang atensyon mo! Sorry na lang kung nakuha mo itong entry sa kaka-google search mo ng porn. Walang porn dito... o at least, walang mga litrato ng porn. Isang story lang, isang entry tungkol sa pagpunta ko sa bilihan ng mga piniratang DVD.

So kung ayaw mong magbasa, at nanginginig ang ngipin mo sa inis (o libog) dahil napadpad ka rito sa aking "title," di bale, search mo na lang si "Kelly Kline." Solb ka na dun.

Kung napadpad ka naman dito para mag-check ng updates, ta-da! May bonus ka! Yep, searh mo si "Kelly Kline," tapos balik ka rito pag nakaraos ka na. Cool?

Cool.

Dito sa opisina namin, may mga kasama akong adik sa DVD. Kadalasan, kapag lunch time, tatakbo sila sa isang lugar na kung tawagin nila ay "Mecca." HIndi lang dahil sa puro Muslim ang mga tao dun, kundi dahil kapag film buff ka, ito ang Holy Land ng mga piniratang DVD.

At wow, sa 90 bucks, sulit ka na! Nung isang buwan, nakahanap ako ng music video collection ng Sonic Youth. Syeeettt... sound trip!! Nung mahawakan ko yung cd sa kamay ko, nanlalambot ang mga tuhod ko sa tuwa at anticipation. Pinalipad ko ang beetle ko nun... o sige, trapik ang Ayala nun kaya di ko mapalipad yung beetle ko, syet, di ko nga mapalampas ng 60kph ang takbo nun, pero dahil sa lango ako sa endorphins at sa Carbon Monoxide, parang lumulutang ang kamalayan ko sa alapaap habang nakiki-duet kay Kim Gordon sa "Drunken Butterfly" sa tape ko...

Pag-uwi ko, nanginginig-nginig pa ang kamay ko habang pinipindot ang mga button sa remote control ng player... Ahh... Sonic Youth videos... sa sobrang alternative, di na pinapalabas ng mga lintek na pop-music-shit-music channels sa cable...

Minsan naman, nanay ko ang nagtata-tumbling sa tuwa kapag nalaman niyang nakabili ako ng Toshiro Mifune na movie, o Kurosawa, o kahit anong old jap movie na tungkol sa samurai.

Ahhh... ang kaligayahang dulot ng piracy...

Pero sa totoo lang, di ako kasing-adik ng mga ka-opisina ko pagdating sa mga DVD. Madalas akong sumabay sa kanila sa mga lunchtime pilgrimage sa "Mecca" pero habang sumisisid sila sa karagatan ng mga piniratang DVD movies, nandun ako sa taas, taimtim na naghahanap ng video games.

Kapag kasama ko naman silang naghahanap ng mga DVD, dun ako sa mga concert sections, o sa anime.

O, kung mababasa nyo sa title, sa Porn section.

Teka, di naman sa sinasadya ko talaga, pero putsa, tao lang ako.

Habang binubuklat ko yung mga display na DVD covers, mahirap na di pansinin ng peripheral vision ang mga nakabuklat ding mga haponesa sa isang tabi.

Kaso, putsa, mahirap mag-browse dun ng porn. Tangina, pakiramdam ko, parang ang dumi-dumi ko. Puta, hipokrito siguro kung manggagaling ito sa isang lalaking pumapasok ng umaga sa opisina para makaiwas sa trapik at makapag-browse ng porno sa net, pero, namputsa, iba kasi pag nasa public place ka e, di ba? LAlo na kapag may mga batang naglalakad sa tabi mo, o yung mga matatanda na napadaan?

Itong mga nakaraang araw, kapag nandun ako, tumitingin na rin ako sa porn section. Hindi primarily para bumili o mamboso, kundi para maaliw.

Aliw, ser?

Oo, aliw.

Nagsimula kasi yun nung pumutok at lumabas (no pun intended) yung sex video ni Ethel Booba, na, aaminin ko, pinanood ko rito sa opisina dahil sa morbid curiosity. Yep. Kung gusto kong malibugan, di ko kailangan si Ethel Booba - Kelly Kline na lang o Minori Aoi.

Anyway, nagyaya yung mga kasama ko, as usual, kung gusto ko sumama sa pamimili ng DVD. Sama naman ako. Walang bagong games nun, kaya sumunod ako sa kanila.

So habang sinisilip ko yung selections, napako yung tingin ko sa isang row ng mga cd sa gilid. Ayun, "Ethel Booba Sex Video."

"Hehehe..." napatawa ako sa isip ko. Sino kayang tanga ang maloloko nun? Mas mahal ang porn videos kesa sa hindi porno, at para lang makapanood ng ilang segundong pagsasalsal ng isang babaeng nakatakip ang mukha? Hehehe, siguradong sa maliit na ulo nag-iisip ang bibili nun...

So, sige, wala namang mga tao sa paligid, tingnan nga natin ang mga nasa row... aba, puro mga pinoy xxx... punyeta.

Okay, naniniwala ako na kailangan nating tangkilikin ang sariling atin, pero, sorry mga pipol, pagdating sa porn, kalimutan na natin ang nasyonalismo.

Sa mga XXX ng mga kano, may mga nagtatalbugang malalaking boobs, pink galore. Hot!
Sa porno ng mga hapon, oks siya, basta i-mute mo lang ang tv, dahil punyeta, parang mga biik na ginigiitan ng leeg kung humiyaw ang mga binabanatang dilaw na pokpok! Pero hot pa rin.

Sa porno natin, syet, ewan ko ba kung saang lupalop nanggaling yung mga tao. Siguro, once or twice, makakahanap ka ng tisay, usually, "scandal" pa. Pero kadalasan, parang yung nagbebenta ng fishball, at si inday yung nagbeblemblongan sa isang anonymous motel room ang mapapanood mo.

Nakakatawa pa lalo, nung nauso yung mga scandal-scandal. Nagsimula sa DLSU scandal, at ngayon, dito sa mga cd na tinitingnan ko, lahat na yata ng mga eskuwelahan sa NCR, may sariling scandal na! Punyeta, ni hindi ko nga alam na may mga ganung eskuwelahan dito, astig!

Pero unless siguro na may BS Domestic Helping o BA Sekyu course na curriculum dito, asa ka pang mga kolehiyala yung mga nakahilata sa cover.

At minsan, asa ka pang kung sino man yung anonymous pokpok sa cover, siya rin ang mapapanood mo sa cd - kuwento na lang ng isang kakilala ko na bumili ng "Generic Lugar sa Pinas Scandal," na di mapigil sa pagmumura dahil si George Estregan (SLN) ang bumulaga sa kanya pag-play!

Okay, so yun na yung mga scandals. Paglipat ko, iba na yung mga titles, at dito, putsa, talagang no non-sense, straightforward, straight to the point na - KANTUTAN SA KOTSE

Whoah! Namangha ako sa malalaking letra sa cover! Talo nito yung mga pathetic na cover jacket ng tagalog movies sa video na kinukuwento yung buong istorya ng palabas sa synopsis!

Tungkol saan yung porn? Kantutan, siyempre. Kantutan saan? Sa kotse!

Madali nang i-organize! Alam mo pa kung tungkol saan! Gamble na lang kung kantutan talaga sa kotse ang makuha mo, o blurry George Estregan adventures!

Okay, flip ko ulit, scandal, scandal, oops! Meron ulit - KANTUTAN SA GARAHE

ASTIG! Ano ito? Sequel? Putsa, pagkatapos magkantutan sa kotse, pinarada sa garahe, tapos nagkantutan sila sa garahe? Wala bang KANTUTAN SA PARKING LOT? Lintek, bibili ako ng Boxed Set ng Kantutan Automotive Trilogy! May mga kilala akong matutuwa dun! Punyeta, maraming lalaki ang matutuwa dun - Kantutan na, may kotse pa! Cool!

-to be continued-

Pag-ibig sa panahon ng retrenchment

2005-02-21T14:15:00.000+08:00

(isang late valentine entry para sa mga nagsasabing wala na akong sinulat dito kundi rants)

March 2004.

Nandito ako ngayon sa harap ng mesa ko sa isang opisina sa Tektite Towers sa Ortigas. Nakakaaliw ang keyboard ko. Goth. Punk. Kada type ko, may lumalabas na maliliit na ipis sa tabi. Tinungkab ko yung isang key minsan, at ayun, pugad ng maliliit na ipis ang keyboard ko. At least gumagana lahat ng keys niya.

Itong mga nakaraang araw, tahimik at tense sa buong opisina. Pagkatapos ng en grandeng x-mas party, nagsimula na raw ang retrenchment. Di na raw kaya ng opisina mag-maintain ng tao, kaya ayun, ilang departments ang binagsakan ng palakol.

Pero ako, nakakapagtaka. Kung ako yung sarili ko nung mga nakaraang taon, dapat nag-aangas na ako ngayon. Dapat ninenerbiyos na ako. Ang hirap maghanap ng trabaho, lintek, at isang buwan pa bago ako mag-isang taon sa opisina ko. May kukuha ba ng writer na may "almost a year" na work experience?

Kaso, cool lang ako. Iniisip ko pa rin si P. Nagkakilala kami sa opening ng art exhibit ng local art group sa amin. Tapos, nagkakausap kami sa telepono, tapos, ayun. Cool na kami. Ganito ba yun, kapag in lab? Nawawala ang takot? Bangag? Tama, parang bangag.

Yung department sa tabi namin, dati, panay tawanan tsaka ingay. Ngayon, tahimik na. Buong opisina, parang nagluluksa. Pakiramdam namin, may kalawit na umiikot-ikot sa ibabaw namin. Di mo malalaman kung kailan o kanino babagsak.

Nag-aayos na kami ngayon ng portfolio, naghahabol ng mga lumang trabaho. Yung head ng grupo namin, nag-resign na nung nakaraang buwan, at yung senior member namin, nag-resign na rin. Kami, nandito pa, taga-drawing ng posters, taga-gawa ng press releases.

Sinisisi ng opisina yung rampant piracy ng mga pelikula kaya bagsak ang film industry. A ulul. Natatawa na lang ako.

Tuwing lunchtime, kasama ko yung dalawang artist. Pinag-uusapan na namin ang next move. Sumasama rin yung coordinator, nakikibalita kami, dahil yung dati naming boss, may konek sa advwertising, baka matulungan kaming malipat dun.

Ganun lang lagi ang diskusyon. Pagkatapos, itatabi na namin ang mga baunan namin, sila, magtatrabaho ulit, ako, dahil wala masyadong trabahong dumarating para sa writer, mag-i-internet lang, o mag-iisip ulit. Iniisip ko si P.

"...hindi siguro kayo mawawala. Kayo lang ang creative department dito e. Kailangan nila kayo..." sabi nung isang taga-kabilang department.

"Sana nga. KAso baka i-downsize ang grupo natin, paano na yun?" concern ng isang kasama ko.

"Sus! 3 na lang tayo! Tambak ang trabaho, tatanggalin pa isa sa atin?" comment nung isa pa.

"Gago, suwerte nga si Jol e, siya lang writer, e tayo, 2 artist!" bawi nung isa.

Tapos napangiti lang ako. Tawanan kami nang konti. Nararamdaman namin yung kalawit sa ulo namin. Nakakamatay yung suspense. Para kaming nasa Weakest Link. KAso, kumpara dun sa dalawa, relax lang ako. Papasok ako sa umaga, internet lang nang kaunti. Pag may dumating na trabaho, gawin ko lang bago mag-tanghalian. Tapos, sideline naman. Pag may free time, tatawag ako kina P. Mangungumusta nang kaunti.

At isang araw, bumagsak na nga yung hinihintay naming kalawit.

Nag-ring yung telepono namin. Sinagot nung artist. Tapos binaba.

"Oi Jol, baba raw tayo mamaya sa HR."

Ayan na.

Naaalala ko, nagbibiruan pa kaming tatlo sa elevator pababa.

"Gago, ganito, sasabihin sa atin there can only be one tapos may death match..."

"Hinde, pare, 3 ang bababa, pero isa lang ang aakyat..."

Napapansin ko na ang mga nerbiyos na tawa nung dalawa. MAlamig yung pawis sa noo nila siguro. Pero, wow, kalmado pa rin ako. MAmaya, pagkatapos ng opisina, dadaanan ko si P sa bahay nila. MAsaya ako. Weirdo, ano? Matatanggal na ako sa trabaho, panliligaw pa rin ang iniisip ko.

Pumasok na kami sa opisina ng HR head. Nakaupo kaming tatlo, tabi-tabi. Sa harap namin, yung HR head, at yung 2 assistants niya. Parang group date.

May moment pa ng awkward silence. Paano mo ba ibabagsak nang tuluyan yung kalawit sa leeg nang di masyado nasasaktan yung tao?

"Guys, ganito kasi..." panimula ng HR head, at nagkuwento na siya tungkol sa krisis sa industriya. Di ko na matandaan kung ano yung mga detalye. Lintek, yung 2 kasama ko, ewan kung maaalala din nila yun. Basta ang bottomline, papalayain na kami ng kompanya, period.

"Any questions?"

Nagtanong yung kasama ko tungkol sa matatanggap na benefits. Sinagot naman.

"Tanong pa?"

Masyadong tense ang atmosphere. Nagsalita ako.

"Ma'am, wala kaming libreng candy?"

Tawanan. Pero tense pa rin. Inabot nung HR head yung isang lata ng Fox, at pinakuha kami ng candy. Kumuha ako nung pula. Lahat ng taoo kumuha. Pero biro lang yun. Di ko alam na nagtatago ng isang lata ng FOx candy yung HR head. Lintek, malamang minumura pa ako nun sa isip niya habang inaabot yung lata sa amin.

Kaya yun, sa isang hapon, retrench kaming tatlo. Official na. Sa loob ng ilang linggo, dissolved na ang Creative Department. Simula bukas, wala na kaming tatanggapin na work orders, at aasikasuhin na namin ang clearance namin.

Tinutunaw pa namin sa bibig namin yung candy namin habang naglalakad papuntang elevator.

"PAre, tatlong bumaba, walang umakyat."

Tawanan ulit. Wala na akong trabaho, pero parang wala akong pakialam. Parang wala lang. Hinahanapan ko ang sarili ko ng panic, pero wala talaga. Cool lang ako.

"Good news mga dudie!" sigaw nung coordinator namin.

"Tumawag si Sir, bigay nyo raw sa kanya ang resume tsaka portfolio nyo!"

Buntong-hininga.

"Ano nangyari? Ano sabi sa HR?"

Yung mga kasama ko na yung nagkuwento.

"Itong si Jol, humingi pa ng candy e!"

Hehehe.

Nauna na akong umuwi nung hapon na yun. Sa susunod na araw, magkikita-kita kami kasama yung dating boss namin sa Hard Rock Cafe para i-abot ang resume, at mag-iinuman kami habang tumutugtog sa background ang "Celebrate good times - c'mon!"
Sa mga susunod na araw, magiging busy na kami sa paghahabol sa clearance at sa pagbuo ng portfolio.

Paglabas ko sa building, medyo kulimlim, at parang uulan. Yung mga yuppie sa tabi, nagsisilungan na, naglalabas na ng payong.

Humahampas sa buhok ko ang malakas na hangin sa Ortigas.Wala akong jaket, wala akong payong.

At wala na akong trabaho.

Umaambon na. Kalmado lang ako.

Bago ako umuwi, dadaan muna ako sa flower shop. Bibili ako ng kahit isa lang. Tapos dadaan ako kina P. Iaabot ko yung bulaklak, at malulunod ako sa matamis niyang ngiti.

Nagsimula na akong maglakad.

Hiring...

2005-02-17T16:18:00.000+08:00

Junior Inquirer is looking for an art director!

Qualifications
- knowledge in graphic design
- experience with (or at least interest in) publications for children
- must be adept at using Terra software (not a must, just a plus)

Responsibilities
-overall art direction of the magazine and other peripherals
- doing the actual layout per issue
- directing pictorials when necessary
- guiding in-house artist on spot illustrations when necessary
-participation in weekly editorial meetings

Terms
Contractual, minimum of 6 months.

All interested applicants may email their resume and sample work to gracemleung2@yahoo.com. Expect a layout test.

'Di ko love 'to... pakshet!

2005-02-14T14:55:00.000+08:00

Last year, niyaya ako ni TJ, magkikita-kita raw sila ng mga dati kong co-workers para manood ng movie - Supersize Me. 'Di pa raw sure kung sa Megamall o sa Greenbelt manonood. Since nami-miss ko na rin sila, sabi ko sa Greenbelt na lang magkita-kita para makasama ako.

Well, nakaka-praning nga yung documentary na Supersize Me. Sa simula talaga matatakot kang kumain sa fastfood, pero naman, di ako madalas kumain sa fastfood.
At ang mga rason ko ay mas may kinalaman sa budget, kesa sa health.

So anyway, lumalayo na ako sa story. Eto yun. Minsan kasi, nagpupunta akong Megamall tuwing lunchtime para kumuha ng mga hotwheels na iniiwan dun ng mga kasama kong kolektor.

Linalakad ko mula sa opisina namin sa dulo ng Ayala hanggang sa Ayala MRT station. Bakit? MAs mabilis kasi kesa mag-bus. At isa pa, kailangang sunugin yung mga bilbil na sumulpot nung kasagsagan ng Pasko.

Mula sa Ayala station, sasakay ako ng MRT patungong Ortigas station. Bababa ako sa napakataas na hagdan, tatakbo sa loob ng Megamall, at aakyat sa 4th level kung saan nandun yung hobby shop. Pagka-pick-up ng items, lalabas ako sa Mega B, at, take note, aakyatin ko yung napakataas na hagdan ng station ng Shaw Blvd. Hindi escalator, hagdan!

Mabilis yun. Kailangang makabalik ako sa opisina sa loob ng isang oras.

Kaya understandable naman siguro na pagbalik ko sa Ayala Station, uhaw na uhaw na ako. Buti na lang may mga kainan sa Ayala Station.

LAst month, napansin kong may bagong booth sa labas yung McDo, at sa halagang bente pesos, may small softdrink ka na at isang Burger McDo. Cool!

Oo, alam ko yung health risk na pinakita sa Supersize Me, pero sa totoo lang mangingibabaw at mangingibabaw pa rin sa akin ang katakawan. Siguro matatakot ako nang, errr, isang linggo, pero iba pa rin ang appeal ng piniritong karne ng ewan na nilalagay sa burger patties. O sige, sabihin na nating 100% Beef nga yan, ang tanong, anong parte ng baka yang nginunguya mo kasabay ng fries?

Okay, so kada pabalik na ako galing Megamall, lagi akong may nakahandang bente na pambili ng McDo. Lalamunin ko yun habang naglalakad ako nang mabilis, putsa, mataas man cholesterol nun, ilang hagdan ba inakyatan ko, so sunog na yun siguro di ba?

So ganun, minsan once a month, minsan twice a month, ganun.

Eto na. Kanina, nanggaling akong Megamall ulit, at siyempre, bumili na naman ako ng McDo sa Ayala Station. Pero imbis na kainin ko yung binili ko habang naglalakad, tumambay na lang ako saglit. Hawak ko sa isang kamay yung bag ng hotwheels at yung burger, sa kabila yung coke.

So ayun, lamon, lunok, lagok. Inubos ko na yung coke, tinungga ko dahil ang init ng panahon! Tapos, habang inuubos ko na yung burger, biglang may dumating na lalaking naka-McDo uniform sa booth. May dala-dalang isang kulay gray na plastic na timba na punong-puno ng...

...COKE!

Napatigil ako sa kakanguya. Napatingin ako. Iniisip ko- naknangsiopao, hindi yan coke, hindi yan coke, mag-lalampaso lang siguro sa booth yung lalaki, di yan coke, putaragis, wag sana coke yan...

At ayun, nag-refill na sila sa cooler ng coke gamit yung timba.

Ang sama naman tingnan siyempre. Kahit na sabihin mong malinis yung timbang plastic, yung shock value ng visual na yun, sobra! Parang kunwari, nasa restaurant ka, tapos umorder ka ng soup, tapos biglang dumating yung waiter dala-dala yung soup mo sa isang tabong plastic- at oo, nangyari ito sa isang officemate ko dati.

Pero hindi lang yun e. Ang isa ko pang napansin- sumasawsaw yung daliri nung lalaki sa coke nung itataas na niya yung timba ng coke! At buti sana kung may guwantes di ba?

Tangina naman!!!!! Kaya habang nilulunok ko yung Burger McDo ko, napatingin ako sa baso ng coke na naubos ko. At na-realize kong hindi lang coke ang nainom ko...

Habang naglalakad ako pabalik, iniisip ko kung dapat ko bang isuka yung ininom ko o hindi. Dilemma sa akin yun dahil technically, para na akong sinubuan ng isang kamay na di ko alam kung ano ang kinamot, at kung isusuka ko yung coke, dadaan ulit yun sa bibig ko, di ba?

Kaya pagbalik ng opisina, mahilo-hilo ako sa asar, inis, at pandidiri! Anong gagawin ko? Nakita ko yung water cooler namin dito sa area namin... AHA!

Tumungga ako ng ilang basong tubig. Dire-diretso. Lintek, iiihi ko na lang yung softdrinks, punyeta!

At habang lumalagok ako sa baso ko ngayon, tuloy-tuloy pa rin akong nagmumura sa isip ko... parang orasyon! Sumpa!

Sumpain ka Ronald McDonald! Ilang tao sa MRT station ang bumibili sa 20P booth na yun, at ang pang-refill nila sa softdrinks ay isang lumang timbang plastic na mas galgal pa sa timba ng nagbebenta ng binatog sa baranggay namin? At putsa naman! Magkano ba ang isang pares ng disposable gloves para dun sa taga-salin?

Moral of the story: Mag-ingat sa mga 20 pesos na value meals...

Nasusunog na Chucks part 2

2005-01-28T10:33:00.000+08:00

Masaya na ito.

Isang gabi, pauwi na ako mula sa opisina. Puyat, pagod, at pilit na magmaneho sa lintek na Makati traffic.

Tapos nakatanggap ako ng text mula sa utol ko. Pupunta raw sila sa tiangge sa tabi ng ilog. Habol daw ako.

Yari, mukhang maghahalungkat na naman sila ng mga piratang DVD... Habang sinisinghot ko ang bango ng trapik sa kahabaan ng Kalayaan at C5, nagpasya ako na sumunod na rin. Tutal wala na akong quality time kasama ang mga tao sa bahay. Umaga hanggang gabi nakakulong ako sa work space ko, nag-iisip kung paano magbenta pa ng mas maraming load sa mga jologs... at pag weekends, knock out ako- nananaginip kung paano magbenta ng mas maraming load sa mga jologs. Kaya sige, sama na ako sa tiangge. May quality time na sa pamilya, makaka-interact ko pa ang mga target market naming jologs.

Mabuti na lang at nakaparada ako nang maayos sa tabi ng kalsada. Pagbaba ko sa tabi ng ilog, di gaanong marami ang mga tao, tutal gitna naman ng linggo. Lahat siguro nasa bahay na at nagpapahinga, at ako, nandito at tumutulong sa pag-dive sa dagat ng mga DVDng pirated.

Bored ako. Wala naman masyadong magagandang pelikula, iisa lang ang benta ng lahat.
Kasama ko yung tatay ko na naglalakad, palipat na sa kabilang dulo ng mga tiangge, tapos narinig ko boses niya.

"O! Ito hinahanap mo 'di ba?"

Sinundan ko kung saan siya nakaturo, at dun, tumambad sa harap ng mga naglalakihan kong mga matang puyat- isang paa ng chucks na itim... na may apoy sa gilid na design!

Tiningnan ko agad ang size, lintek, size 7. Tinawag ko yung tindero, kung may size 8 1/2 sila. Wala raw. 9 lang.

Okay lang! Magkano? 500p lang daw. Bigla akong natigilan. Hmmmm... lampas isang libo ito sa labas a... Pero may tag naman, orig chucks daw. Ok lang. Sige.

Swak na swak sa paa ko nung sinukat ko! Owrayt!

Habang kumakain sa tabi ng ilog, di ko na inalintana kung hilaw at nakulangan sa linis yung isaw na nginunguya ko. Putsa, bukas nakasuot na ako ng HOT na sapatos!
Pero sa likod ng kamalayan ko, masyadong suspicious e. 500p para sa isang bagong pares ng chucks?

Peke kaya? Puwede.

Asa pa akong orig ito.

Pero may tag ng chucks e.

Linabas ko sa kahon yung sapatos. Tiningnan yung design na apoy.

Medyo tabingi sa kabilang gilid. Error kaya? Mga di pumasa sa quality control kaya binenta nang mas mura?

Puwede.

O kaya... baka mga old stock na orig na chucks na itim, tapos pinintahan lang sa gilid ng apoy para magmukhang bago?

Puwede.

Tiningnan ko yung mga paa ko, at na-realize ko na di ko pala suot ngayon yung orig na chucks ko, kaya di ko maikumpara.

Pag-uwi sa bahay, habang tinetest ng mga tao sa amin yung mga DVDng nakuha nila, tinetest ko naman ang nabili kong chucks.

Tinabi ko siya sa orig na pares ko. At ayun, may difference na. Ang orig ko ay size 8 1/2, at ang nabili ko ay size 9...

Pero mas malaki ang paa ng size 8 1/2 ng kalahating centimeter kesa sa size 9!

Okay lang. Kunwari size 9 ako pag suot ko. Tutal, alam naman natin ang sabi nila tungkol sa mga lalaking malaki ang paa di ba? Hehehehe...

Iba pang mga pagkakaiba - Yung dulo niya, yung madalas apakan kapag binibinyagan, mas malaki yung sa bago. Pati yung kung ano man ang tawag sa gilid ng suwelas sa bandang harap. Mas maiksi yata yung sa bago.

Kaya official na. Peke nga ang nabili ko.

Pero, di naman ako nagrereklamo. Sinuot ko agad yung bagong pares para "ma-break in" at naglalakad ako sa loob ng bahay. Naapakan ng excitement ko sa bagong sapatos ang puyat at pagod ko kanina. At nung makatulog na ako, di na ako nanaginip kung paano magbenta ng mas maraming load sa mga jologs.

Kinabukasan, suot ko na yung nasusunog na chucks. Medyo iba ang fit niya, kasi siguro, bago. Ano ba pakiramdam ng bagong chucks na orig? Di ko na maalala para maikumpara. Sa ngayon, pakiramdam ko, parang paa ni Donald Duck ang mga paa ko. MAsyadong flat ang yapak. Pakiramdam ko, masikip na maluwag ang sapatos.

Medyo mahirap ding gamiting pangmaneho dahil parang masyadong detached sa pedal ang pakiramdam sa paa. Nung nilakad ko na sa opisina, putsa, buong araw na naglalakad ako, masakit sa gilid. Yung maliit na daliri ko sa paa, parang natutulak, at parang bumabaon yung kuko sa katabing daliri. Punyeta, ito napapala ko dahil tamad akong mag-gupit ng kuko, pero sige. Hot naman e. Hehehe.

Lahat ng bumabati, sinasabi kong peke. Ano ba? Peke naman talaga. Mas may novelty nga e. Pero nakakapagtaka, walang buminyag sa sapatos ko. Wala man lang nag-offer. Tanga naman ako kung ako pa ang magpa-binyag di ba? Teka, masyadong mabigat na salita ang tanga, pero naman, kung ako pa ang mag-o-offer, nasira na ang shoe baptismal ritual! Nawala na ang point!

Dapat kasi, di ba, kapag may bago kang sapatos, mapapansin yun ng tropa o ng classmates, o ano, tapos puri na - "Aba! Bago sapatos a..." tapos habang kinikilig ka sa tuwa dahil napansin, biglang may sisigaw ng "PABINYAG NAMAN!!!" o kaya "BINYAGAN!!!" sabay apak. Madalas pa, dudumihan muna ng mga tao yung suwelas nila bago ka apakan. Tapos kung hindi chucks ang sapatos mo, susubukan mong ilagan yung binyag na apak, lalo na kung mahal kuha mo sa sapatos. Kung chucks naman, sa loob-loob mo natutuwa ka dahil ito ang unang step sa paglasapag ng chucks mo, at sabi ko nga, mas cool tingnan ang chucks kapag medyo laspag, di ba? Pero di mo papakita ang tuwa mo, dapat aarte ka na kunwari nabuburat ka, at kunwari iniiwasan mo sila. Ritual nga e. Pero sa tingin ko, sa mahal ng orig na chucks ngayon, baka matadyakan mo sa asar yung bibinyag sa bagong sapatos mo. Kaya siguro walang buminyag sa chucks ko. Akala nila orig.

Kaya ayun. Wala man lang buminyag sa nasusunog kong chucks, di ko na inoffer na binyagan nila. Sabi nga, masisira ang ritual. Masisira ang tradisyon. At may mga bagay sa mundo na dapat mapanatiling sagrado. Baka kapag nalaman pa ng mga ninuno ko na sinira ko ang tradisyon, dalawin pa ako sa mga bangungot ko.

Nung sumunod na araw, di ko muna sinuot yung naglalagablab na chucks. Pahinga muna sa paa. Pero naggupit na rin ako ng kuko sa paa nung gabi.

Sinuot ko ulit yung chucks pagkatapos nito. Medyo fit na. Okay na. Swak na swak na sa paa ko. Solb! Pero wala pa ring buminyag.

Umattend ako sa swapmeet ng mga collector ng Hotwheels at Matchbox, suot-suot ko. Hehehe, astig! Di masyadong napansin dahil sa dami ng tao, pero masaya na ako dahil di na masakit sa paa.

At nung gabi, sa reunion namin sa pinsan ko... dun nabinyagan ang chucks.

Ganito yun e. Pagdating namin sa bahay ng pinsan ko, wala sila sa sala. Baka raw nandun sa kuwarto, o sa opisina nila sa taas. So akyat ako. Tagal ko na ring di nakita si loka e.

Wala sa kuwarto, Okay, baka nag-i-internet sa opisina. Dumaan ako sa isang pinto sa kuwarto niya na tatagos sa opisina niya. Pagpasok ko, ayun, nandun siya, kasama yung boypren niya, at isa pang babae na kaklase nila siguro. Siyempre, medyo papogi pa ako dahil hot ang sapatos ko.

"Oi, ano balita?"

"Jol, naapakan mo ba yung tae?"

"HA!?"

Tinuro nila yung foot print na may tae sa sahig. Tiningnan ko yung paa ko, syet, as in literally, syet! May syet ang suwelas ng kaliwang chucks!

Saan ko kamo naapakan? Teka lang...

So napahiya ako siyempre di ba? Tangina naman, nasira poise e.

"Wag mong i-apak! Kakalat yan! Hubarin mo na lang?"

"Hindi na! KAkandirit na lang ako palabas!"

NAkangisi pa ako. Syet, kapag hot ang sapatos mo, dapat cool ka pa rin. Kahit may ebak kang naapakan. Oh yeah, cool...

"Kakandirit na lang ako! Malas na lang siguro ako kung naapakan ko pa yung..."

Splak.

Okay. Malas nga ako. Syet talaga. Syet ng aso niya. Puta naman, sino ba namang tao ang ganun ka-balahura na mag-iiwan ng tae ng aso sa labas mismo ng kuwarto niya? Lintek, yung kuwarto ko dati may mga daga sa kisame, may mga ipis sa basurahan, pero puta naman, di ako nagkaroon ng tae sa loob o sa paligid ng kuwarto ko.

"O wag kang pumasok sa kuwarto ko!"

"Ano ka ba? Tae ng aso mo yan e!"

"Hubarin mo muna sapatos mo!"

"Hay nako! Sige na! Dun ako sa banyo mo maghuhugas!"

"Wag! Dun ka baba!"

"Ano? TAe ng aso mo yan e! Dapat dun ako sa bathtub mo maglilinis! Ikaw amo e!"

"JOOOOOLLLL!!!"

"OO NA! OO NA!"

Habang bitbit yung pares ng chucks, dumaan ako sa kuwarto niya papunta sa banyo sa baba. Tempting nga na ibato ko sa dingding nga kuwarto niya yung mga sapatos. O kaya bigla akong "madapa" at matapon ko yung sapatos sa kama niya, o sa carpet, o sa tukador, o sa closet...

Kaso ang unang priority ko ay yung paglinis. Buwiset naman, wala pang isang linggo sa akin yung chucks, nabalahura na. At putsa, nasira ko rin ang tradisyon ng binyag.

Dun ako sa banyo sa baba naghugas ng sapatos. Buti na lang malakas ang tubig sa kanila. Tinapat ko na lang sa gripo yung suwelas. Wala akong brush. Putsa, dapat kinuha ko yung sipilyo niya bago ako bumaba. Ganun lang. Naka-squat ako sa gilid na parang timang, tinatapat sa gripo yung sapatos. Nung wala na, medyo nahiya ako nang konti at binuhus-buhusan ng tabo yung taeng bumara sa drainage.

Lumabas ako, nagpunta sa katabing kuwarto, at pinasakan ng rolyo-rolyo ng tissue paper yung loob ng chucks. Pagkatapos, medyo mamasa-masa pa, sinuot ko na rin.
Pagbalik ko sa sala, ayun, kinantyawan na ako ng mga utol ko. Hehe, wala yung pinsan ko, siguro nililinis yung taeng naipasok ko sa opisina. Hehe.

MAmayang konti, habang nakaupo, may naamoy akong maasim. Parang bagong labang damit na hindi naikula o naisampay nang maayos. Sinundan ko yung amoy... yung chucks kong basa. Syet, di ako puwedeng magdekwatro...

"Di ka kasi tumitingin sa dinadaanan mo e..."

"Sorry a. Kung alam ko lang na pinapatae mo sa loob ng bahay yang aso mo, mababantayan ko paglakad ko e..."

"Okay lang yan. Suwerte yan..."

"A ulul!"

Sarap ng kuwentuhan sa hapag kainan habang nagkakamay ng KFC.

Pag-uwi sa bahay, pinalabhan ko agad yung chucks.

Sa ngayon, medyo nadi-disappoint ako sa chucks na yun. Medyo bumubuka sa gilid yung suwelas, common problem naman ito kahit orig ang chucks mo, kaso eto, wala pang isang buwan, medyo buka na. Sa kaliwang sapatos naman, punit na yata.

Pero hot pa rin tingnan, siyempre. At isang araw, kapag di ako busy sa pag-isip kung paano magbenta ng load sa mga jologs, i-ra-rugby ko ito ng maayos.

Kahit peke itong chucks ko, okay pa rin. Lahat naman ng sapatos natin, may kanya-kanyang istorya. Itong chucks kong nasusunog, marami pa kaming adventures na pagsasamahan.

...at least hanggang sa mapudpod ang suwelas.

Nasusunog na Chucks part 1

2005-01-25T13:53:00.000+08:00

Ang unang pares ko ng Chuck Taylor ay yung "conasaur" na nauso nung late '80s. Astig yun, may dinosaur na design sa paligid, tapos yung suwelas - may dino imprint din, kaya puwede kang mag-iwan ng dinosaur sa putikan! Di ko na alam kung saan napunta yung conasaur ko. Basta ang alam ko, nagkamali yung nagbigay sa akin nun dahil one size smaller yung sapatos, pero sinusuot ko pa rin. Hehe, pinoy ako e, mas importante ang porma kesa sa comfort.

Anyway, nung highschool na ako at nauso yung mga banda-banda, nag-punk naman ako nun. Bumili ako ng isang pares ng pulang chucks, ternong-terno sa itim na t-shirt at maong na may laslas sa tuhod. Mahal na mahal ko yung sapatos ko na yun, sinuot ko pa hanggang sa pagpasok ko sa Peyups, kaso nga lang, kung may weak spot, o kung gagamit tayo ng masamang pun - Achilles Heel, ang chucks, ito yung suwelas na madaling mapudpod.

Yep, chucks siguro ang "jeans" ng mga sapatos - mas maganda tingnan pag luma't gamit kesa kapag brand new. Kaya kahit na mabutas (o kung mabutas man) sa gilid, cool pa rin. Kahit magtampisaw ka sa baha, at di mo linisin pagkatapos, astig pa rin. Ito yung sapatos na ikaw pa ang magpapabinyag mismo sa mga tropa mo kasi nga, mas maganda pag rugged! Kaso yun nga lang, madaling mapudpod ang suwelas.

O siguro ako lang ang mabilis makapudpod. Mahilig kasi akong maglakad. Sarap maglakad kapag naka-chucks ka e. Lalo na pag malayo. Sasakit ang paa mo, pero ramdam na ramdam mo yung kalsada. Solid na solid. Nagiging isa kayo ng sapatos. Masarap ding gamitin kapag nagmamaneho kasi tama lang ang kapal ng suwelas para magamay mo yung pedal ng sasakyan.

Pero kapag napudpod ang suwelas, di mo na siguro papalitan. Mura lang kasi noon ang chucks. Konti na lang, puwede ka na bumili ng bago, tapos papabinyagan mo ulit sa tropa. Nung 1995, nasa 450p lang ang isang pares ng chucks. 2 linggo ko lang pinag-ipunan sa baon ko, nakabili na ako!

Kaya tuwang-tuwa ako nang mapasok ako sa opisina ko ngayon, kliyente namin ang Converse! Wala na yung pulang chucks ko ngayon. Dumaan na ako sa itim na pares, at ngayon, sa paa ko, kulay dark blue na chucks na isang taon ko nang nilalaspag. Ang presyo nito, nung makuha ko, nasa 600p na yata. May 2 maliit na bulsa sa gilid na puwedeng lagyan ng barya, o bubble gum, o condom, o tinupi-tuping suweldo para in case na maholdap ka (unless na mahilig din sa chucks yung holdaper).

Ngayon, di na bababa sa isang libo ang isang pares ng chucks. Di na raw kasi rito ginagawa yung chucks tulad dati, "US Made" na raw ngayon kaya mahal. Bad trip nga kasi maraming magagandang designs, at sa puntong ito ng buhay ko, nakita ko na yung design na, errr, "sole-mate" ng paa ko - isang pares ng high cut na chucks na kulay itim na may design na apoy!

Putaragis! Parang hot rod! Hot! Hot! Tipong, kahit na nakatayo lang ako, magmumukha na akong mabilis dahil, wow, nag-aapoy ang aking mga talampakan! Kahit na di ako makatakbo nang maayos dahil sa aking beer belly, parang mabilis pa ako sa lintik! Kahit na parehong kaliwa ang mga tanga kong paa sa pagsayaw, kapag sinuot ko yung nag-aapoy na chucks na yun, ako na ang hottest dancer kahit saan ako magpunta! Lintek, kapag maninipa ako ng mga tao, magmumukha na akong video game character na may "burning flying kick!" ASTIIIIGGGGGG!!!!

Tapos, nakita ko yung price tag, at nasunog ang aking mga pangarap.

Kaya nung mapasok ako sa opisina ko ngayon, lalo akong natuwa nung malaman kong may discount ang mga empleyado dahil sa Converse. Agad-agad akong nagsabi na kukuha ako ng isang pares ng itim na chucks na may flame design. Putsa, nanginginig-nginig pa ako nun sa excitement! Kaso, matapos ang ilang linggo, binitawan ng opisina ang kliyente. Hay buhay...

Sige na, naisip ko, bibili na ako nun sa labas kahit walang discount... pero wala na akong makita sa mga mall.

Online ulit! Welcome!

2005-01-21T17:31:00.000+08:00

Okay, so nabuhay na ulit ako. Kung nagtataka kayo kung bakit di na updated yung http://canislupusfidelis.port5.com , well, nagkatrabaho na kasi ako, at wala akong time para i-update yung dati kong pseudo blog. Putsa, laging bagong layout yun sa dreamweaver kada update. At least dito, log-in lang, type, kapag nahuli ng boss, save draft muna. Tapos pag wala na ang boss, log-in ulit para i-post. Hehehe...

Dati kasi mas trips ko yung nako-customize ko yung "blog" ko. Marami pa kasi masyadong oras nun para mag-trip sa pc sa bahay, at nung time na yun, di pa ginagahasa ng spyware ang CPU ko.

Tapos napasok ako sa work, sa VIVA Films, sa creative department dun, at nawala bigla ang freetime ko. Yep. Minsan na lang ako makapagsulat, as in sulat na ako nasusunod, as opposed sa pagsusulat para sa kliyente. Huling beses na nakagawa ako ng essay ay yung KFC Chicken Fillet Sandwich piece ko na sinabmit ko sa peyups.com nang June o July 2004, pero lumabas nung October. Cool, daming nagsasubmit sa peyups.com!

Kaya eto. Kahit di ko ma-customize nang maayos ang template ko (tanga ako sa html. so there.) mas mahalaga sa akin ang makapag-post agad. Ang makapag-release. Bago ako mabaliw... lalo.

Balang araw, aayusin ko itong blog na ito, para ma-i-connect ulit sa pseudo blog ko. Wala akong plano na patayin yung dating pseudo blog nang ganun lang. Que sera sera.

So ayun. Welcome po ulit.